Συλλέκτης ψυχών, ελληνικό δημόσιο

August 24, 2018

by — Posted in Πολιτική

Φανταστείτε να υπήρχε ένας οργανισμός ο οποίος να μπορούσε να δώσει άμεση δουλειά σε όποιον τη χρειάζεται. Φανταστείτε επίσης έναν οργανισμό όπου ο διευθυντής θα μπορούσε να διορίσει ελεύθερα οποιοδήποτε φίλο του, ανεξάρτητα των ικανοτήτων του και φυσικά χωρίς εξετάσεις. Επιπλέον ο αριθμός του προσωπικού θα μπορούσε να είναι όσο μεγάλος θέλει ο διευθυντής χωρίς να εξαρτάται από τις ανάγκες του οργανισμού. Τώρα φανταστείτε κάποιος να σας ανάγκαζε να χρηματοδοτήσετε αυτό τον οργανισμό! Δε χρειάζεται να το φαντάζεστε άλλο. Το κάνετε ήδη. Ο οργανισμός αυτός είναι το κράτος και η χρηματοδότηση οι φόροι σας.

 

Η είδηση που με έκανε να γουρλώσω τα μάτια μου ήταν η παρακάτω:

Η πιο απλή και ταυτόχρονα ξεδιάντροπη παραδοχή αυτού που όλοι πάνω-κάτω γνωρίζουμε. Στο δημόσιο δεν υπάρχουν κριτήρια, απαιτήσεις και αξιολόγηση. Ακόμα και οι ίδιες οι θέσεις εργασίας του μπορούν να ξεπουληθούν σαν αντάλλαγμα. Σαν εκβιασμός. Σαν εξαγορά συνειδήσεων.

 

Το δημόσιο πρέπει να είναι ένας οργανισμός ο οποίος με το ελάχιστο δυνατό κόστος εγγυάται την καλύτερη δυνατή λειτουργία του κρατικού μηχανισμού. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο. Στη πράξη όμως χρησιμοποιείται σαν κάτι τελείως διαφορετικό. Αρχικά σαν ένας μηχανισμός παραγωγής κομματικού στρατού που οδηγεί στη στελέχωσή του από τον κάθε πικραμένο της ζωής αυτής και όπως δείχνει και η παραπάνω είδηση σαν ένα εργαλείο εκβιασμού ανθρώπων που είδαν όλη τους τη ζωή να καταστρέφεται μπροστά στα μάτια τους σε λίγες ώρες.

 

Αξίζει εδώ να τονίσουμε ότι το δημόσιο δεν είναι ένας μηχανισμός ο οποίος παράγει πλούτο. Δεν αυξάνεις το ΑΕΠ προσλαμβάνοντας περισσότερους υπαλλήλους. Ίσα ίσα αφαιρείς άτομα τα οποία θα μπορούσαν να είναι στη παραγωγική πλευρά της αγοράς και τα φέρνεις σε μία ήδη κορεσμένη πλευρά απλά και μόνο για εκλογικό όφελος. Το ΑΕΠ αυξάνεται από την ιδιωτική πρωτοβουλία. Ένας από τους λόγους που οδηγηθήκαμε στη κρίση είναι ότι η πρόσληψη στο δημόσιο ήταν το ελληνικό American Dream. Για σχεδόν μία ολόκληρη γενιά μία θέση στο δημόσιο (καλοπληρωμένη φυσικά), με ελάχιστες υποχρεώσεις και σκοτούρες ήταν το απόλυτο όνειρο. ( Η αντίθεση με το ποιο ήταν και είναι το αμερικάνικο όνειρο είναι αστεία και θλιβερή παράλληλα). Και ο λαός ζήτησε αυτό που ήθελε και φυσικά το πήρε, μιας και ζούμε σε μία δημοκρατία. Το Greek Dream έγινε πραγματικότητα για πολλούς μέχρι προφανώς να σκάσει λίγα χρόνια αργότερα.

 

Το κράτος λοιπόν στη περίπτωση με τους πληγέντες από τις φωτιές, προτίμησε να προτείνει διορισμό αντί να δώσει αποζημίωση. Ας ψυχογραφήσουμε σύντομα την απόφαση αυτή. Αρχικά το κράτος συνεχίζει να μην ενδιαφέρεται για τη ποιότητα των υπηρεσιών που προσφέρει και για το πλήθος των ανθρώπων που δουλεύουν τυπικά, αλλά στη πραγματικότητα είναι αχρείαστοι για τη λειτουργία κάποιου οργανισμού. Δε περιμέναμε κάτι διαφορετικό από μία κυβέρνηση που υποστηρίζει τον κρατικό σχεδιασμό είναι η αλήθεια. Επιπλέον το κράτος δε μπορεί να καταλάβει ότι αν δώσει μία αποζημίωση στους πληγέντες τα λεφτά αυτά θα πέσουν αμέσως στην αγορά και κατά συνέπεια θα πάνε πάλι πίσω στο κράτος μέσω των φόρων σε ένα πολύ σημαντικό (δυστυχώς!!) ποσοστό. Ο άνθρωπος που θα πάρει την αποζημίωση, είτε θα τη χρησιμοποιήσει για να φτιάξει ένα νέο σπίτι, είτε για να ξεκινήσει μία δική του επιχείρηση κτλ. Σε οποιαδήποτε περίπτωση θα βοηθήσει την οικονομία και κινηθεί και το ΑΕΠ να αυξηθεί.

Αυτό όμως μάλλον δεν είναι τόσο σημαντικό για μία τέτοιου είδους κρατικίστικη κυβέρνηση, που προφανώς δε μπορεί να καταλάβει πως δουλεύει η πραγματική οικονομία. Όχι δε μειώνεται πρακτικά η ανεργία αν τους προσλάβεις όλους στο δημόσιο. Απλά παίρνεις εν δυνάμει παραγωγικούς ανθρώπους και τους μετατρέπεις σε αργόσχολους. Όχι, δε βοηθάς αυτούς τους ανθρώπους να ξεφύγουν από το πόνο τους και τη καταστροφή τους, αν τους εκβιάζεις με μία θεσούλα.

 

 

 

 

 

Ακολουθήστε μας εδώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *