Η αβάσταχτη θνησιμότητα του είναι

January 10, 2019

by — Posted in Guests, Φιλοσοφία

Είναι ρομαντική η ιδέα να πιστεύεις ότι έχεις γεννηθεί για ένα σκοπό, ότι είσαι από τους εκλεκτούς αυτούς ανθρώπους που ήρθαν στη γή με την ευλογία να προκαλέσουν αλλαγές και να κάνουν ανακαλύψεις προς όφελος της ανθρωπότητας. Η αντίληψη αυτή έχει πολύ ισχυρή παρουσία μάλιστα και στο χώρο του κινηματογράφου. Η ανθρωπότητα κινδυνεύει, ο μεσσίας-εκλεκτός εμφανιζεται ως deus ex machina, σώζει τον κόσμο και ύστερα ζεί με τιμές ήρωα. Το θέμα είναι ότι όλοι λίγο πολύ θέλουμε να πιστεύουμε ότι είμαστε ιδιαίτεροι και ότι θα αφήσουμε το δικό μας σημάδι, στο δικό μας αιώνα όπως πολλοί καταξιωμένοι, πνευματικοί άνθρωποι. Όλοι έχουμε φιλοδοξίες, απλά διαφέρει το βάθος και το ύψος τους.

Το ερώτημα όμως είναι αν θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο ως πράξη ευεργεσίας προς την ανθρωπότητα ή για τον εαυτό μας, για τη δόξα, για τη φήμη; Για να γνωρίζουμε ότι όταν σβηστούμε από τον κόσμο, δεν θα σβηστεί και το όνομα μας; Και ότι αυτό το όνομα θα είναι πάντα συννυφασμένο με μια ιδέα; Πόσα πράγματα κάνουμε αλήθεια για τους άλλους και όχι τελικά για τον εαυτό μας; Ποιός είναι ο αποδέκτης της δήθεν φιλέσπλαχνης, ανυστερόβουλης διάθεσής μας; Πίσω από αυτό το προσωπείο ανιδιοτέλειας συμβαίνει ορισμένες φορές να κρύβεται ο εγωισμός και η απληστία. Ο άνθρωπος κάνει καλές πράξεις με γνώμονα όχι και τοσο το γενικό καλό αλλά με σκοπό να δικαιώσει την ύπαρξή του, να εξυψώσει τον εαυτό του. Αν δεν είναι ο εκλεκτός, τότε πρέπει να γίνει ο εκλεκτός. Προσπαθεί τόσο να διεκδικήσει αυτόν τον τίτλο που καταλήγει να υπερεκτιμά τις δυνατότητές του, να γίνεται εγωκεντρικός, αλαζόνας και άπληστος. Για ποιό λόγο τελικά προσπαθούμε να γράψουμε κάπου το όνομά μας; Να πούμε ”εγώ το έκανα”; Μεγαλύτερη σημασία δίνουμε στο υποκείμενο ή στη πράξη; Είναι σπουδαία η ανακάλυψή μας ή το γεγονός ότι εμείς είμαστε οι ιθύνοντες; Γιατί αν ενδιαφερόμασταν αποκλειστικά και μόνο για την ανθρωπότητα ίσως θα μπορούσαμε να την ευεργετήσουμε απρόσωπα και ανώνυμα.

Ίσως αυτή η επιθυμία για δόξα να προέρχεται από το φόβο του θανάτου. Δεν μπορούμε να εμποδίσουμε το φυσικό κύκλο γέννηση-ζωή-θάνατος και αφού το σώμα μας όντας θνητό πρέπει να εκπνεύσει, θα θέλαμε το όνομά μας να εξακολουθεί να ζεί από στόμα σε στόμα και από συνείδηση σε συνείδηση. Καί θεωρούμε ότι το ”είναι” μας αξίζει μόνο όταν χαίρεται καθολικής εκτίμησης και αναγνώρισης. Ίσως όμως να μην χρειάζεται να προσπαθούμε να κατακτήσουμε την αγάπη και τον θαυμασμό ολόκληρης της ανθρωπότητας…παρά μόνο όσων είναι δίπλα μας, των αγαπημένων μας. Στα μάτια των οποίων είμαστε ήδη ήρωες γιατί εκείνοι γνωρίζουν πραγματικά το κάθε μικρό ή μεγάλο κατόρθωμά μας, τον μόχθο και τα δάκρυα για την επίτευξή του. Το πόσο σημαντικός είναι ο σκοπός που θα υπηρετήσουμε στη ζωή, κρίνεται από τις δικές μας προτεραιότητες και ιεράρχηση των αξιών μας.

Πάντως δεν μπορώ να κατηγορήσω τον άνθρωπο που φιλοδοξεί να κάνει κάτι μεγαλύτερο από τον ίδιο, κάτι που ξεκινάει από τον εαυτό του αλλά καταλήγει να αγκαλιάζει καί όλους τους άλλους. Καί ας έχει ο σκοπός αυτός μια κρυφή ιδιοτέλεια. Κανείς δεν μπορεί να απαντήσει στα υπερφυσικά ερωτήματα της ζωής όμως αυτό δεν μας σταματά από το να προσπαθούμε να δικαιώσουμε την ύπαρξή μας γιατί ίσως έτσι εξαφανιστεί το αίσθημα ματαιότητας που αισθανόμαστε μπροστά στο τετελεσμένο της ζωής και η μακαβριότητα του θανάτου γίνει πιο υποφερτή με την ιδέα ότι η μικρή παρουσία μας στη γη είναι ικανή να αφήσει έναν μεγάλο απόηχο που θα ξεγελάσει τη φθορά του χρόνου καί θα αναγεννηθεί μέσα από τη μνήμη που μένει αθάνατη.

Άννα Μαρία Κουρτέση

A strange combination of craziness, bad jokes and cuss words. She is in love with classic rock and metal, chocolate and classic english literature. She thinks that galaxy belongs to Darth Vader.

Ακολουθήστε μας εδώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *