Η κατάρα της προσδοκίας

February 27, 2018

by — Posted in Αυτοβελτίωση, Ψυχολογία

Εξ ορισμού η προσδοκία σημαίνει την αναμονή για κάτι που πρόκειται να συμβεί. Ωστόσο τείνουμε να χρησιμοποιούμε τη λέξη αυτή με λιγότερο απροσδιόριστο τρόπο και να εννοούμε την ελπίδα για κάτι θετικό που πρόκειται να συμβεί. Ο δεύτερος ορισμός είναι και αυτός που προκαλεί μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Ο άνθρωπος εκ φύσεως είναι κατασκευασμένος ώστε να  ”προσδοκεί” το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα σε κάθε πιθανή κατάσταση της ζωής του. Είναι όμως οι υψηλές προσδοκίες η κινητήρια δύναμη που θα ωθήσει το άτομο στη παραγωγικότητα και την αυτοβελτίωση ή αποτελούν απλά ένα τρόπο επανάπαυσης στη παρούσα κατάσταση προσδοκώντας πάντα ”κάτι καλύτερο”;

”δε θα κάνω αίτηση για αυτή τη δουλειά παρόλο που μου αρέσει γιατί μπορώ να βρω ακόμα καλύτερη” λες και συνεχίζεις να scrollάρεις στο  facebook περιμένοντας να εμφανιστεί ξαφνικά μπροστά σου ο εργοδότης από τη δουλεία των ονείρων σου και να σου προσφέρει μια θέση εργασίας στον τομέα που θέλεις, ”δε θα ξεκινήσω μια δική μου δουλειά γιατί δεν είναι η κατάλληλη εποχή για κάτι τέτοιο και ίσως να μην έχω και τα απαραίτητα προσόντα ακόμα” λες και μπαίνεις efood να παραγγείλεις με τα χρήματα που έβγαλες δουλεύοντας το καλοκαίρι στην καφετέρια της γειτονιάς σου, ”μου αρέσει αυτό το άτομο αλλά δε θα βγω ραντεβού μαζί του γιατί μου αξίζει να βρω κάτι καλύτερο” λες και συνεχίζεις να stalkάρεις τον πρώην στον instagram, ”δε θα παω για τρέξιμο σήμερα γιατί είναι καλύτερο να βρω ένα καλό γυμναστήριο να γραφτώ από βδομάδα” λες και κανονίζεις να πας για καφέ το απογευματάκι, ”δε θα διαβάσω αυτό το βιβλίο γιατί σίγουρα υπάρχει κάποιος καλύτερος τρόπος να αξιοποιήσω τον χρόνο μου” λες βάζοντας να δεις το τελευταίο επεισόδιο game of thrones αγγαλιά με μια πίτσα.

Αν κάπου μέσα σε αυτές τις φράσεις αναγνωρίζεις τον εαυτό σου είσαι μάλλον ένα ακόμη θύμα των υψηλών προσδοκιών. Όλα αυτά ακούγονται πολύ ωραία και μπορούν να βελτιώσουν θεαματικά τη ζωή σου. Αυτό όμως θα γίνει τη στιγμή που θα πάψουν να είναι προσδοκίες και θα μετατραπούν σε στόχους.

Οι προσδοκίες δεν συγχέονται σε καμία περίπτωση με τους στόχους. Είναι διαφορετικό να πεις ”δε θα ξεκινήσω τώρα τη δουλειά που θέλω γιατί δεν έχω τα απαραίτητα προσόντα οπότε θα περιμένω την κατάλληλη στιγμή” και διαφορετικό να πεις ”δεν έχω τα απαραίτητα προσόντα για να κάνω αυτή τη δουλειά αλλά θα ξεκινήσω και παράλληλα θα προσπαθήσω να τα αποκτήσω διαβάζοντας, μαθαίνοντας και ερευνώντας ο,τι χρειάζεται”. Αν το σκεφτούμε λίγο πιο ελεύθερα μπορούμε να πούμε ότι οι προσδοκίες μας αντικατοπτρίζουν τους στόχους μας. Δεν είναι στόχοι όμως. Και δεν είναι στόχοι επειδή δεν καταβάλουμε καμία προσπάθεια για να τους πετύχουμε. Μόνο προσδοκούμε. Σίγουρα οι προσδοκίες είναι κάτι που κάθε άνθρωπος χρειάζεται να έχει στη ζωή του για να γίνει καλύτερος, δεν αρκεί όμως μόνο αυτό. Η προσδοκία έχει μέσα της το χαρακτηριστικό της ελπίδας και της μόνιμης αναβολής. Αναβάλεις κάτι με σκοπό να το κάνεις καλύτερα, δεν το κάνεις όμως ποτέ. Ελπίζεις ότι μια κατάσταση θα βελτιωθεί ως δια μαγείας μη προσπαθώντας εσύ να τη βελτιώσεις.

Οι προσδοκίες προκαλούν απογοήτευση. Πόσες φορές περίμενες κάτι που τελικά δεν έγινε; Πόσες φορές περίμενες πράγματα από τους άλλους που δεν έγιναν ποτέ; Πόσες φορές στάθηκες ευάλωτος μπροστά σε μια αναβολή προσμένοντας ότι όταν κάποτε πραγματοποιηθεί θα έχει καλύτερο αποτέλεσμα; Οι προσδοκίες, είτε από τον εαυτό μας είτε από τους άλλους ανθρώπους, αποτελούν τη πηγή κάθε απογοήτευσης. Δεν μπορείς δυστυχώς να βασίζεις τη ζωή σου ούτε στους άλλους ούτε στις ελπίδες σου. Χρειάζεται κάτι πιο χειροπιαστό. Αυτό που σε απογοητεύει στην ουσία είσαι εσύ. Απογοητεύεσαι που τα πράγματα δεν ήρθαν όπως τα ήθελες και πολλές φορές μάλιστα ρίχνεις τις ευθύνες στους άλλους λες και είναι οι άλλοι υπαίτιοι που δεν μπορείς να πάρεις τη ζωή σου στα χέρια σου.

Οι προσδοκίες καταστρέφουν τη δημιουργικότητα. Συγκεκριμένα οι προσδοκίες προκαλούν αδράνεια και παθητικότητα. Όταν αυτά που περιμένεις από τη ζωή σου και αυτά που θέλεις στη ζωή σου παραμένουν απλά ελπίδες για κάτι καλύτερο τότε δεν υπάρχει κίνητρο να προσπαθήσεις να τα καταφέρεις. Έτσι απλά καταλήγεις να αναβάλεις ή να αποφεύγεις καταστάσεις αφού πάντα ”περιμένεις κάτι καλύτερο”. Εδραιώνεται λοιπόν μια αδρανής και παθητικοποιημένη στάση απέναντι στη ζωή, καταστρέφοντας κάθε ίχνος δημιουργικότητας.

Η απουσία προσδοκιών δε συνεπάγεται συμβιβασμούς. Υπάρχει μια αντίληψη πως αν δεν έχεις υψηλές προσδοκίες τείνεις να συμβιβάζεσαι με καταστάσεις που δεν ταιριάζουν σε αυτό που θέλεις. Κάτι που φυσικά είναι λάθος. Δε χρειάζεται να είναι οι προσδοκίες σου υψηλές ώστε να μη συμβιβαστείς με κάτι λιγότερο από αυτό που πραγματικά θέλεις αλλά οι στόχοι σου και η προσπάθεια που καταβάλεις για να τους πετύχεις. Ίσως η ύπαρξη προσδοκιών να σχετίζεται περισσότερο με τον συμβιβασμό παρά η απουσία τους. Αφού προσδοκώντας πως η τάδε δεδομένη κατάσταση θα γίνει καλύτερη χωρίς να προσπαθείς εσύ να την αλλάξεις ήδη συμβιβάζεσαι με την παρούσα κατάσταση και απλά ελπίζεις πως θα βελτιωθεί μελλοντικά.

Διαβάστε επίσης: Περιμένοντας το Σαββατοκύριακο



Νάσια Καλούδη

Ερωτευμένη με την έρευνα, τη ποίηση και τις γάτες. Ευαίσθητη, παρορμητική και ανοιχτόμυαλη με πολλές ανησυχίες αλλά και πάθος για τη ζωή. Με χαρακτηρίζουν τρελή και περίεργη. Προτιμώ να ακούω παρά να μιλάω. Απολαμβάνω τον καλό καφέ και τους καλούς ανθρώπους.

Ακολουθήστε μας εδώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *