Πατρινό καρναβάλι 2019: Η φιέστα των κομμουνιστών και της υποκουλτούρας

by O Αχώνευτος Φιλελές | March 11, 2019

“Μπορούμε να συνεχίζουμε με σιγουριά και αισιοδοξία. Έχουμε τη δύναμη. Νέες και νέοι, μη σκύβετε το κεφάλι. Η ζωή είναι χαρά και όχι τιμωρία. Μπορείτε να τα ανατρέψετε όλα. Και να υπάρχει χαρά για όλο το χρόνο και όχι για τις λίγες μέρες του καρναβαλιού”, φώναξε με στόμφο ο κουμουνιστής δήμαρχος της Πάτρας στη τελετή λήξης του φετινού καρναβαλιού ευχαριστώντας λίγο αργότερα τη “λαϊκή δημοκρατία της Κίνας” η οποία συμμετείχε στη φετινή διοργάνωση. Ακολούθησε το κάψιμο του βασιλιά καρνάβαλου ο οποίος απεικόνιζε το σύστημα της Αστικής Δημοκρατίας που με τη βοήθεια του κακού Κεφαλαίου και των γραναζιών του εκμεταλλεύονται τον εργαζόμενο και τον καθυποτάσσουν. [1]

Η παραπάνω παράγραφος θα μπορούσε κάλλιστα να χρησιμοποιηθεί σαν μία copy paste απάντηση σε όποιον μας ρωτάει “Μα γιατί θέλετε να φύγετε από την Ελλάδα;”. Ζούμε σε μία χώρα όπου κάθε ίχνος λογικής έχει χαθεί προ πολλού. Σε μία χώρα όπου τα πρότυπά μας είναι κάποιες “λαϊκές δημοκρατίες”, σε μία χώρα που πάντα πιστεύουμε ότι κάποιος άλλος φταίει που δε περνάμε καλά, σε μία χώρα όπου η καγκουριά και ο εμετικός καρναβαλισμός είναι κάτι που όλοι θα πρέπει να κάνουν. Σε μία χώρα ανθρώπων εξαιρετικά χαμηλής συνείδησης [2] και αυτοσυνειδητοποίησης οι οποίοι κυνηγούν όλη μέρα έναν τρόπο να ξεφύγουν από τη μίζερη καθημερινότητα που έχουν φτιάξει, προσπαθώντας παράλληλα να πείσουν τον εαυτό τους ότι για αυτό ευθύνεται κάποιο “κεφάλαιο” ή κάποιο “σύστημα”. Σε μία χώρα νέων που σέρνονται πίσω από τις βιολογικές επιταγές ψάχνοντας να βρουν κάποιον/α να γαμηθούν για ένα βράδυ και έπειτα να δειχθούν εμφατικά στη παρέα.

Οι ιδέες που ο δήμαρχος της Πάτρας βροντοφώναξε στη τελετή λήξης είμαι σίγουρος ότι εκφράζουν ένα αρκετά μεγάλο μέρος του συγκεκριμένου κοινού. Τι είπε στη τελική; Ότι το σημερινό καπιταλιστικό σύστημα είναι μία τιμωρία την οποία πρέπει να ανατρέψουμε, έτσι ώστε να μπορούμε να παρτάρουμε (με τα λεφτά των άλλων) κάθε μέρα, όχι μόνο στο καρναβάλι. Ρωτήστε δέκα φοιτητές για το αν συμφωνούν με τον παραπάνω ισχυρισμό και βγάλτε μόνοι σας συμπεράσματα. Θα εκπλαγείτε.

“Νέες και νέοι, μη σκύβετε το κεφάλι. Η ζωή είναι χαρά και όχι τιμωρία.”

Λάθος. Κοιτώντας τη παραπάνω φράση από μία φιλοσοφική σκοπιά, η ζωή δεν είναι από προεπιλογή χαρά. Ούτε ήταν ποτέ, ούτε και θα γίνει. Η χαρά είναι και θα πρέπει να είναι ένα στάδιο το οποίο κάποιος φτάνει μετά από πολύ αγώνα και δυσκολίες, όταν έχει καταφέρει να πραγματοποιήσει τα όνειρά του ή τους στόχους του, μια διαδικασία δύσκολη και ψυχοφθόρα. Μία ζωή όπου η χαρά θα ήταν δεδομένη θα ήταν μία μίζερη ζωή χωρίς καμία προσωπική εξέλιξη. Ο λόγος που εξελισσόμαστε και γινόμαστε καλύτεροι είναι επειδή καταφέρνουμε να περάσουμε μέσα από δυσκολίες και μέσα από στεναχώριες.

Όπως σχολιάζει ο Mark Manson στο βιβλίο του “The subtle art of not giving a fuck”[4]: “Τα επιτεύγματα, για τα οποία είμαστε περήφανοι, έρχονται μετά από μεγάλες αντιξοότητες. Ο πόνος συχνά μας κάνει δυνατότερους και πιο ανθεκτικούς, πιο γειωμένους. (…) Αν απλώς αναζητάτε κάποιους προσωρινούς τρόπους για να καλύψετε τον πόνο, αν συνεχίσετε να πιστεύετε ότι ο κόσμος σας χρωστάει και να έχετε θετικές ψευδαισθήσεις, τότε ποτέ δε θα βρείτε το απαιτούμενο κίνητρο για να αλλάξετε πραγματικά(…) Όσο περισσότερο επιλέγουμε να αποδεχθούμε της ευθύνη στη ζωή μας, τόσο μεγαλύτερη εξουσία θα έχουμε πάνω στη ζωή μας”.

Πράγματι, η θυματοποίηση και η άποψη ότι πρέπει να σηκώσουμε κεφάλι απέναντι στους έχοντες κλέβοντάς τους τον πλούτο τους  (αντί να τους αναγάγουμε σε πρότυπά) είναι μία λογική η οποία το μόνο που καταφέρνει είναι να μας κρατάει στη μιζέρια και τη στασιμότητα. Δεν αλλάζουμε ποτέ, επειδή κάποιος κύριος Πελετίδης μας πείθει ότι δε φταίμε εμείς αν η ζωή μας είναι σκατά, αλλά φταίει αυτός που αντί να γυρνάει στα καρναβάλια και στα κλαμπ, δούλεψε έξυπνα, έχτισε κάτι μεγάλο, πέτυχε και κέρδισε τη ζωή.

Όσον αφορά τον όρο “τιμωρία” στο σύστημα της ελεύθερης αγοράς κανείς δεν υποχρεώνει κανέναν να εργαστεί. Μάλιστα, αν κάποιος αποφασίσει να εργαστεί μπορεί να εργαστεί όπου αυτός θέλει, για όσο χρόνο θέλει και πλέον σε πολλά επαγγέλματα από όποιο σημείο του κόσμου θέλει. Μπορεί να ανοίξει μία επιχείρηση από το λάπτοπ του και να πουλάει υπηρεσίες στη παγκόσμια αγορά ενώ βρίσκεται σε κάποια παραλία του Παναμά. Ποια ακριβώς είναι η τιμωρία;  Αντίθετα σε ένα συγκεντρωτικό σύστημα, όπως αυτός που ο κύριος Πελετίδης ονειρεύεται, το κράτος αποφασίσει που θα δουλέψεις και για πόσο, αποφασίζει τι θα φας και πότε και γενικά αποφασίσει τα πάντα για ‘σένα σαν να είσαι ένα άβουλο μικρό παιδάκι χωρίς γνώμη και προσωπικότητα. Αν έχεις γνώμη και προσωπικότητα, το κράτος σε βγάζει από τη μέση με συνοπτικές διαδικασίες με αποτέλεσμα λίγες γενιές αργότερα όλος ο πληθυσμός να έχει εκπαιδευτεί να υπακούει στη μία και μοναδική άποψη του μεγάλου αδελφού.

Ο μόνος τρόπος για να τα ανατρέψουμε όλα είναι να διώξουμε τα σκατά που μας ποτίζει καθημερινά αυτή η χώρα από το κεφάλι μας. Ο μόνος τρόπος για να τα ανατρέψουμε όλα είναι να αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι. Η εξέλιξη όλων των κοινωνιών οφείλεται στη νοοτροπία και τον τρόπο σκέψης των ατόμων που την αποτελούν. Όταν τα άτομα κυνηγούν την αυτοβελτίωση, τη μόρφωση, την εξέλιξη, τη δημιουργία, την επιστήμη, τη παραγωγή και το προσωπικό τους κέρδος τότε οι κοινωνίες ανθίζουν. Όταν από την άλλη πείθονται πως αυτοί είναι μία χαρά και ότι βρίσκονται στα “χαμηλά” επειδή υπάρχει κάποιος κακός, τότε οι κοινωνίες μιζεριάζουν και καταρρέουν. Γεμίζουν με άτομα τα οποία δε διαβάζουν, δε σκέφτονται και δε δημιουργούν. Με άτομα που περνάνε κάθε βράδυ σε παρακμιακά κλαμπ ακούγοντας μίζερες μουσικές ψάχνοντας ένα περιστασιακό “φόρτωμα”. Όλα βλέπετε συνδέονται. Αν δηλητηριάσεις τις σκέψεις ενός νέου ανθρώπου δε χρειάζεται καν να περιμένεις να δεις τι θα ψηφίσει. Μπορείς απλά να δεις πως αντιμετωπίζει τη ζωή.

Διαβάστε επίσης το άρθρο από το liberal.gr: Και στην Ελλάδα καίνε τον βασιλιά καρνάβαλο… [3]

[1] https://youtu.be/mw64iw9Qg8E?t=2085

[2] https://aformes.com/epipedo-sineidisis/

[3] Και στην Ελλάδα καίνε τον βασιλιά καρνάβαλο…

[4]

Ακολουθήστε μας εδώ:
error