Πώς ο κρατισμός καλλιεργεί την ανευθυνότητα

by O Αχώνευτος Φιλελές | March 30, 2020

__________________________________________________________________________

Όλοι μας είδαμε τις εικόνες με τις ουρές στα διόδια και τις εικόνες με τα γεμάτα πάρκα και τις παραλίες λίγες μέρες πριν ανακοινωθούν τα μέτρα για την απαγόρευση της κυκλοφορίας. Όλοι μίλησαν για ανευθυνότητα. Η ανευθυνότητα όμως δεν δημιουργείται από μόνη της. Η ανευθυνότητα καλλιεργείται καθημερινά. Εάν θες να κάνεις έναν άνθρωπο χαζό, συμπεριφέρσου του σαν να είναι χαζός. Εάν θες να κάνεις έναν άνθρωπο ανεύθυνο συμπεριφέρσου του σαν να είναι μικρό παιδάκι.

Αργά το βράδυ της 14ης Ιουνίου του 2015, ο σερίφης του Greene Country στο Μισούρι των ΗΠΑ, έβρισκε νεκρή τη Clauddine Blanchard με το πρόσωπο στο πάτωμα μέσα σε ένα λουτρό αίματος. Η γυναίκα αυτή ήταν αρκετά γνωστή λόγω της κόρης της Gypsy η οποία είχε αρκετά και σοβαρά προβλήματα υγείας. Ή τουλάχιστον αυτό είχε κάνει όλο τον κόσμο, μαζί και την κόρη της, να πιστέψει με σκοπό να παίρνει λεφτά και να αποκτά φήμη. Όταν η Gypsy ήταν βρέφος η Dee Dee την πήγε στο νοσοκομείο πεπεισμένη ότι υπέφερε από υπνική άπνοια. Παρά την απουσία συμπτωμάτων εκείνη επέμενε ότι το παιδί έπασχε από μια χρωμοσωμική ανωμαλία και έτσι γραπώθηκε από πάνω του, περιμένοντας ότι μια μεγάλη τραγωδία στη ζωή τους ήταν θέμα χρόνου. Από τη Β’ Δημοτικού μάλιστα η Dee Dee σταμάτησε να στέλνει την κόρη της στο σχολείο αφού θεωρούσε ότι θα έπρεπε να μένει στο σπίτι, λόγω των ασθενειών της. Οι επισκέψεις στο νοσοκομείο ήταν διαρκείς καθώς η μικρή, σύμφωνα πάντα με τη μαμά της, δεν έπασχε μόνο από χρωμοσωμική ανωμαλία, αλλά και από μυϊκή ατροφία, από καρκίνο, δεν άκουγε και δεν έβλεπε καλά και πάθαινε συχνά επιληπτικές κρίσεις. Περισσότερα εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=Abpb1n6my2I. Εν τέλη μετά από πολλά χρόνια η Gypsy κατάλαβε τι συμβαίνει και σκότωσε τη μητέρα της.

Η παραπάνω ιστορία δείχνει κάτι εντυπωσιακό για την ανθρώπινη φύση: ότι με τους κατάλληλους χειρισμούς μπορείς να κάνεις κάποιον αυτό που θέλεις. Όταν αυτός ο κάποιος μάλιστα είναι ένα μικρό παιδί, τότε αυτό είναι ακόμα πιο εύκολο. Μπορεί κανείς να παρατηρήσει αυτό το φαινόμενο, το οποίο ονομάζεται Placebo Effect σε πολλές εκφάνσεις του, πολλές από τις οποίες είναι ακούσιες.

Μία από αυτές είναι ο κρατισμός. Το μεγάλο υπερπροστατευτικό κράτος συμπεριφέρεται στους πολίτες με τρόπο ο οποίος είναι αδύνατον να παράξει κριτικά σκεπτόμενους και υπεύθυνους πολίτες. Αν σκεφτούμε λίγο πως αποκωδικοποιεί το υποσυνείδητό μας την ύπαρξη ενός τέτοιου είδους διακυβέρνησης θα διαπιστώσουμε ότι το μεγάλο κράτος πρακτικά νεκρώνει και αδρανοποιεί το νευρικό σύστημα. Ποιά μηνύματα μας περνάει το μεγάλο κράτος στο υποσυνείδητο; “Είσαι ανίκανος να διαχειριστείς τα χρήματά σου. Γι’ αυτό ένα 50-60% θα το πάρουμε εμείς που ξέρουμε”. “Είσαι ανίκανος να κάνεις αποταμίευση, γι’ αυτό τώρα στην κρίση έχουμε ένα σωρό επιδόματα να σου δώσουμε”. “Είσαι τόσο πολύ ανίκανος να φροντίσεις για τα γεράματά σου, όταν δε θα μπορείς πλέον να εργαστείς, που θα σου παίρνουμε τρελές εισφορές έτσι ώστε να έχεις μια σύνταξη τότε. Και αν δεν μας τα δώσεις, θα μπεις φυλακή. Ναι τόσο ανίκανος είσαι. Καλύτερα να μπεις φυλακή, παρά να σε αφήσουμε να τα διαχειριστείς εσύ”.

Ενώ το συνειδητό μπορεί να αντιλαμβάνεται τα παραπάνω ως ενδείξεις ενός πολιτισμένου κόσμου (και κάποια από τα παραπάνω μπορεί να είναι – κατά τη γνώμη μου όταν γίνονται σε ένα μικρό βαθμό, όταν δηλαδή το κράτος είναι μικρό), το υποσυνείδητο ξέρει την αλήθεια! Καταφέρνει να ξεσκονίσει το πορτρέτο των επιδομάτων και των εισφορών και να δει τη βρώμικη αλήθεια που κρύβεται από πίσω, μεταφέροντάς τη στη συμπεριφορά μας. Σαν άλλες Gypsy νιώθουμε άρρωστοι, ανήμποροι και ανίκανοι. Πολλές φορές δεν καταλαβαίνουμε ότι κάτι πάει λάθος με εμάς. Κάποιος άλλος όμως το βλέπει. Μας βλέπει, για παράδειγμα, να συνωστιζόμαστε εν μέσω πανδημίας στις παραλίες και να διασπείρουμε τον ιό. Και τότε η απαγόρευση της κυκλοφορίας ξεκινά.

Το μεγάλο κράτος μας μαθαίνει καθημερινά ότι κάποιος άλλος είναι υπεύθυνος για να διαχειρίζεται τις ζωές μας, γι’ αυτό και η “ατομική ευθύνη” που ακούμε συνέχεια είναι κάτι φανταστικό ή κάτι που υπάρχει σε λίγες περιπτώσεις. Όταν σου μαθαίνουν ότι δεν είσαι ικανός για τίποτα, τότε δε μπορείς να είσαι ένας υπεύθυνος πολίτης, αλλά χρειάζεσαι άλλη μία οδηγία, άλλη μία εντολή και άλλον έναν νόμο για να αλλάξεις λίγο την καθημερινότητά σου και να μείνεις στο σπίτι σου. Όπως είπαμε, ο κρατισμός νεκρώνει.