Γιατί το σπίτι σου δε σου ανήκει

by Ο Λιμπερτίνος

__________________________________________________________________________

Ένα βασικό δομικό στοιχείο του δυτικού πολιτισμού το οποίο δέχεται ιδιαίτερη κριτική από τους ιδεολογικά κολεκτιβιστές αριστερούς είναι η έννοια της ιδιοκτησίας. Από πολλούς μάλιστα χαρακτηρίζεται και ως “ασθένεια” και ως κάτι το οποίο σε μία ιδανική γι αυτούς κοινωνία δε θα έπρεπε να υπήρχε ως έννοια. Όλα θα έπρεπε να ανήκουν στο κράτος, το οποίο θεωρητικά (και μόνο) σημαίνει ότι ανήκουν σε όλους. Βέβαια ακόμα και αυτοι οι λίγοι που κάνουν αυτή τη κριτική στην ιδιοκτησία δίνουν μεγάλη σημασία σε αυτή στη καθημερινή τους ζωή ακόμα και όταν δε το καταλαβαίνουν. Και πως να μη δίνουν άλλωστε. Η ιδιοκτησία είναι η κινητήριος δύναμη πίσω από οποιαδήποτε πρόοδο. Ο κύριος λόγος για τον οποίο οι άνθρωποι προοδεύουν και προσπαθούν είναι για να αυξήσουν εν τέλη τα επίπεδα ευτυχίας τους το οποίο σε κάποιο σημαντικό βαθμό επιτυγχάνεται μέσω της απόκτησης ιδιωτικών αγαθών. Στη περίπτωση που δεν υπήρχε η ιδιοκτησία όλοι θα ήμασταν σκλάβοι όλων μεταφορικά και κυριολεκτικά.

Υπάρχει όμως σήμερα σε μία σημερινή τύπου δημοκρατία ή έννοια της πραγματικής ιδιοκτησίας ή μήπως αυτό που συμβαίνει είναι κάτι ενδιάμεσο ή περισσότερο κοντά στη κολεκτιβιστική άποψη;

Θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα κοιτώντας το σύμβολο της ιδιοκτησίας που δεν είναι άλλο από τη κατοικία. Δε χρειάζεται βέβαια να κάνουμε κάποια βαθυστόχαστη σκέψη για να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι το σπίτι μας μας ανήκει τόσο όσο ανήκει στον ενοικιαστή ένα σπίτι το οποίο νοικιάζει!

Αυτό που συμβαίνει είναι το εξής: Χτίζουμε ένα σπίτι σπαταλώντας χρήματα τα οποία προήλθαν από τον κόπο μας και το ¼ των χρημάτων αυτών τα παίρνει το κράτος μέσω ΦΠΑ. Στη συνέχεια το κράτος φορολογεί διαρκώς το εισόδημά μας όσο θέλει, αλλά και τη κατοικία την οποία φτιάξαμε ξεχωριστά. Αν σταματήσουμε να πληρώνουμε κάτι από αυτά το κράτος μας παίρνει εν ψυχρώ το σπίτι, χωρίς να προσπαθεί καν στην ουσία να τηρήσει τα προσχήματα. Αν στα παραπάνω αντί για το κράτος υπήρχε ένας ενοικιαστής θα λεγόμασταν νοικάρηδες. Τώρα για κάποιο λόγο λεγόμαστε ιδιοκτήτες.

Προβληματισμοί σαν και αυτόν έχουν ιδιαίτερο κατ’ αρχήν φιλοσοφικό ενδιαφέρον μιας και έχοντας μεγαλώσει σε κάποια συγκεκριμένη κοινωνία θεωρούμε πολλά πράγματα φυσιολογικά χωρίς να κάτσουμε μία στιγμή κάτω και να προσπαθήσουμε να τα αμφισβητήσουμε κάτι αντίστοιχο με αυτό που συμβαίνει σε χώρες όπως η Βόρεια Κορέα. Η διαφορά είναι ότι στις δυτικές δημοκρατίες έχουμε τη δυνατότητα να προβληματιστούμε για τέτοια θέματα χωρίς να απειλείται η ζωή μας από το κράτος. Σίγουρα λοιπόν η ελευθερία που απολαμβάνουμε εδώ είναι έτη φωτός μπροστά από τις χώρες που εφαρμόζουν τις αντιλήψεις των κολλεκτιβιστών, παρ’ όλα αυτά θα πάμε μπροστά μόνο εάν αμφισβητούμε διαρκώς τα πράγματα γύρω μας και προσπαθούμε να τα βελτιώσουμε.


Ακολουθήστε μας εδώ:
error