7 μέρες την εβδομάδα, 18 ώρες την ημέρα

by Ο Φιλελεύθερος | May 13, 2019

__________________________________________________________________________

Επιτέλους, μετά από καιρό, στον δημόσιο διάλογο λαμβάνουν χώρα κάποιες ιδεολογικού τύπου συζητήσεις. Οι συζητήσεις αυτές, βέβαια, δεν προσφέρουν τίποτα άλλο πέρα από γέλια σε όποιον ζει και σκέφτεται στο 2019 και όχι στα χρόνια του Μαρξ ή σε όποιον τέλος πάντων έχει ασχοληθεί έστω και μία μέρα με αυτοβελτίωση και με το πως να αποφεύγει να φτιάχνει τη ζωή του με τον τρόπο που του μάθανε, χωρίς να αμφισβητήσει τίποτα.

Το πρώτο θέμα που συζητείται σήμερα είναι η αναφορά του Κυριάκου Μητσοτάκη στους εναλλακτικούς τρόπους εργασίας. Συκριμένα είπε ότι αναγνωρίζει πως στον νέο κόσμο που έρχεται οι άνθρωποι θα δουλεύουν με διαφορετικό τρόπο και ότι το κράτος πρέπει να έρθει να διασφαλίσει εργασιακά δικαιώματα για ανθρώπους που έχουν άλλες συνήθειες. Αναφέρθηκε σε περιπτώσεις remote εργασίας, κάτι που μπορεί να πηγαίνει κόντρα στη παραδοσιακή εργασία (8 ώρες, 5 ημέρες την εβδομάδα), αλλά είναι κάτι καλό. Τέλος είπε ότι όταν μία επιχείρηση συμφωνεί με τους εργαζόμενους να πάει από πενθήμερο σε επταήμερο με πολύ καλύτερες απολαβές κτλ τότε το κράτος πρέπει να το αναγνωρίζει.

Στον σύγχρονο κόσμο, οι αποκαλούμενες εναλλακτικές μορφές εργασίας βρίσκονται σε πολύ μεγάλη άνοδο. Πιο συγκεκριμένα οι freelancers στις Ηνωμένες Πολιτείες συνεισφέρουν 1.4 τρισεκατομμύρια δολάρια το χρόνο στην οικονομία και υπολογίζεται ότι το 43% του εργατικού δυναμικού θα είναι freelancers μέχρι το 2020. Η απομακρυσμένη εργασία έχει αυξηθεί κατά 140% από το 2005, με τις περισσότερες Αμερικανικές εταιρείες να προσφέρουν αυτή την επιλογή [1]. Οι digital nomads είναι 13% πιο παραγωγικοί σε σχέση με το γραφείο (από τη παραλία, το σπίτι ή οπουδήποτε αλλού,  εξοικονομούν 7000$ το χρόνο και το ⅓ των εργαζομένων ενδιαφέρεται για τέτοιες προοπτικές. Στην Ελλάδα βέβαια όλα αυτά μας φαίνονται κινέζικα.

Αυτό που επικρατεί στη συζήτηση βέβαια είναι η 7ημερη εργασία στην οποία αναφέρθηκε ο πρόεδρος της ΝΔ. Αρχικά το κράτος δε θα πρέπει να είναι εμπόδιο σε οποιαδήποτε συμφωνία εργοδότη – εργαζομένου. Όταν κάποιος, για παράδειγμα, θέλει να δουλέψει 10 μέρες συνεχόμενα και μετά να πάρει άδεια 4 ημέρες, το κράτος δε μπορεί να μπαίνει στη μέρη. Είναι μία ξεκάθαρη παραβίαση της ελευθερίας των ατόμων η αναίρεση του δικαιώματος να χρησιμοποιούν τον χρόνο τους όπως οι ίδιοι θέλουν. Βέβαια έχουμε συνηθίσει το κράτος να ρυθμίζει τις ζωές μας. Για παράδειγμα, ας πούμε ότι κάποιος θέλει να δουλεύει για κάποια χρόνια και κάποια στιγμή στα 30 του να πάρει μία μίνι-σύνταξη για 3 χρόνια και στη συνέχεια να επιστρέψει στη δουλειά του. Κάτι τέτοιο βγάζει νόημα μιας και ο ελεύθερος χρόνος σε νεαρή ηλικία είναι σίγουρα πιο διασκεδαστικός από τον ελεύθερο χρόνο στα 80, στην κανονική σύνταξη. Όμως το κράτος δεν έχει προβλέψει για τη παραπάνω προτίμηση. Έτσι, παίρνει ένα τεράστιο ποσό από τον εργαζόμενο κάθε μήνα που (υποτίθεται) θα  του επιστρέψει μετά από 40+ χρόνια, κάτι που καθιστά αδύνατη την επιλογή της μίνι-σύνταξης. Δε βλέπω κανέναν να διαμαρτύρεται γι’ αυτό.

Κάποιος θα μπορούσε να πει βέβαια πως αν όλα ήταν ελεύθερα τότε θα υπήρχε εκμετάλλευση. Στην ελεύθερη αγορά υπάρχουν και άλλες επιλογές. Εάν κάποια εταιρεία φέρεται άσχημα στους εργαζομένους της τότε υπάρχουν και άλλες που θα φέρονται καλά, όχι απαραίτητα από τη καλή τους τη καρδιά αλλά επειδή αυτό θα αυξάνει τη παραγωγικότητα. Κανέναν δε τον συμφέρει να έχει δυσαρεστημένους και κουρασμένους εργαζόμενους, ειδικά όταν μιλάμε για πνευματικές εργασίες.

Αντίθετα με την κομμουνιστική μυθολογία, όλες σχεδόν οι βελτιώσεις των συνθηκών εργασίας που ξέρουμε μέχρι σήμερα ήταν πρωτοβουλία των εργοδοτών για να προσελκύσουν τους αποδοτικότερους εργάτες. Ο ανταγωνισμός μεταξύ των εργοδοτών ήταν αυτός που αύξανε μισθούς και παροχές και όχι οι απεργίες των πρώιμων κομμουνιστών, των αναρχοσοσιαλιστών της εποχής […] Oι περισσότερες σημερινές εργατικές κατακτήσεις είναι ιδέα του καπιταλιστή, Χένρυ Φορντ. Όταν οι εργάτες στην αυτοκινητοβιομηχανία έπαιρναν το 1914 $ 2,34 τη μέρα, ο Φόρντ προσέφερε υπερδιπλάσιο μεροκάματο: 5 δολάρια (120 δολάρια σημερινά!) για εργαζόμενους που πληρούσαν συγκεκριμένες προϋποθέσεις (και εξωεργασιακής ζωής), με σκοπό να πάρει τους καλύτερους, το ιστορικό “five dollar day”. Τα κατάφερε, μειώνοντας ταυτόχρονα το κόστος των αυτοκινήτων του έτσι ώστε να μπορεί να τα αγοράσει ο καθένας! Οι ανταγωνιστές του τον μιμήθηκαν και ο ανταγωνισμός βελτίωσε την παραγωγικότητα, αύξησε την παραγωγή και ώθησε όλους τους μισθούς πολύ ψηλότερα. Η εβδομάδα 5 ημερών είναι επίσης δική του έμπνευση (την καθιέρωσε το 1926), όπως και η άδεια μετ’ αποδοχών, σκεπτόμενος ότι ο περισσότερος ελεύθερος χρόνος θα κάνει τους εργαζόμενους περισσότερο καταναλωτές.

[2]

Αυτό που φταίει είναι ότι σαν λαός έχουμε το mindset του κακομοίρη. Αντιμετωπίζουμε την εργασία σαν κάτι που πρέπει να γίνει, σαν κάτι στο οποίο θα βολευτούμε σαν υπάλληλοι για πάντα, θα παίρνουμε έναν μισθούλη και θα ζούμε μία ζωούλα. Ζούμε για τα Σαββατοκύριακα. Δεν έχουμε σκεφτεί τίποτα πέρα από αυτά που μας είπαν. Μας έμαθαν να σκεφτόμαστε σαν εργάτες χωρίς μεγάλα όνειρα και προσδοκίες μόνο και μόνο γιατί αυτό ταίριαζε στη δική τους αριστερή ατζέντα. Εργάτες που θα παρακαλάνε για μία άδεια ή μία αύξηση. Και ο τρόπος που το κατάφεραν δεν ήταν άλλος από το να μας κάνουν αρχικά να εξαρτόμαστε από το ίδιο το κράτος.

Όταν ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού ξεφύγει από τη λογική του εργάτη και δει ότι μπορεί να δουλεύει ταξιδεύοντας στον κόσμο εξοικονομώντας, μάλιστα, χρήματα και ότι δε χρειάζεται να δουλεύει για κάποιον άλλον για να βγάζει λεφτά τότε δε θα έχει πια ανάγκη την αριστερά. Η αριστερά απευθύνεται στην εργατική τάξη στα χρόνια του Μαρξ. Όσο η ιδέα της εργατικής καταπιεσμένης τάξης παύει να υφίσταται και οι εργαζόμενοι κατεβαίνουν τον όροφο με τσουλήθρα, τόσο η αριστερά θα προσπαθεί να την επανεφεύρει, κλέβοντας τα λεφτά που οι άνθρωποι παράγουν και επιστρέφοντάς τους πίσω ένα μικρό κλάσμα αυτών ως επίδομα.


Ευτυχώς όμως υπάρχουν κάποιοι που δουλεύουν 7ημέρες την εβδομάδα και 18 ώρες τη μέρα, χωρίς να ακούνε τις σειρήνες μιζέριας που εκπέμπει η αριστερά με σκοπό να ξεφύγουν από το μέτριο μέλλον που κάποιοι τους επιβάλουν. Όταν φτάσουν εκεί βέβαια, η αριστερά πλέον θα τους κηρύξει κανονικό πόλεμο κλέβοντας το 70% των κερδών τους αλλά αξίζει η προσπάθεια.

[1] https://workationing.com/digital-nomad-remote-work-statistics/
[2] http://marketnews.gr/article/1817228/prwtomagia-akoma-mia-aristerh-apath

Ακολουθήστε μας εδώ:
error