α λόγοι που δε κάνεις τίποτα

4 λόγοι που δε κάνεις τίποτα

February 21, 2018

by — Posted in Αυτοβελτίωση, Δημιουργικότητα, Ψυχολογία

Ζούμε σε μία εποχή, όπου το να κάνεις κάτι μοιάζει πιο εύκολο από ποτέ. Ο καπιταλισμός ως ένα αυτοβελτιούμενο οικονομικό σύστημα δίνει πλέον τη δυνατότητα στους ανθρώπους να ξεκινήσουν κάτι κυριολεκτικά από το μηδέν δίχως την ανάγκη κεφαλαίων. Ζούμε στην εποχή όπου με το σάπιο σου λάπτοπ με και τη σάπια σου σύνδεση στο internet μπορείς να μάθεις πράγματα και να αποκτήσεις δεξιότητες τις οποίες δε θα αποκτήσεις ποτέ στην outdated σχολή σου και να χτίσεις μία επιχείρηση που ίσως θα έχει αντίκτυπο σε όλο το πλανήτη. Μπορείς να βελτιώσεις τον εαυτό σου, να αναπτύξεις τα ταλέντα σου και να χτίσεις τα όνειρά σου. Έχεις ότι χρειάζεσαι για να το κάνεις μπροστά σου: τον υπολογιστή σου και το ηλίθιο κεφάλι σου. Παρ’ όλα αυτά προτιμάς να μην κάνεις τίποτα. Ή τελοσπάντων προτιμάς να κάνεις αυτά που η κοινωνία και η οικογένεια θεωρούν αποδεχτά και φυσιολογικά: Να βγάλεις κουτσά στραβά μια σχολή περνώντας ατέλειωτα μεθύσια, βλέποντας άπειρες σειρές και διαβάζοντας σημειώσεις τις δαπ στις 4 το πρωί λίγο πριν την εξέταση και έπειτα να βρεις μια συμπαθητική δουλειά που θα χτυπάς το 8ώρό σου και θα φεύγεις. Αν είναι και στο δημόσιο ακόμα καλύτερα.

Βλέπω πολλούς που τελειώνουν τη σχολή τους και διαπιστώνω ότι πέρα από το ότι μέσα σε αυτά τα πέντε χρόνια δεν απέκτησαν καμία δεξιότητα πέρα από αυτές που τους προσέφερε το πρόγραμμα σπουδών τους που δημιουργήθηκε είκοσι χρόνια πριν ( και που δεν είναι ούτε το 10% από αυτά που ζητά η αγορά σήμερα) δεν απέκτησαν και καμία προσωπική δεξιότητα. Δεν έκτισαν τον εαυτό τους και την προσωπικότητά τους και δε βελτίωσαν καθόλου τον χαρακτήρας τους καθώς ήταν απασχολημένοι με το να αράξουν τη πέτσα τους.

Γιατί λοιπόν δε κάνεις τίποτα;
Να τονίσω εδώ ότι η συζήτηση περιορίζεται σε συγκεκριμένα “μέτρα” που ορίζει το καθένας. Αν το μέτρο μου ήταν να μετατραπώ σε έναν αναρχο-κομουνιστή επαναστάτη τότε δε θα με ενδιέφερε να ασχοληθώ με κάτι που θα με πήγαινε μπροστά, γιατί έτσι κι αλλιώς θα πίστευα ότι ήδη είμαι “μπροστά” και ότι το σύστημα φταίει για όλα.

 

1. Δεν έχεις βρεθεί στον απόλυτο πάτο και δε πιστεύεις ότι θα βρεθείς ποτέ

Έχοντας συγκριτικά με το κοντινό παρελθόν, ένα αυξημένο βιοτικό επίπεδο, λίγοι από εμάς έχουν βρεθεί στον πάτο. Λίγοι έχουν βρεθεί στο σημείο να μετράνε τα ψηλά τους για να βάλουν την εβδομάδα (εκτός αν είσαι φοιτητής και ανοίγεις πέλφε κάθε Τέτάρτη, Παρασκευή και Σάββατο οπότε ξεμένεις, αλλά δε μιλάμε για σένα) και να μην έχουν δικό τους σπίτι. Αυτό αναγκαστικά μας κάνει να θεωρούμε κάποια πράγματα περισσότερο δεδομένα απ’ ότι είναι (τόσο δεδομένα που πολλές φορές στρεφόμαστε ενάντια στο οικονομικό σύστημα που το έκανε δεδομένα, αλλά αυτό είναι συζήτηση για άλλη φορά).

Όταν λοιπόν κοιμάσαι σε ένα βρομερό στρώμα στο πάτωμα στο σπίτι ενός φίλου σου, τότε το να ξεκινήσεις ένα ηλίθιο site δε μοιάζει τόσο τρομακτική ιδέα. Ακόμα και αν αποτύγχανε παταγωδώς απλώς θα επέστρεφες στο σημείο από το οποίο είχες ξεκινήσει. Μόνο μπροστά μπορείς να πας.

Επίσης στο ηλίθιο μυαλουδάκι μας τείνουμε να έχουμε την άποψη ότι κάποιος θα εκτιμήσει τα μηδενικά μας προσόντα στο μέλλον και μας προσλάβει, οπότε δεν υπάρχει λόγος να ξεκινήσουμε κάτι, ή πως είμαστε οι καλύτεροι στις σχέσεις οπότε δε χρειάζεται να διαβάσουμε ένα βιβλίο το οποίο κατά πάσα πιθανότητα θα σκουπιδιάσει κάθε μας άποψη.

 

2. Έχεις μάθει ότι η αποτυχία είναι το χειρότερο πράγμα στον κόσμο

Η αποφυγή της αποτυχίας είναι και που μαθαίνουμε σε διάφορα σημεία της ζωής μας. Το μεγαλύτερο μέρος προέρχεται από το εκπαιδευτικό σύστημα, το οποίο κρίνει αυστηρά με βάση τις επιδόσεις και τιμωρεί όσους δε τα πάνε καλά. Ένα ακόμα μεγάλο μερίδιο έχουν οι φορτικοί και υπερβολικά επικριτικοί γονείς που δεν αφήσουν τα παιδιά τους να τα σκατώσουν όσο συχνά θα έπρεπε, αλλά αντίθετα τα τιμωρούν ή τα χλευάζουν κάθε φορά που δοκιμάζουν οτιδήποτε καινούριο ή μη προκαθορισμένο.

Στην πραγματικότητα, αν δεν έχουμε τη διάθεση να αποτύχουμε, τότε δεν έχουμε τη διάθεση να πετύχουμε. Πρέπει να μάθεις να λες στο τέλος μιας αποτυχημένης προσπάθειας ότι ναι το project μου ήταν για τα πανηγύρια, αλλά τουλάχιστον έμαθα ένα σωρό πράγματα από όλη τη διαδικασία. Το επόμενο θα είναι καλύτερο. Όταν το φοβόμαστε αυτό, τότε απλά σαμποτάρουμε τον εαυτό μας. Αν κάποιος είναι καλύτερος από εσένα, αυτό συμβαίνει επειδή απέτυχε στο συγκεκριμένο ζήτημα περισσότερες φορές απ’ ότι εσύ.

Τέλος ιδιαίτερη σημασία έχει να ορίσεις τις αξίες όπως ο χαρακτήρας σου επιτάσσει και όχι όπως επιτάσσει η κοινωνία. Παίρνοντας σαν παράδειγμα εμένα, τα χρήματα που έχω βγάλει από την ενασχόλησή μου με κάποια apps, sites και με αυτό το blog δε φτάνουν ούτε για ένα μεταχειρισμένο fiat punto του 2000. Με βάση τις αξίες της κοινωνίας είμαι μάλλον αποτυχημένος επειδή δαπάνησα τόσο χρόνο σχεδόν για το τίποτα. Με βάση τις δικές μου αξίες αποτυχημένος θα ήμουν, αν δεν προσπαθούσα να πετύχω τα δικά μου σχέδια και απλά καθόμουν να τελειώσω τη σχολή έξι μήνες νωρίτερα και βλέποντας σειρές με ρυθμό 1 σεζόν game of thrones ανά απόγευμα.

 

3. Φοβάσαι τον πόνο και τη κρίση

Το “ζώνη άνεσης” (comfort zone) είναι γενικά ότι πιο ασφαλές, μέχρι να αυτή η ζώνη να αρχίσει να σε μαστιγώνει στη πλάτη. Αποφεύγουμε συνεχώς να βγούμε από αυτή τη ζώνη, για τον ίδιο λόγο που αποφεύγουμε να πονέσουμε: Είναι δύσκολο και δε γίνεται από τον καναπέ κάτω από μία ζεστή κουβέρτα δίπλα από το τζάκι. Όταν κάνουμε κάτι, ξέρουμε ότι οι πιθανότητες να πάει κάτι στραβά μεγαλώνουν. Αν λοιπόν η βιολογία μας δε το επιβάλει (όπως μας επιβάλει το σεξ για παράδειγμα), τότε προτιμούμε να μη το κάνουμε. Είναι να δώσεις ένα μάθημα σε τρεις μέρες, το οποίο δε φαίνεται και πολύ εύκολο, οπότε καλύτερα skip για τον Σεπτέμβρη που θα έχω και άπειρο χρόνο [γδούπος βιβλίου που κλείνει] [ήχος από πλήκτρα χειριστηρίου] [ήχος ευτυχίας].

Θες να ξεκινήσεις ένας νέο project; Αν υπάρχει ήδη, φοβάσαι να το κάνεις γιατί θα έχεις δύσκολο ανταγωνισμό, αν δεν υπάρχει τότε μάλλον θα υπάρχει κάποιος λόγος που δεν το έχουν κάνει ήδη οπότε άστο καλύτερα. Στη πραγματικότητα φοβόμαστε να κάνουμε οτιδήποτε έχεις αυξημένες πιθανότητες να μας κάνει να πονέσουμε, να στεναχωρηθούμε και να σπάσουμε το σπίτι από τα νεύρα μας.

Σκέψου ένα σου επίτευγμα για το οποίο είσαι περήφανος. Αυτό μπορεί να είναι μία διάκριση σε κάποιο αγώνισμα, η επιτυχία στην πανελλήνιες ή το νέο σου blog. Θα διαπιστώσεις αμέσως ότι τα επιτεύγματα για τα οποία είμαστε περήφανοι είναι αυτά τα οποία έχουν έρθει μέσα από μεγάλες αντιξοότητες.

Πέρα όμως από τα επιτεύγματα μας ο φόβος του να πέσουμε σε μία συναισθηματική κρίση για παράδειγμα είναι εξίσου εμφανής. “Μη τα σκέφτεσαι αυτά τώρα. Μη σε νοιάζει που αποτελείσαι από άψυχα σωματίδια και το ότι η συνείδησή σου, ο τρόπος που βλέπεις τον κόσμο ακόμα και η ίδια σου η ύπαρξη είναι μία ψευδαίσθηση. Ούτε το ότι σε κάποια χρόνια ακόμα και τα κόκαλά σου θα έχουν γίνει χώμα και κάθε σκέψη ή όνειρο που έκανες ποτέ θα ξεχαστούν για πάντα.”, θα σου πουν.

Οι πιο ριζικές αλλαγές στον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τη ζωή συχνά συμβαίνουν μετά από τις χειρότερες στιγμές μας. Μόνο όταν αισθανόμαστε έντονο πόνο, είμαστε πρόθυμοι να εξετάσουμε τις αξίες μας και να αναζητήσουμε τους λόγους που φαίνονται να μας προδίδουν. Έχουμε ανάγκη από κάποια υπαρξιακή κρίση για να δούμε αντικειμενικά το πως βρίσκουμε νόημα στη ζωή μας, και μετά να σκεφτούμε να αλλάξουμε πορεία.

4. Περιμένεις την έμπνευση

Μία καλή συμβουλή για τα μαθηματικά είναι η εξής: “Αν κολλήσετε σε ένα πρόβλημα, μην κάθεστε απλώς να το σκέφτεστε – ξεκινήστε να το λύνετε. Ακόμα και αν δε ξέρετε τι να κάνετε, το ξεκίνημα τις επίλυσης θα κάνει τελικά τις σωστές ιδέες να εμφανιστούν μέσα στο κεφάλι σας”.

Αυτή η συμβουλή είναι κάτι που θα πρέπει να χτυπάει σαν καμπανάκι κάθε φορά που είσαι σε φάση: “δεν έχω έμπνευση”. Στη πραγματικότητα η δράση δεν είναι μόνο το αποτέλεσμα των κινήτρων μας, αλλά και η αιτία τους. Η έμπνευση έπεται της ενέργειας. Για να μας έρθει η καλή ιδέα πρέπει πρώτα να αρχίσουμε να δοκιμάζουμε κάποια πράγματα, που μπορεί να μας φαίνονται χαζά.

Ο Τιμ Φέρις έχει γράψει πάνω από εβδομήντα μυθιστορήματα. Όταν τον ρώτησαν πως μπορεί και γράφει τόσο τακτικά και έχει ακόμα τόση έμπνευση απάντησε: “Διακόσιες χαζολέξεις την ημέρα, κι αυτό είναι όλο”. Αν πιέσεις τον εαυτό σου να κάνει κάτι μικρό και σχετικά απλό (όπως το να γράψεις διακόσιες λέξεις σε μία μέρα) τότε τότε θα εμφανιστεί η έμπνευση που χρειαζόσουν και χωρίς να το καταλάβεις θα έχεις γράψει ένα κεφάλαιο.

Όταν το μέτρο της επιτυχίας μας είναι μονάχα η δράση, όταν η έμπνευση θεωρείται ανταμοιβή και όχι προαπαιτούμενο, τότε σπρώχνουμε τους εαυτούς μας μπροστά. Νιώθουμε ελεύθεροι να αποτύχουμε και η αποτυχία μας ωθεί προς τα εμπρός.

 

Διαβάστε επίσης: Το πορτρέτο ενός αυτοκαταστροφικού



 

 

Σπύρος Καφτάνης

Passionate about AI, new technologies and problem solving. I like startup mentality, out of the box thinking and pushing everything to the absolute limit.

Ακολουθήστε μας εδώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *