Πότε πήγε Απρίλης;

by skaftanis | April 6, 2019

“Πότε πήγε Απρίλης;”, “Πότε έφτασε το Πάσχα;”, “Πώς μεγαλώσαμε έτσι; Σαν χθες μου φαίνεται που ήμασταν στο σχολείο και παίζαμε pro όλο το απόγευμα”. Οι ρητορικές αυτές ερωτήσεις είναι κάτι το συνηθισμένο όπως και αντίστοιχες απαντήσεις του τύπου “πωωω ρε φίλε, να”. Πολλές φορές οι συζητήσεις αυτές είναι συζητήσεις νοσταλγίας και αναμνήσεων. Αθώες συζητήσεις που έχουν ως σκοπό να σκαλίσουν το παρελθόν το οποίο ο εαυτός μας συνηθίζει να ωραιοποιεί. Άλλες φορές όμως κρύβουν κάτι βαθύτερο. Κρύβουν το ότι χάσαμε.

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος ως το παιδί μίας αδιανόητα μεγάλης αλληλουχίας γεγονότων εξελικτικής προόδου διαθέτει κάποιες συγκεκριμένες προδιαγραφές. Οι προδιαγραφές αυτές εμφανίστηκαν με τη πάροδο του χρόνου ως το αποτέλεσμα μεταλλάξεων και ανταλλαγών γενετικής πληροφορίας και εμφανίζονται σήμερα σε εμάς γιατί κατάφεραν να επιβιώσουν στις συνθήκες με τις οποίες βρέθηκαν αντιμέτωποι. Συνεπώς πολλές από τις ιδιαιτερότητες της ύπαρξής μας οφείλονται στο ότι κάποτε αποτελούσαν εξελικτικό πλεονέκτημα. Μία ιδιαιτερότητα που έχουμε είναι το λεγόμενο shortcuting.

Ο εγκέφαλός μας βρίσκεται σε μία μηχανική κατάσταση για ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό της λειτουργίας τους. Η μηχανική κατάσταση αυτή συνήθως εμφανίζεται σε επαναλαμβανόμενες δραστηριότητες, όπως για παράδειγμα η διαδικασία με την οποία έκανες μπάνιο ή η διαδρομή που έκανες για το σπίτι. Ο εγκέφαλός μας τρέχει αυτές τις εργασίες στο background και η απόδειξη είναι ότι στο τέλος τους έχουμε μόνο ένα πολύ μικρό κομμάτι αναμνήσεων από αυτές. Όταν ο χρόνος της διαδρομής του καθημερινού σου δρομολογίου σου φανεί ύποπτα μικρός, σαν να κοιμόσουν και να ξύπνησες στο τέλος, τότε ο εγκέφαλός σου έκανε shortcutting. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο μία νέα διαδρομή μας φαίνεται μεγάλη, αλλά όταν την κάνουμε πολλές φορές πλέον η απόσταση μας φαίνεται αμελητέα. Στην ουσία ο εγκέφαλος μας ή καλύτερα η συνείδησή μας δε λειτουργεί στο 100% μιας και δε δεχόμαστε πλέον νέες πληροφορίες. Εξελικτικά λοιπόν όταν κάποιος δε δέχεται νέες πληροφορίες δεν έχει λόγο να έχει έναν εγκέφαλο σε πλήρη επίπεδα συνείδησης γιατί αυτό θα σπατάλη ενέργειας.

Η λειτουργία αυτή του εγκεφάλου είναι ιδιαίτερα χρήσιμη όταν θέλουμε να χτίσουμε κάποια καλή συνήθεια. Το κόλπο για να το πετύχουμε είναι να μεταφέρουμε τη λειτουργία αυτή στην αυτόματη λειτουργία του εγκεφάλου. Για παράδειγμα μπορούμε να συνδέσουμε την επίσκεψή μας στη τουαλέτα με 10 επαναλήψεις push ups! Αν το κάνουμε αρκετές φορές ο εγκέφαλός μας θα συνδυάσει τη μία πράξη με την άλλη και έτσι μετά από λίγο καιρό θα κάνουμε push ups κάθε φορά μετά από τη τουαλέτα χωρίς καν να το αντιλαμβανόμαστε!

Τι γίνεται όμως ότι όλη η ζωή γίνεται ένα shortcut;

Οι ζωές πολλών ανθρώπων γίνονται ολοένα και πιο επαναλαμβανόμενες. Οι άνθρωποι δουλεύουν 9-5 κάθε μέρα για 50 συνεχόμενα χρόνια στο ίδιο μέρος βλέποντας τους ίδιους ανθρώπους. Όσο τρομακτικό και αν ακούγεται το πιθανότερο είναι είτε να βρίσκεστε σε αυτή τη πορεία είτε να προσπαθείτε με όλες σας τις δυνάμεις να πετύχετε αυτό τον “στόχο”. Αυτή η επαναλαμβανόμενη ζωή κάνει τον εγκέφαλο να μη καταγράφει νέες πληροφορίες – εμπειρίες με αποτέλεσμα να αισθανόμαστε ότι ο χρόνος περνάει γρήγορα.

Ο χρόνος δε περνάει γρήγορα και η ζωή δεν είναι μικρή. Αισθανόμαστε ότι ο χρόνος περνάει γρήγορα επειδή δεν δίνουμε στον εγκέφαλό μας νέες εικόνες και νέες εμπειρίες. Εν τέλη όμως ο χρόνος που αντιλαμβάνεται το κεφάλι μας είναι ο πραγματικός χρόνος του καθενός. Οι 2 μήνες ενός digital nomad μπορεί να περιέχουν εμπειρίες 5 ετών ενός άλλου ανθρώπου και μιας και ο πρώτος αντιλήφθηκε τους 2 μήνες σαν κάτι μεγάλο, έντονο και δυνατό τότε στη πραγματικότητα έζησε περισσότερο.

Κάθε φορά λοιπόν που εκπλήσσεσαι με το ημερολόγιό σου, με τις ρυτίδες σου ή τα μαλλιά σου να ξέρεις ότι εξαιτίας των επιλογών σου ο χρόνος για εσένα περνάει πιο γρήγορα.

Ακολουθήστε μας εδώ:
error