Αν ο Θεός υπάρχει, είναι ο μεγαλύτερος φασίστας

by Ο Εξελιγμένος Πίθηκος | April 11, 2020

__________________________________________________________________________

Στο προηγούμενο άρθρο, με αφορμή τις αντιδράσεις των πιστών και της εκκλησίας στην πραγματικότητα του κορονοϊού, αναφερθήκαμε στους ψυχολογικούς και εξελικτικούς λόγους για τους οποίους το ανθρώπινο είδος έχει την τάση να πιστεύει σε ανώτερες δυνάμεις. Καταλήξαμε στο ότι κάποια εξελικτικά πλεονεκτήματα, όπως η ικανότητα ανίχνευσης μοτίβων αιτίου – αποτελέσματος και η ικανότητα των ανθρώπων να καταλαβαίνουν ότι και οι άλλοι έχουν στόχους, πιστεύω και επιθυμίες καθώς και η τάση για μίμηση, έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία των αντιλήψεων περί λατρείας σε μία ανώτερη δύναμη.

Στη σημερινή εποχή, παρ’ ότι το πιο εξελιγμένο κομμάτι του εγκεφάλου μας και η συσσωρευμένη γνώση έχουν πλέον απομυθοποιήσει -και συνεχώς απομυθοποιούν- τις θρησκείες,  το λεγόμενο Paleomammalian brain[1], δηλαδή το αρχέγονο κομμάτι του εγκεφάλου μας, μας τροφοδοτεί ακόμα με όλα αυτά τα ένστικτα. Όταν καταφέραμε να εξηγήσουμε πως προκαλούνται οι κεραυνοί, ο Δίας έπρεπε να προσπαθήσει περισσότερο για να μας εντυπωσιάσει! Σήμερα η εξήγηση της συνειδητής πίστης[2] είναι ξεκάθαρα ο φόβος της ανυπαρξίας.

Όλα αυτά είναι απολύτως φυσιολογικά και ανθρώπινα. Μέχρι εδώ όμως. Γιατί από εδώ και πέρα ξεκινάει μία δίχως αύριο καταπίεση και υποταγή η οποία επηρεάζει την ψυχοσύνθεση των ανθρώπων εδώ και χιλιάδες χρόνια σε όλο τον κόσμο.

Σχεδόν όλες οι θρησκείες έχουν στο κέντρο τους έναν αιώνιο ηγέτη στον οποίο πρέπει να παρέχουμε αιώνια λατρεία. Για όλη σου τη ζωή θα πρέπει να τον προσκυνάς και να γονατίζεις μπροστά του. Και όλα αυτά γιατί; Για να κερδίσεις μια καλύτερη μεταχείριση στη μετά θάνατον ζωή. Πρόκειται για κάποιο είδος παζαριού με τον Θεό. Εσύ θα είσαι καλό παιδάκι, δε θα μιλάς, θα με προσκυνάς και θα κάνεις ό,τι σου πω – ή μάλλον ό,τι αυτοί που από μόνοι τους ορίστηκαν ως εκπρόσωποι μου σου πουν –  και μετά, στην επόμενη ζωή σε περιμένει ο παράδεισος ή ένα δωμάτιο παρθένες. Δε κρίνω.

Και ξαφνικά η εξουσία έχει ένα τεράστιο εμπόρευμα στα χέρια της. Πουλάει στον λαό την ελπίδα. Η ζωή των ανθρώπων μπορεί να είναι απαίσια αλλά το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να είστε καλοί και ταπεινοί. Και να προσεύχεστε φυσικά. Εξάλλου η αιωνιότητα έχει πολύ μεγαλύτερη αξία από τα χρόνια της ζωής. Η τακτική αυτή φαίνεται σήμερα όσο ποτέ σε χώρες της Αφρικής, όπου οι πιστοί αγγίζουν το 100% του πληθυσμού και προφανώς σχεδόν σε όλη την ανθρώπινη ιστορία όπου η μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού ζούσε άθλια (σε αντίθεση με τη σημερινή καπιταλιστική δύση, όπου μάλιστα παρατηρούνται και τα μεγαλύτερα ποσοστά άθεων στην ιστορία).

Όλη αυτή η αναγκαστική υποταγή στη θεϊκή δύναμη είναι ξεκάθαρα πλέον ένα είδος φασισμού και τρομοκρατίας που μάλιστα έχει πολύ χειρότερα χαρακτηριστικά κι από ένα κανονικό πολιτικό φασιστικό καθεστώς. Ο θάνατος μπορεί να σε κάνει να απαλλαγείς μια για πάντα από έναν στυγνό δικτάτορα. Όσον αφορά τον δικτάτορα Θεό όμως, ο θάνατος είναι μόνο η αρχή.


Ποιος άραγε πιστεύει πως μια δουλοπρεπής, υποτακτική, γεμάτη φόβο ζωή, η προετοιμασία για μία αιωνιότητα γεμάτη δυστυχία και ντροπή, αξίζει υποστήριξης; Τα βαθιά ριζωμένα ανθρώπινα ένστικτα με τα οποία μας προίκισε η εξέλιξη καθώς και ο αβάσταχτος πόνος της ανυπαρξίας μας κάνουν ευάλωτους ακόμα και στην αιώνια υποταγή όπου κάποιοι μας πλάσαραν. Ακόμα κι αυτό μοιάζει καλύτερο. Ξέρουμε όμως ότι δε μπορεί να είναι καλύτερο. Ποτέ η αποδοχή της καταπίεσης, και πόσο μάλλον μιας κάλπικης καταπίεσης, δεν είναι η καλύτερη λύση.

[1] https://www.interaction-design.org/literature/article/our-three-brains-the-emotional-brain
[2] https://aformes.com/pos-na-apoktiseis-sineidhsi/
[3] https://www.youtube.com/watch?v=PtT9AWwuKT0&feature=youtu.be