__________________________________________________________________________

Σίγουρα έχουν υπάρξει πολλές μέρες στις οποίες η ενέργειά μας είναι χαμηλή. Ξυπνάμε κουρασμένοι, κάνουμε πράγματα που μισούμε, δεν προσέχουν τον εαυτό μας, και σπαταλάμε πάρα πολύ χρόνο παρακολουθώντας ειδήσεις, γράφοντας νευριασμένα tweets για την επικαιρότητα και σκρολάροντας σε stimulating social media με σκοπό να πάρουμε τη δόση ντοπαμίνης μας αποφεύγοντας όσο μπορούμε τις θολές σκέψεις μας και τον ίδιο μας τον εαυτό. Αυτές οι κακές μέρες για κάποιους είναι ο κανόνας, η καθημερινότητά τους. Η σπίθα η οποία δίνει ένταση, περιέργεια, διορατικότητα και ενέργεια δεν υπάρχει πλέον και στη θέση της βρίσκεται μία ανάγκη για απομάκρυνση από τον πραγματικό κόσμο, πολλά νεύρα, μια απάθεια για ό,τι νέο και καινοτόμο συμβαίνει και μία εστίαση στα αρνητικά γεγονότα καθώς και μία ανάγκη κριτικής και μίσους απέναντι στους άλλους.

Οι άνθρωποι έχουμε εξελιχθεί ώστε να είμαστε καλά ψυχολογικά όταν είμαστε παραγωγικοί και όταν βάζουμε στόχος οι οποίοι βασίζονται σε κάποιο όραμα που έχουμε για την ζωή. Η παραγωγικότητα και η σκληρή δουλειά είναι μέρος της ανθρώπινης φύσης και δεν προέρχονται από κάποιο οικονομικό σύστημα. Νόημα στην ζωή δίνει το να εξελισσόμαστε και να γινόμαστε καλύτεροι, έτσι ώστε να νιώθουμε ολοκληρωμένοι όταν αντιμετωπίσουμε κατάματα τον θάνατο και να μην θυμόμαστε την ζωή μας με τύψεις για αυτά που δεν κάναμε ποτέ. Θέλουμε επίσης η ζωή μας να μην περάσει απαρατήρητη, αλλά να συνεισφέρουμε κάπου έστω και λίγο. Η επιχειρηματικότητα είναι ένας από τους καλύτερους τρόπους που μπορούν να οδηγήσουν κάποιον άνθρωπο στο να ζει τη ζωή του στο έπακρο και με νόημα μιας και η εργασία συνδέεται άμεσα με τους στόχους, τις αξίες και το “γιατί” του καθενός. Το ίδιο μπορεί φυσικά να συμβαίνει και στην εργασία σαν υπάλληλος, αλλά αυτό είναι σπανιότερο μιας και τις περισσότερες φορές όταν είμαστε υπάλληλοι δουλεύουμε κυρίως για τα όνειρα κάποιου άλλου. Επιχειρηματικότητα είναι να κάθεσαι να ξεκουραστείς με την οικογένειά σου μετά από μία σκληρή μέρα δουλειάς και να πετάγεσαι πάνω επειδή η κουβέντα σε οδήγησε σε μία ιδέα για να λύσεις καλύτερα κάποιο πρόβλημα που πρέπει οπωσδήποτε να σημειώσεις. Αυτό, όσο περίεργο κι αν ακούγεται είναι το ωραιότερο συναίσθημα μιας και σημαίνει ότι ζεις συνεχώς και ότι το μυαλό σου σκέφτεται και βρίσκει συνέχεια νέα μοτίβα. Από την άλλη, ένας μέσος  άνθρωπος, παρ’ ότι κάποτε (σίγουρα όταν ήταν παιδί) είχε την ίδια σπίθα για εξερεύνηση, κατανόηση του κόσμου, γνώση και δημιουργία (τα παιδιά είναι φουλ παραγωγικά), τώρα γυρνάει ψυχολογικά εξουθενωμένος από μία δουλειά που μισεί και το μόνο που έχει να κάνει είναι να δει τηλεόραση και να γίνει χοντρός. Η όρεξη για ζωή και η παραγωγικότητα που είναι γραμμένη στο ανθρώπινο DNA χάθηκε. Ποια είναι η αιτία;

https://www.inc.com/jessica-stillman/research-entrepreneurs-are-happier-and-healthier-than-employees.html

Οι αιτίες για εμένα είναι δύο.  Η πρώτη είναι πως πολλές δομές της κοινωνίας είναι φτιαγμένες για άλλη εποχή και η δεύτερη είναι φυσικά η ψυχολογική επίδραση των ιδεών της αριστεράς.

Η πιο σημαντική δομή η οποία οδηγεί αρκετούς ανθρώπους στην παραπάνω κατάσταση είναι το εκπαιδευτικό σύστημα, όσο κλισέ και αν αυτό ακούγεται. Το εκπαιδευτικό σύστημα και ιδιαίτερα το σχολείο βασίζεται στο μιλιταριστικό σύστημα, δηλαδή σε πολλά επίπεδα οργανώνεται όπως μία στρατιωτική μονάδα ή όπως ένα εργοστάσιο στις απαρχές της βιομηχανικής επανάστασης. Υπάρχει η αυθεντία η οποία παραδίδει μάθημα σε στοιχισμένους μαθητές (κάποτε και με ίδια ενδυμασία) η οποία απαγορεύεται να αμφισβητηθεί. Υπάρχει αυστηρό ωράριο και ένα κουδούνι σηματοδοτεί το διάλειμμα. Χρειάζεται άδεια για να πας να κατουρήσεις και δεν μπορείς να αντιμιλήσεις στις αρχές γιατί θα δεχτείς σοβαρές ποινές. Η καλή σου διαγωγή εξαρτάται από το πόσο υπάκουος είσαι. Όλη αυτή η κατάντια η οποία επαναλαμβάνεται για 12 χρόνια είναι πολύ λογικό να οδηγήσει τους περισσότερους στο να εθιστούν στη διαδικασία και να τη θεωρήσουν φυσιολογική, συνεχίζοντας να την κάνουν για όλη την υπόλοιπη ζωή τους.

Secretary Betsy DeVos @BetsyDeVosED Does this look familiar? Students lined up in rows. A teacher in front of a blackboard. Sit down; don’t talk; eyes up front. Wait for the bell. Walk to the next class. Everything about our lives has moved beyond the industrial era. But American education largely hasn’t.

Η δεύτερη αιτία είναι φυσικά οι ιδέες της αριστεράς, δηλαδή οι ιδέες που εκφράζουν μίσος και φθόνο για αυτούς που πετυχαίνουν.

H έλλειψη παραγωγικότητας η οποία συνδέεται άμεσα με την έλλειψη στόχων, είναι αυτό που μένει όταν κάποιος μολυνθεί από την αριστερά. Ένας θολός στόχος που αιωρείται είναι μία επανάσταση κατά αυτών που πέτυχαν να πάνε την ανθρωπότητα μπροστά. Από μόνος του αυτός ο στόχος είναι ανέφικτος και οι αξίες στις οποίες αυτός βασίζεται σαθρές. Το αποτέλεσμα είναι ουσιαστικά η έλλειψη πραγματικών στόχων που οδηγούν τους ανθρώπους στο να γίνουν εντελώς παθητικοί και στεναχωρημένοι με τη ζωή τους, βλέποντάς την να περνάει μπροστά από τα μάτια τους, ανίκανοι να κάνουν κάτι για αυτό.  Όλο αυτό εν τέλη δημιουργεί νευριασμένους ανθρώπους που όλη μέρα γκρινιάζουν και κριτικάρουν τους άλλους. Ο οργανισμός αμύνεται στην αφύσικη τροφή με την οποία τρέφεται. Στην πραγματικότητα οι άνθρωποι αυτοί ψάχνουν έναν λόγο για να γκρινιάξουν, γιατί ασυνείδητα θέλουν να αντιδράσουν στο μέρος του εαυτού τους που βρίσκεται σε απραξία. Εκνευρίζονται με κάτι εξωτερικό γιατί στην πραγματικότητα εκνευρίζονται με κάτι εσωτερικό. Όταν όμως οι άνθρωποι ξεπερνούν αυτή την κατάσταση και αυτές τις ιδεολογίες και έχουν πλέον στόχους, τότε ενεργοποιούνται τμήματα του εγκεφάλου που βρίσκονται στον νεοφλοιό.  Ο συναισθηματικός εγκέφαλος και κάποια αρνητικά συναισθήματα που προέρχονται από την αμυγδαλή αρχίζουν και απενεργοποιούνται και ενεργοποιούνται ντοπαμινικά συστήματα με αποτέλεσμα να αρχίζεις και είσαι πιο χαρούμενος. Και αυτό δεν είναι κάποιου είδους επιλογή, αλλά είναι ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί ο ανθρώπινος εγκέφαλος εδώ και χιλιάδες χρόνια.

Η αριστερά διδάσκει τη θυματοποίηση τονίζοντας μάλιστα ότι είναι μία μη αναστρέψιμη κατάσταση. Απευθύνεται στην εργατική τάξη λέγοντάς της ότι “αυτή είναι η θέση σου”. Αντιλαμβάνεται και τονίζει πιθανή κακομεταχείριση από τα “αφεντικά”, αλλά η λύση που προτείνει για αυτή την κατάσταση είναι εντονότερη θυματοποίηση (με συνθήματα όπως “όχι πια δούλοι”) και εν τέλη μία μικρή επανάσταση για βελτίωση των συνθηκών που στην καλύτερη θα κάνει αυτή τη δουλεία πιο υποφερτή. Δηλαδή μία ολόκληρη ιδεολογία, με χιλιάδες ακόλουθους, οργανώσεις, συνδικαλιστές κτλ το μόνο που προσφέρει στη βελτίωση ατόμων είναι να βάλει ένα λουλούδι στο κελί του μέσω ενός είδους επαιτείας. Η αριστερά κάνει τους ανθρώπους να πιστέψουν ότι αυτή είναι η θέση τους και ότι ποτέ δεν πρόκειται να φύγουν από εκεί και πως μόνο μία επανάσταση θα τους λυτρώσει. Τους ρουφάει όλους τους σπόρους που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν growth και ανάπτυξη για την ζωή τους, τους κάνει με λίγα λόγια τους καλύτερους πελάτες για αυτό που πουλάει.

Ο εγκέφαλός μας είναι πολύ εύκολο να ρίξει την ευθύνη στους άλλους, είναι σχεδόν η default λειτουργία του. Ακόμα και όταν υπάρχει όντως ένα τεράστιο πρόβλημα το οποίο όντως προέρχεται από άλλους, η ευθύνη πρέπει να είναι μόνο δική μας. Είναι ευθύνη μας που ανεχόμαστε καταστάσεις, είναι ευθύνη μας που δεν γίναμε καλοί σε κάτι γιατί οι γονείς μας μας έστειλαν με το ζόρι σε μία σχολή που μισούσαμε, είναι ευθύνη μας που δεν αναπτύξαμε άλλες δεξιότητες, είναι ευθύνη μας που δεν πήραμε ρίσκα, είναι ευθύνη μας που δεν δουλέψαμε αρκετά σκληρά έχοντας κάποιον στόχο και κάποιο πλάνο, είναι ευθύνη μας που τα παρατάγαμε όταν οι άλλοι μας κορόιδευαν, είναι ευθύνη μας που δεν ψάξαμε πώς κάποιοι πετυχαίνουν από τη μηδέν και είναι ευθύνη μας που ακούσαμε την αριστερά να μας λέει πως για όλα αυτά ευθύνεται κάποιος άλλος. Πώς πρέπει να αράξουμε, να το αποδεχτούμε και να κάνουμε και καμιά διαμαρτυρία για να πάρουμε λίγα παρά πάνω. 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *