3 τραγικές φιγούρες στη πυρκαγιά

3 τραγικές φιγούρες της πυρκαγιάς

July 25, 2018

by — Posted in Κοινωνία

Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα τις τελευταίες μέρες ξεπερνά κάθε εφιάλτη. Η σκέψη και μόνο του να βρίσκεται κάποιος μέσα σε μια πυρκαγιά παλεύοντας να σώσει τον εαυτό του και του δικούς του ανθρώπους προκαλεί ναυτία. Οι μαρτυρίες για τους ανθρώπους που βρέθηκαν αγκαλιασμένοι σοκάρουν. Τέτοιες δύσκολες στιγμές όμως είναι εκείνες που δείχνουν το πραγματικό πρόσωπο των ανθρώπων. Σαν χαρακτήρες από κόμικ, ο καθένας αυτό αυτούς θα πει κάτι τόσο συγκεκριμένο, προβλέψιμο και χαζό που θα μας κάνει να αναρωτιόμαστε ξανά και ξανά για τον μέσο δείκτη ευφυίας  σε αυτή τη χώρα. Γραφικότητα και εκμετάλλευση μίας τραγικής κατάστασης σε βαθμό που αρχίζεις να πιστεύεις ότι τελικά είμαστε άξιοι και υπεύθυνοι της μοίρας μας.

1.  Ο Αμβρόσιος. Είπε ότι: “Ο άθεος πρωθυπουργός Τσίπρας επισύρει την κατάρα του Θεού”, “Μία ικεσία, όπως η πρόταση Σώσε μας, Παναγία μας, θα μπορούσε να σβήσει τις πυρκαϊές σ’ όλη τους την έκταση!”

Πάντα θεωρούσα τις θρησκείες ως κάτι παράλογο και προσβλητικό, πόσο μάλλον αυτούς που τις ευαγγελίζονται με πάθος. Δε νομίζω ότι υπάρχουν πολλά να σχολιαστούν για αυτή τη δήλωση, θα ήθελα όμως να σταθώ σε δύο σημεία. Αρχικά βγάλτε από το μυαλό σας ότι αυτό είναι μια μεμονωμένη άποψη. Είμαι σίγουρος ότι ένα μεγάλο ποσοστό γιαγιάδων και παππούδων πιστεύει ακριβώς το ίδιο και τις τελευταίες μέρες έχει κάνει ρεκόρ προσευχών. Η πίστη είναι βαθιά ριζωμένη στον Έλληνα, πράγμα που δεν είναι απαραίτητα κακό, αλλά σε κρίσιμες στιγμές μοιάζει επικίνδυνο. Φαντάζομαι τον Αμβρόσιο να βλέπει τους πυροσβέστες να παλεύουν με τη φωτιά και να απορεί γιατί δε ρίχνουν καμιά προσευχή καλύτερα. Δεν είμαι όμως μόνο η αμορφωσιά, η χαμηλή νοημοσύνη και η ανάγκη για πίστη σε κάτι ανώτερο από εμάς που μας κάνει εν τέλη να νιώθουμε σημαντικοί και ξεχωριστοί, αλλά είναι και η πραγματικότητα της πίστης μας. Ο Αμβρόσιος και ο κάθε Αμβρόσιος δε τα βγάζουν αυτά από το μυαλό τους. Η αγία γραφή περιγράφει τον Θεό ακριβώς έτσι όπως τον φαντάζεται ο Αμβρόσιος. Στη παλαιά διαθήκη η πατέρας του Χριστού εμφανίζεται σαν ένας Θεός που λειτουργεί κάνοντας μαζικές καταστροφές και εκκαθαρίσεις. Δε λυπάται ούτε παιδιά ούτε ηλικιωμένους ούτε τίποτα. Κατακλυσμοί, φωτιά και θειάφι από τον ουρανό, άγγελοι που στέλνονται και σφαγιάζουν γυναικόπαιδα και ο κατάλογος είναι ατελείωτος. Στη πραγματικότητα, για κάποιον που γνωρίζει τη χριστιανική θρησκεία, οι δηλώσεις του Αμβρόσιου δεν είναι παράξενες και κυρίως δεν είναι άνευ ερείσματος.

Δυστυχώς κανένα “Σώσε μας, Παναγία μας” δε θα μας σώσει από τους τρελούς γύρω μας.

2. Αυτοί που εντυπωσιάστηκαν από την είδηση:  “Ραφήνα: Αυτή είναι η εικόνα της Παναγίας που έμεινε όρθια – Δάκρυα συγκίνησης στα χαλάσματα”

H είδηση από το newsit:

“Ρίγος ένιωσαν το πρωί τα σωστικά συνεργεία και αστυνομικοί που βρέθηκαν στην περιοχή Σκουφέικα στη Ραφήνα. Μέσα σε ένα σπίτι που έγινε στάχτη από τις φλόγες αντίκρισαν στο περβάζι ενός παραθύρου να στέκει όρθια η εικόνα της Παναγίας.

Μπροστά σε αυτό το θέαμα, έκαναν το σταυρό τους και προσευχήθηκαν για τους δεκάδες ανθρώπους που βρήκαν τραγικό θάνατο από τις φονικές φωτιές που έπληξαν την Αττική. Η εικόνα της Παναγίας τυλίχθηκε στις φλόγες, όπως φαίνεται και στη φωτογραφία, ωστόσο δεν καταστράφηκε και έμεινε στη θέση της.”

Κι όμως. Υπάρχουν άνθρωποι που είδαν το σπίτι τους να καίγεται και ενθουσιάστηκαν και τέτοιο βαθμό επειδή ένα κομμάτι ξύλο, πιθανότατα made in China τελικά δε φούντωσε. Μπορεί γύρω γύρω να πέθαιναν βασανιστικά δεκάδες άτομα που προφανώς δεν άξιζαν τη βοήθεια της παναγίας όσο μία εικόνα των 5 ευρώ από τα Jumbo. Καταλαβαίνω ότι κάποιοι έχουν έντονη την ανάγκη να πιστέψουν σε μία σωτηρία, ειδικά τέτοιες δύσκολες στιγμές, αλλά από ένα σημείο και μετά η πίστη μοιάζει σαν κάποιον που ψάχνει αναπτήρα να ανάψει το τσιγάρο του ενώ δίπλα καίγεται το σπίτι του και τα παιδιά του. Άρτος, θεάματα και κάτι να πιστεύει. Αυτό μπορούν να κάνουν έναν άνθρωπο πιο χαζό και από τα μπετά, δυστυχώς.

3. Οι υπερβολικά φιλόζωοι 

Μιας και είμαι μέλος σε διάφορες σελίδες φιλόζωων στο facebook, παρατηρούσα τα posts διαπιστώνοντας τον ορισμό του “ο καθένας στον κόσμο του”. Έψαξα τα posts που έκαναν για τις πυρκαγιές και σχεδόν πουθενά δεν υπήρχε αναφορά τους ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους. Αντιθέτως οι άνθρωποι αυτοί οργάνωσαν ομάδα με προορισμό τις πληγέντες περιοχές με αποκλειστικό σκοπό να βοηθήσουν τα ζώα.

Η ανακοίνωση:

“Αύριο το μεσημέρι 12:00 με 13:00 θα αναχωρήσουμε ομάδα από την Πλατεία Βουλιαγμένης στα Νότια Προάστια για όποιον ή όποια ενδιαφέρεται, με προορισμούς Μάτι Νέας Μάκρης, Νέο Βουτζά και Καλλιτεχνούπολη με σκοπό να βοηθήσουμε και εμείς όποια ζώα βρούμε, αδέσποτα ή μη, άγρια ή κατοικίδια. Θα διαθέτουμε αρκετό όγκο από ξηρά τροφή, υγρή τροφή, νερό, μπολάκια κλπ ώστε να αφήσουμε σε σημεία για όσα ζώα έχουν γλιτώσει και πιάστρες/απόχες/κλουβάκια κλπα για όσα δεν μπορούμε να προσεγγίσουμε και χρίζουν βοήθεια, για μεταφορά και κτηνιατρική βοήθεια.”

Καλό είναι να βοηθάμε τα ζώα, δε λέω το αντίθετο. Αν και υποβόσκει μία υποκρισία σε όλο αυτό, μιας και οι περισσότεροι είμαι σίγουρος ότι τρέφονται από κάποια ζώα, αλλά αυτό είμαι άλλη συζήτηση. Είναι όμως δυνατόν να οργανώνεις ομάδες αποκλειστικά για ζώα τη στιγμή που ακόμα αγνοούνται 40 άνθρωποι; Αν βρεις κάποιο ζώο που χρειάζεται βοήθεια, δώστη του ok, αλλά είναι ανάγκη να το κάνεις από την αρχή αποκλειστικά για αυτά;

Οι άνθρωποι στα comments όλο αγάπη και στοργή τρέχουν να ζητήσουν να φιλοξενήσουν κάποιο ζωάκι, ενώ δε κάνουν το ίδιο για έναν άνθρωπο ή μία οικογένεια!

Έρευνες δείχνουν ότι το να κοιτάς ένα σκυλάκι ενεργοποιεί μέρη του εγκεφάλου τα οποία σχετίζονται με την επιβράβευση, όπως συμβαίνει και όταν κοιτάμε ένα μωρό. Το ίδιο συμβαίνει και με την ορμόνη οξυτοκίνη, η οποία βρέθηκε αυξημένη κατά 300% σε αυτούς που έχουν σκυλιά τη στιγμή που τα κοιτάνε στα μάτια! Στη πραγματικότητα κάποια ζώα μπορούν λόγω της εμφάνισής τους, που μοιάζει με αυτή των μωρών, να “χακάρουν” τον εγκέφαλό μας και να ενεργοποιήσουν ένστικτα προστασίας τα οποία έχουμε για να γίνουμε καλοί γονείς και να μη παρατήσουμε το παιδί μας στο δάσος με ένα ρόπαλο στο χέρι για να πάμε για μπύρες. Έρευνες δείχνουν επίσης ότι κάποιος είναι πιο πιθανό να σώσει έναν σκύλο από έναν ενήλικα (όχι όμως από ένα μωρό – πάλι καλά).

 

 

Τα λέω όλα αυτά για να δείξω ότι εν τέλη οι φιλόζωοι δεν είναι τόσο διαφορετικοί, ξεχωριστοί και φιλεύσπλαχνοι όπως θέλουν να νομίζουν. Αντίθετα λειτουργούν περισσότερο με τα βασικά τους ένστικτα και όχι με τη συνειδητή τους σκέψη, σε αυτό το θέμα τουλάχιστον. Δε λέω ότι κάνουν κάποιο κακό – για να μη παρεξηγηθώ – αλλά έρχονται κάτι τέτοιες περιστάσεις που σε κάνουν να προβληματίζεσαι για το αν θα έσωζαν μια οικογένεια ή ένα κουτάβι από τις φλόγες αν έπρεπε να διαλέξουν.

Ακολουθήστε μας εδώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *