Απαντώντας σε καλόπιστα σχόλια #1 – Η πεμπτουσία της θυματοποίησης

by O Αχώνευτος Φιλελές | February 10, 2020

__________________________________________________________________________

Το προηγούμενο άρθρο σχολιάστηκε ιδιαίτερα στα κοινωνικά δίκτυα. Η βασική άποψη που παρουσιάστηκε ήταν το ότι για να μπορέσει κάποιος να αυτοβελτιωθεί πρέπει πρώτα να αποβάλει από τον οργανισμό του τις ιδέες που του λένε ότι κάποιος άλλος φταίει για τα προβλήματά του, πώς οι πλούσιοι ζουν εις βάρος των φτωχών και πως το “σύστημα” είναι διαβολικό και ευθύνεται για τη κατάστασή τους, και όχι οι ίδιοι. Το άρθρο επίσης παρουσίασε δύο σχολές σκέψεις: τη σχολή που λέει ότι πρέπει να αλλάξουμε τη κοινωνία πρώτα και με κάποιον μαγικό (ή βίαιο) τρόπο θα αλλάξουν και οι άνθρωποι και τη σχολή που λέει ότι μόνο όταν αλλάζουν οι άνθρωποι ένας ένας ξεχωριστά, τότε οι κοινωνίες πάνε μπροστά.

Μία απάντηση που δεχτήκαμε ήταν η παρακάτω και πιστεύουμε ότι είναι μία καλή αφορμή για το σημερινό άρθρο το οποίο αποτελεί απάντηση στο σχόλιο αυτό.

Η ψυχολογία του αδιέξοδου

Σε πολλούς ζωολογικούς κήπους, όταν κάποιος παρατηρήσει τους ελέφαντες, θα δει ότι δε βρίσκονται, ούτε σε κλουβιά, ούτε είναι δεμένοι με αλυσίδες. Αντίθετα, το μόνο που τους κρατάει είναι ένα μικρό σχοινί το οποίο είναι δεμένο στο μπροστινό τους πόδι. Ένα τεράστιο ζώο, με τεράστια δύναμη μένει ακίνητο χάρη σε ένα μικρό και λεπτό σχοινί, το οποίο, είναι προφανές, ότι μπορεί να κομματιάσει όποτε αυτό θελήσει, ξηλώνοντας μαζί και τον πάσσαλο. Όταν κάνεις αυτή την απορία στους εκπαιδευτές, αυτοί θα απαντήσουν ότι δένουν τους ελέφαντες στο ίδιο σχοινί απ’ όταν είναι πολύ μικροί. Οι ελέφαντες προσπαθούν να φύγουν, αλλά δε μπορούν. Όταν μεγαλώσουν, ακόμα και όταν φτάσουν στο σημείο να έχουν βάρος 7000 κιλά και ύψος 4 μέτρα, πιστεύουν ότι ακόμα δε μπορούν να σπάσουν το σχοινί και έτσι δε προσπαθούν καν [1]. Ισχυρίζομαι, ότι αυτό ακριβώς κάνει η αριστερά στους ανθρώπους, και αυτό ήταν και το κύριο επιχείρημα του προηγούμενου άρθρου. Ο μόνος τρόπος για να κάνει κάποιος κάτι είναι να πιστεύει βαθιά μέσα του ότι μπορεί. Η αριστερά, στη πραγματικότητα, σου αφαιρεί τη δυνατότητα να πιστεύεις ότι μπορείς να κάνεις πράγματα και να ζήσεις μία καλή ζωή, μιας και δημιουργεί ένα πέπλο το οποίο τυφλώνει τον άνθρωπο. Τον κάνει να μη βλέπει γύρω του τίποτα άλλο πέρα από κακοπληρωμένες δουλειές και κακά αφεντικά. Αντίθετα εμείς προσπαθούμε να σου δείξουμε ότι ο σύγχρονος κόσμος προσφέρει ευκαιρίες που η αριστερά δε σε άφησε ποτέ να ψάξεις ποτίζοντάς σε με ιδέες που είχαν ίσως νόημα σε άλλες εποχές.

Η Ελλάδα είναι πράσινη

Η απάντηση ξεκινάει με προσωπικές αναφορές που έχουν να κάνουν με την Ελλάδα και τη κρίση. Σχεδόν όλοι έχουμε παρόμοιες εμπειρίες από αυτά τα περίεργα χρόνια, αλλά θέλω να σταθώ στη προφανή αντίφαση και τη σύγχυση που παρατηρώ. Αρχικά κατηγορείς τον καπιταλισμό, δηλαδή την ελεύθερη αγορά για όλα τα κακά της μοίρας. Στη συνέχεια όμως, προσπαθώντας να δώσεις παραδείγματα για τον ισχυρισμό αυτό παρουσιάζεις την ελληνική κατάσταση η οποία ούτε λίγο ούτε πολύ, προήλθε όχι από υπερβολικό καπιταλισμό, αλλά από έλλειψη καπιταλισμού! Η Ελλάδα, τις προηγούμενες δεκαετίες έλαβε χώρα – πάνω κάτω – το όνειρό σου για τον κόσμο. Σοσιαλιστικές πολιτικές, μερίσματα, επιδόματα, τρελοί μισθοί κτλ συνέθεσαν ένα εικονικό παραμύθι (με τα λεφτά των άλλων), από το οποίο όλοι επωφελήθηκαν. Είδα ανθρώπους που δεν είχαν δουλέψει κανονικά ποτέ στη ζωή τους να αγοράζουν πανάκριβα τζιπ, είδα σπίτια και πολλούς διορισμούς σε άνετες και χαλαρές δουλειές.Η κρίση η οποία ακολούθησε οφείλεται αποκλειστικά στους μεθυσμένους ήλιους και στο ότι οι αριστεροί είχαν την εξουσία μαζί με πολλά λεφτά άλλων και αν δε καταλάβεις αυτό δε θα μπορέσουμε να συνεννοηθούμε σε τίποτα άλλο. Σίγουρα ρόλο έπαιξαν και τα σκάνδαλα, αλλά αυτό είναι αναμενόμενο σε συστήματα που βασίζονται σε κεντρικό σχεδιασμό αντί για ελευθερία για προφανής λόγους. Αν για παράδειγμα κάποιος εργοδότης είναι ανάλγητος, τότε μπορείς να βρεις άλλον. Αν το κράτος όμως είναι ο μοναδικός εργοδότης, τότε αν τύχει και είναι αυτό ανάλγητο, τότε γινόμαστε Σοβιετική Ένωση ή Βόρεια Κορέα. Εμφανίζοντας σας παράδειγμα την ελληνική κρίση, στην ουσία ακυρώνεις όλα όσα λες ή στη καλύτερη συγχέεις άσχετα πράγματα.

Ο κύκλος της παράνοιας

Η βάση πολλών επιχειρημάτων που εμφανίζονται στην αριστερά είναι σύνηθες να περιλαμβάνει λογικά λάθη και μεγάλες δόσεις φθόνου. Ένας κύκλος μίας αριστερής λογικής παράνοιας είναι ο παρακάτω: 1. Οι πλούσιοι είναι κακοί, και συνεισφέρουν στη φτωχοποίηση. 2. Θα μπλοκάρουμε τις επενδύσεις τους. 3. Δε θα υπάρχουν δουλειές. 4. Δεν υπάρχουν λεφτά για κοινωνική πολιτική, επειδή δεν υπάρχουν εταιρίες να πληρώσουν φόρους. 5. Φταίει ο καπιταλισμός που υπάρχουν φτωχοί.

Το βάρβαρο σύστημα

Όταν οι άνθρωποι επέλεξαν τη βία της εξουσίας έναντι της βίας της αναρχίας [2] βρέθηκαν αντιμέτωποι με μοναρχίες, βασιλείες και τυραννίες. Η ζωώδης μας ανάγκη για άνοδο στη κοινωνική ιεραρχία οδήγησε σε άπληστους μονάρχες και βασανισμένες κοινωνίες. Οι άνθρωποι ήταν σκλάβοι και κανένας δεν είχε λόγο απέναντι στην εξουσία. Ο κεντρικός σχεδιασμός ήταν το μοναδικό σύστημα διακυβέρνησης. Το βάρβαρο σύστημα στο οποίο αναφέρεσαι είναι αυτό το οποίο απελευθέρωσε τους ανθρώπους από τα δεσμά της εξουσίας και τους έδωσε τη δυνατότητα να δημιουργήσουν και να χτίσουν δικά τους πράγματα. Είναι αυτό που έβγαλε τον πλανήτη από τη φτώχεια και την εξαθλίωση και συνεχίζει να το κάνει με ραγδαίους ρυθμούς. Στο παρά κάτω διάγραμμα φαίνεται το ΑΕΠ /άτομο ανά τους αιώνες, δηλαδή όλο το οικονομικό παραγόμενο προϊόν διαιρεμένο με τον πληθυσμό και αποτελεί μία από τις καλύτερες μετρικές για τη ποιότητα ζωής. [3]

Το επόμενο γράφημα είναι ακόμα πιο σημαντικό, μιας και σπάει σε περιοχές. Όπως φαίνεται, τα spikes της κάθε περιοχής ξεκινάνε σχεδόν παράλληλα με την επικράτηση της ελεύθερης αγορά στην εκάστοτε περιοχή. Χαρακτηριστικά, η Ανατολική Ευρώπη είχε το μεγάλο spike αμέσως μετά τη πτώση της σοβιετικής ένωσης και η Κίνα μόλις ξεκίνησε να απομακρύνεται από τον αυστηρό σοσιαλισμό και άρχισε να υλοποιεί πολιτικές που συμβαδίζουν με την ελεύθερη αγορά.

O κόσμος προοδεύει γρηγορότερα από ποτέ. Χώρες που είχαν μείνει πίσω λόγω δικτατοριών, πολέμων, υπερπληθυσμού ή κομουνισμού όπως η Κίνα, η Ινδία, το Βιετνάμ [4] και χώρες τις υποσαχάριας Αφρικής [5] όπου ζούσαν στην απόλυτη φτώχεια πλέον αναδύονται με τη ποιότητα ζωής όλων των πολιτών να αυξάνεται δραματικά. Σίγουρα υπάρχουν πολλά δεινά στον κόσμο ακόμα, αλλά ο ρυθμός που βελτίωσης της ανθρώπινης ζωής είναι υπερβολικά γρήγορος για να μπορείς να τον χαρακτηρίζεις “βάρβαρο” και “ζούγκλα”. Μπορούμε φαντάζομαι να συζητήσουμε για το αν το κατά πόσο και πότε το κράτος πρέπει να ασκεί κοινωνική πολιτική, αλλά πρώτα πρέπει να συμφωνήσουμε στα βασικά.
Όσον αφορά τους πολέμους που αναφέρθηκες, αφήνω το παρακάτω.

Τέλος, οι έρευνες λένε πώς το 88% των εκατομμυριούχων είναι αυτοδημιούργητοι [6] , πράγμα που δείχνει ότι μάλλον υπάρχουν κάποιες ευκαιρίες εκεί έξω.

Η αυτοβελτίωση

Ας επιστρέψουμε τώρα στο αρχικό θέμα, δηλαδή στην αυτοβελτίωση. Λες ότι “για να μπορεσεις να εχεις την ευκαιρια να διαλεξεις αναμεσα στην αυτοπεποιθηση του εαυτου και την αυτοθυματοποιηση πρεπει πρωτα να μη πεινας”. Επίτρεψέ μου να διαφωνήσω. Η αυτοβελτίωση και η ανάληψη ευθυνών είναι πιο αναγκαία σε περιόδους προσωπικής κρίσης. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν έχει εξελιχθεί για να ζει στη σημερινή εποχή. Για το λόγο αυτό, στις περιόδους άνεσης τείνει να γίνεται μεγαλύτερος εχθρός ακόμα και από την αριστερά όσον αφορά την αυτοβελτίωση. Ο εγκέφαλός μας έχει προγραμματιστεί για να μας κάνει να ξεκουραζόμαστε όταν δε βρισκόμαστε σε κίνδυνο γιατί αυτό δημιουργεί εξελικτικό πλεονέκτημα. Στη σημερινή εποχή όμως, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Πρέπει να δράσουμε από πριν για να έχουμε μετά. Αυτή η σύγχυση που δημιουργείται στον εγκέφαλό μας οδηγεί σε προβλήματα όπως το chronic procrastination [7].
Για το λόγο αυτό οι άνθρωποι που ασχολούνται με της αυτοβελτίωση προτείνουν συνεχώς λύσεις οι οποίες θα κάνουν τον εγκέφαλό να βρεθεί τεχνητά σε κάποια δύσκολη κατάσταση (όταν αυτό δε γίνεται φυσικά). Τέτοια παραδείγματα είναι το noFap (η αποχή από τον αυνανισμό)[8], τα κρύα μπάνια [9] και dopamine detox τεχνικές [10].
Ο κίνδυνος και η κρίση είναι συνεπώς κάτι που πρέπει να οδηγεί σε ακόμα περισσότερη δράση· αρκεί βέβαια να μην είμαστε μολυσμένοι από ιδεολογίες που μας λένε πρακτικά να μη κάνουμε τίποτα χρήσιμο, γιατί δε φταίμε εμείς, όπως οι αριστερές ιδεολογίες.
Εγώ προσωπικά τη περισσότερη παραγωγικότητα την είχα σε περιόδους που δεν έβγαζα το μήνα και έψαχνα να κλείσω δουλειές κάθε μέρα. Αντίθετα, σε περιόδους καλής οικονομικής κατάστασης το procrastination ήταν αρκετά έντονο και η παραγωγικότητα χαμηλή.

Κλείνοντας

Όπως είπα και στην αρχή, σημασία έχει να κοιτάξουμε τι ευκαιρίες υπάρχουν σήμερα στον κόσμο. Υπάρχουν παιδιά που κάνουν dropshipping μαθαίνοντας από το internet [11] που ζούνε το όνειρό τους χωρίς μαιστα κάποιο budget. Υπάρχουν digital nomads [12] που δουλεύουν με το λάπτοπ τους και παράλληλα ταξιδεύουν τον κόσμο. Και τα λοιπά και τα λοιπά. Αν δε ξεριζώσουμε το mindset που δε μας επιτρέπει ούτε καν να δούμε τι υπάρχει στον κόσμο, δεν υπάρχει περίπτωση να προσπαθήσουμε να το πετύχουμε. Θα νομίζουμε για πάντα πως το σκοινί είναι αρκετά δυνατό για να μας κρατήσει.

Φιλικά.

Αναφορές

[1] https://medium.com/motivationapp/the-elephant-rope-c22ee790a226

[2] https://www.youtube.com/watch?v=xnkDOHLgqG4

[3] https://www.humansandnature.org/culture-how-capitalism-changes-conscience

[4] https://aformes.com/vietnam/

[5] https://www.youtube.com/watch?v=NJ5j6tWPNOg

[6] https://money.usnews.com/money/blogs/on-retirement/articles/7-myths-about-millionaires

[7] https://en.wikipedia.org/wiki/Procrastination

[8] https://en.wikipedia.org/wiki/NoFap

[9] https://www.youtube.com/watch?v=8cvhwquPqJ0

[10] https://aformes.com/npc/

[11] https://www.youtube.com/user/CurbFrontSkate/featured

[12] https://aformes.com/7days/

[13] https://www.cheatsheet.com/entertainment/the-real-reason-bill-gates-children-wont-inherit-much-of-his-fortune.html/