H στρεβλή εικόνα της ΚΝΕ για τον κόσμο μέσα από ένα παράδειγμα

October 31, 2018

by — Posted in Πολιτική

Η πολιτική ζωή στο πανεπιστήμιο μιας και έχει εξελιχθεί σε ένα καφενειακού τύπου έκτρωμα παραγωγής αριστερής προπαγάνδας είναι κάτι το οποίο έπαψε να μου τραβάει το ενδιαφέρον εδώ και χρόνια. Ο πολιτικός αναλφαβητισμός και φανατισμός των ανθρώπων που συμμετέχουν είναι κάτι παραπάνω από ενοχλητικός όπως επίσης και καταστροφή στην εικόνα του πανεπιστημίου η οποία προκαλείται από την εικόνα τους και τα σκουπίδια τους. Και ενώ όπως είπα δεν ασχολούμαι, ένα ωραίο πρωινό άνοιξα κατά λάθος ένα mail με την απόφαση μία συνέλευσης. Και το πρωινό έτσι απλά καταστράφηκε…

 

Το email αυτό ήταν συγκεκριμένα η απόφαση του φοιτητικού συλλόγου στο τμήμα στην οποία υπερψηφίστηκε με 80 ψήφους το πλαίσιο του ΜΑΣ, δηλαδή της κομματικής νεολαίας του ΚΚΕ, κάτι ιδιαίτερα σύνηθες. Η ΔΑΠ μάλιστα δε συμμετείχε καν στη συνέλλευση, σύμφωνα με το mail. Γενικά έχουμε συνηθίσει να κάνουμε μάθημα με σφυροδρέπανα πάνω δίπλα από το κεφάλι μας.  Στην ουσία τώρα, η απόφαση περιλάμβανε κάποιες κινήσεις, όπως κάποιες κινητοποιήσει και συμμετοχές σε κάποια συλλαλητήρια και την Πανελλαδική απεργία της 8ης Νοεμβρίου, δηλαδή εθιμοτυπικά πράγματα. Οι απαιτήσεις τώρα, πέρα από κλασικές γενικές και ανέφικτες σαχλαμάρες, όπως και αυτές που κάνουν τη ζωή των φοιτητών ευκολότερη ρίχνοντας παράλληλα τη κατάταξη των πανεπιστημίων,  περιλάμβαναν κάτι το οποίο μου τράβηξε τη προσοχή και με έκανε να σκαλώσω για κάποια δευτερόλεπτα.

 

Αιτήματα συνέλευσης πολυτεχνικής σχολής, έτος 2018 σε μία χώρα του δυτικού κόσμου:

Απαιτούμε το πτυχίο να αποτελεί τη μοναδική προϋπόθεση για πλήρη πρόσβαση στο επάγγελμα,

Απαιτούμε μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους πάνω στο αντικείμενο σπουδών μας με σύγχρονα εργασιακά δικαιώματα.

 

Είναι προφανές ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν τη παραμικρή ιδέα για το πως δουλεύει ο κόσμος. Δε μπορούν να κατανοήσουν ότι ο κόσμος είναι ελεύθερος και ότι το αν εσύ επιτύχεις εξαρτάται από το κατά πόσο θα ικανοποιήσεις τις ανάγκες των συνανθρώπων σου δηλαδή τις ανάγκες της αγοράς. Η αγορά είναι ο καθένας από εμάς και ο καθένας από εμάς έχει κάποιες απαιτήσεις από αυτούς στους οποίους δίνει τα λεφτά του. Όλοι θα επιλέξουμε να ξοδέψουμε τα χρήματά μας σε εκείνον ο οποίος μας προσφέρει τη καλύτερη υπηρεσία και καλύπτει καλύτερα τις ανάγκες μας σε σχέση πάντα με το εισόδημά μας. Αυτό σημαίνει ότι κανένας μας δεν θα έδινε τα λεφτά του, δηλαδή τον κόπο του,  σε κάποιον ο οποίος απλά είχε πάρει ένα πτυχίο.

 

Είναι αστείο να σκέφτεσαι ότι κάποιος θα σε προσλάβει σε μία δουλειά και μάλιστα υποχρεωτικά, ενώ μπορεί να μην έχεις καμία δεξιότητα ιδιαίτερα στη σημερινή εποχή που οι γνώσεις του πανεπιστημίου απομακρύνονται όλο και περισσότερο από τις ανάγκες της αγοράς. Ο λόγος που συμβαίνει το τελευταίο είναι πάλι οι ίδιοι άνθρωποι που έχουν αυτές τις “απαιτήσεις”. Οι άνθρωποι αυτοί κάνουν σαν τρελοί όταν κάποιος ιδιώτης – εταιρεία εμπλακεί με το πανεπιστήμιο. Πιστεύουν ότι το πανεπιστήμιο πρέπει να μείνει “αμόλυντο” από το βρώμικο χέρι της αγοράς και έτσι τραμπουκίζουν οποιονδήποτε προσπαθεί να δημιουργήσει μία τέτοια σύνδεση όπως γίνεται στις σοβαρές χώρες. Στην ουσία διαμαρτύρονται για κάτι  το οποίο οι ίδιοι θρέφουν, να και οι πραγματικοί λόγοι που το κάνουν είναι λίγο διαφορετικοί.

 

Ο πραγματικός λόγος πίσω από αυτά τα αστεία “αιτήματα” δεν είναι απλά η άγνοια για το πως δουλεύει ο κόσμος. Είναι η βασική λογική της ίδιας τους της ιδεολογίας. Βλέπετε οι κομμουνιστές ονειρεύονται έναν κόσμο δικτατορίας  στον οποίο όλα θα ανήκουν στο κράτος γεγονός το οποίο τους δημιουργεί μία σύγχυση. Μισούν την αγορά και πιστεύουν ότι όλα θα πρέπει να είναι το κράτος γεγονός που τους κάνεις να απαιτούν ένα χαρτί να είναι ικανό να τους δώσει δουλειά. Σε μία σοσιαλιστική κοινωνία όπου το 100% του πληθυσμού θα ήταν δημόσιοι υπάλληλοι κάτι τέτοιο θα ήταν εφικτό. Μιας και το κράτος ρυθμίζει τα πάντα, η άποψη του κόσμου για το τι θα πάει τον κόσμο μπροστά δεν έχει σημασία. Το κράτος θα απασχολεί το 100% ενός φτωχοποιημένου  δυναμικού ανεξαρτήτως πραγματικών ικανοτήτων μιας και έτσι θα μπορεί να επεκτείνει περισσότερο τον έλεγχό του πάνω στις ζωές των ανθρώπων.

 

«Εσείς κάνετε πως μας πληρώνετε, και εμείς κάνουμε πως δουλεύουμε», έλεγε το πικρόχολο σοβιετικό ανέκδοτο

 

Είναι θλιβερό σε μία εποχή τέτοιας ανάπτυξης και τεχνολογικών εξελίξεων να υπάρχουν άνθρωποι  που ονειρεύονται ένα κόσμο όπου τα πάντα θα είναι δημόσιο. Ένα κόσμο όπου η αξία του ατόμου θα χάνεται μέσα στον έλεγχο και τον ολοκληρωτισμό. Και ακόμα πιο θλιβερό να συμβαίνει στην Ελλάδα η οποία χρεοκόπησε εξαιτίας αυτής ακριβώς της λογικής. Είναι θλιβερό να βλέπουμε νέους να ζητούν τον φασισμό μόνο και μόνο για να χρειαστεί να κοπιάσουν λιγότερο, σε μία ηλικία που θα έπρεπε να προσπαθούν να πάνε τον κόσμο μπροστά. Όλο αυτό είναι θλιβερό.

Ακολουθήστε μας εδώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *