Είναι η δουλειά σκλαβιά;

August 25, 2018

by — Posted in Πολιτική

Στην εποχή του ΣΥΡΙΖΑ έχουμε ακούσει πολλά. Έχουμε δει “σημαντικά” στελέχη να λένε ότι “η καριέρα είναι χολέρα” και ότι η “αριστεία είναι ρετσινιά”. Και γενικά σαν Έλληνες έχουμε μία τάση να αποστρεφόμαστε της σκληρής δουλειάς και να ψάχνουμε πάντα μία εύκολη λύση είναι αυτή είναι μία θέση στο δημόσιο είτε “ακόμα καλύτερα” μία θέση σαν κομματικό στέλεχος για μία ζωή, υπερασπιζόμενος το δικαίωμα στη τεμπελιά. Ας δούμε πόσο νόημα έχουν αυτοί οι ισχυρισμοί και που τελικά οδηγούν.

Αφορμή γι αυτό το άρθρο είναι η παρακάτω εικόνα:

 

 

Σύμφωνα με το παιδί ο παππούς “πούλησε” τα καλύτερά του χρόνια σαν “σκλάβος εισοδήματος”, δηλαδή σπατάλησε τη ζωή του δουλεύοντας, υπονοώντας ότι υπαίτιος του γεγονότος αυτού είναι το “σύστημα”, δηλαδή ο καπιταλισμός.

Ας δούμε αρχικά τι συνέβαινε παλαιότερα. Παλαιότερα οι άνθρωποι δούλευαν μόνιμα μόνο και μόνο για να επιβιώσουν, κάτι που κάνει την ανάγκη για εργασία ένα εξελικτικό φαινόμενο. Όποιος κατά τη διάρκεια της εξέλιξης δεν είναι όρεξη να δουλέψει για να βρει τη τροφή του εν τέλη δεν επιβίωνε. Συνεπώς το να δουλεύεις είναι προφανώς η ίδια σου η φύση.

Πάμε τώρα να δούμε τι συμβαίνει με το “σύστημα”. Στο καπιταλιστικό σύστημα συμβαίνει το εξής απλό: Όποιος προσφέρει περισσότερα στην κοινωνία, ανταμείβεται αναλογικά περισσότερο. Κριτής της όλης κατάστασης δεν είναι κάποιος βασιλιάς ή κάποιος κυβερνητικός, αλλά ο λαός. Ο λαός αποφασίζει τι θα καταναλώσει ανάλογα με τις ανάγκες του. Προκύπτει, ότι το σύστημα επιτρέπει στη πραγματικότητα στον καθένα να δουλεύει όσο χρειάζεται και να ζήσει όσο καλύτερα επιθυμεί ανάλογα βέβαια και με τις ικανότητές του.

Είναι όμως η εργασία ένα σύγχρονο είδος σκλαβιάς, με τη έννοια ότι είσαι αναγκασμένος πρακτικά να δώσεις πάρα πολλές από τις πολύτιμές σου ώρες σε κάτι ακόμα και αν αυτό σ’ αρέσει, όπως υποστηρίζει η εικόνα;

Η απάντηση είναι απλή. Είναι, εάν σκέφτεσαι έτσι!

Βλέπετε, εάν κάποιος σκέφτεται με τη παραπάνω λογική, τότε δε μπορεί να καταλάβει ότι όλα στη ζωή είναι δουλειά και μάχη. Για να μπορέσει κάποιος να ζήσει τη ζωή έντονα και δημιουργικά πρέπει αρχικά να χτίσει τον εαυτό του, να φτάσει σε υψηλότερα επίπεδα συνείδησης έπειτα να βρει ή να δημιουργήσει αυτό που δίνει νόημα στη ζωή του. Γιατί νόημα στη ζωή δε δίνει ποτέ το άραγμα και σίγουρα εάν έχει προέλθει χωρίς κάποια προσπάθεια και πολύ κόπο. Όταν κάποιος δουλέψει για να χτίσει τον εαυτό του, τότε εν τέλη θα διαπιστώσει ότι τελικά όλα έχουν αξία όταν είναι δύσκολα,  πώς το βραβείο της όγδοης θέσης είναι για πέταμα και ότι το άραγμα είναι πολύ πιο γλυκό όταν έχε προέλθει από ιδρώτα.

Στη πράξη τώρα, αυτός που έχει τη παραπάνω λογική θα ζήσει εγγυημένα σαν “σκλάβος” επειδή εγγυημένα θα δουλεύει για κάποιον άλλον. Τα λεγόμενα “αφεντικά” είναι άνθρωποι που δε πίστεψαν ότι η δουλειά είναι σκλαβιά. Αντιθέτως κατάλαβαν ότι αν δε δούλευαν θα αναγκάζονταν να είναι “σκλάβοι” κάποιων άλλων. Έτσι, δούλεψαν χιλιάδες ώρες, ρίσκαραν, στερήθηκαν και κατάφεραν να φτάσουν στο σημείο της ελεύθερης ζωής. Στο σημείο αυτό, μπορούν να φτιάξουν το πρόγραμμά τους μόνοι τους, να πάνε διακοπές όποτε επιθυμήσουν και να απολαύσουν μία ζωή με περισσότερες ανέσεις, αλλά και πιθανότατα καλύτερη υγεία.

Και αυτό μοιάζει σωστό. Μοιάζει σωστό αυτός που δίνοντας τον χρόνο του σε κάτι που η κοινωνία αποδέχτηκε, ζει καλύτερα από κάποιον που χρησιμοποίησε το χρόνο του απλά για να περάσει κάποιες καλές στιγμές, οι οποίες μοιάζουν ασήμαντες μπροστά στη τωρινή του μιζέρια. Γιατί πρέπει ζεις μία πολύ μίζερη ζωή για να δηλώνεις ότι “η καριέρα είναι χολέρα” ή για να φτιάχνεις τη παραπάνω φωτογραφία.

Αξίζει επίσης να τονίζουμε ότι στη σημερινή εποχή όποιος νιώθει “σκλάβος” έχει χιλιάδες επιλογές για να σταματήσει να δουλέψει για κάποιον άλλον. Ο σύγχρονος κόσμος προσφέρει χιλιάδες ευκαιρίες να βρεις κάτι μέσα στα ενδιαφέροντα σου. Υπάρχουν άνθρωποι που βγάζουν εκατομμύρια παίζοντας το αγαπημένο τους ηλεκτρονικό παιχνίδι ή κάνοντας φάρσες. Γιατί ο καπιταλισμός κατάφερε να δημιουργήσει μία τόσο φωτεινή πραγματικότητα την οποία όποιος δε βλέπει είναι ή τυφλός είτε απλά βαριέται. Βαριέται τη ζωή κατά κύριο λόγο.

Αν ονειρεύεσαι μία ουτοπία-δυστοπία όπου δε θα χρειάζεται να κοπιάσεις για τίποτα τότε ένα είναι σίγουρο: ότι θα ζήσεις σαν σκλάβος. Αυτό ακριβώς που κράζεις. Σκλάβος μάλιστα αυτών που κράζεις. Αυτών που αποφάσισαν να ακολουθήσουν διαφορετικό δρόμο.

Η σκληρή δουλειά είναι ο μόνος δρόμος προς την απόλυτη ελευθερία.

Ακολουθήστε μας εδώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *