Στην πανδημία του Covid, ανεξάρτητα από το αν πιστεύουμε ότι το κράτος πρέπει να έχει τέτοιες υπερεξουσίες ή όχι, σκοπός την πολιτείας ήταν ή θα έπρεπε να ήταν η εύρεση μίας λύσης που ελαχιστοποιεί τα συνολικά προβλήματα. Ξέρουμε ότι ιός μπορεί να δημιουργήσει πολλά προβλήματα και να προκαλέσει χάος στο σύστημα υγείας και ξέρουμε ότι η πολιτική των lockdowns και κυρίως η πολιτική των μακροχρόνιων lockdowns ευθύνονται για εκατομμύρια χαμένα χρόνια ζωής και πολύ περισσότερα χαμένα χρόνια ποιοτικής ζωής. Συνεπώς όταν μία πολιτεία θέλει όντως να βοηθήσει συνολικά την κοινωνία και όχι απλώς να φανεί ότι απλώς κάνει κάτι για την πανδημία, θα έπρεπε προφανώς να βρει μία ισορροπία ανάμεσα στα προβλήματα που προκαλεί ο ιός και στα προβλήματα που προκαλούν τα μέτρα, έτσι ώστε να ελαχιστοποιήσει τα συνολικά προβλήματα.

Η πολιτεία όμως, όπως θα δούμε, λειτουργεί σαν να έχει βάλει σκοπό να μεγιστοποιήσει τα προβλήματα. Και τα προβλήματα που προέρχονται άμεσα από τον ιό, αλλά και τα προβλήματα που προέρχονται από την ψυχολογική πίεση και την οικονομική κατάρρευση. Η πολιτική του μόνιμου lockdown και μάλιστα σε κόσμο που κατά πολύ μεγάλη πλειοψηφία δεν κινδυνεύει , πέρα από την ανήθικη και αντιδημοκρατική φύση της, αποτελεί αιτία εξάπλωσης του ιού και αιτία καταστροφής του κοινωνικού ιστού.

Ο κάθε ένας από εμάς καταλαβαίνει πώς αν συνεχίσει να τηρεί αυτά τα μέτρα για ένα τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα, τα προβλήματα που θα του προκύψουν θα είναι πολύ περισσότερα από αυτά που θα κερδίσει. Η καλή ψυχολογία και η καλή διάθεση είναι γενικά πράγματα που κρέμονται από μία κλωστή. Λόγω της ματαιότητας της ύπαρξης και την ανθρώπινής μας φύσης είναι πολύ εύκολα να βρεθούμε από την μία στιγμή στην άλλη από την καλύτερή ψυχολογική κατάσταση στη κατάθλιψη. Συνεπώς όλοι καταλήγουμε μέσα μας στο ότι καλύτερο για εμάς θα ήταν να αγνοήσουμε όσο περισσότερο γίνεται τα μέτρα. Ακόμα και άνθρωποι με μεγάλες πιθανότητες να πεθάνουν από τον ιό πολλές φορές καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα, ειδικά αν διανύουν έτσι κι αλλιώς τα τελευταία χρόνια της ζωής του και δεν ανέχονται να τα περάσουν κάτω από τέτοιες συνθήκες.

Το αποτέλεσμα είναι αυτό που παρατηρούμε τις τελευταίες εβδομάδες. Ο κόσμος αγνοεί τα μέτρα και συνωστίζεται σε πάρκα, σε πλατείες, σε σπίτια και όπου αλλού μπορεί, όχι γιατί απαραίτητα είναι ανεύθυνος, αλλά γιατί το cost-benefit analysis που κάνει στο μυαλό του τον οδηγεί εκεί. Η ψυχολογική πίεση όμως παραμένει, απλώς αντί ο φόβος να προέρχεται από τον ιό, προέρχεται τώρα από την αστυνομία. Είναι ψυχολογικά καταστροφικό να φοβάσαι να βγεις έξω και να κοιτάς καχύποπτα στα στενά μήπως και πεταχτεί κάποιος αστυνομικός και σου γράψει πρόστιμο ή σε πλακώσει στο ξύλο επειδή κάθεσαι σε ένα παγκάκι, επειδή δεν φοράς μάσκα στο πάρκο ή επειδή κάποιον λόγο θα βρει για να σε γράψει.

Συγχαρητήρια! Καταφέραμε να βρούμε τα μέτρα τα οποία διευκολύνουν την μετάδοση του ιού, καταστρέφοντας παράλληλα την σωματική και ψυχολογική υγεία του πληθυσμού καταδικάζοντάς τους ταυτόχρονα σε μία τεράστια οικονομική ύφεση και παρακμή. Ήταν δύσκολο. Ήθελε προσπάθεια και δεκάδες ώρες συσκέψεων, αλλά τα καταφέραμε.

Ελπίζω κάποτε να σταματήσουμε να κοροϊδεύουμε ο ένας τον άλλον, αλλά να κοιτάξουμε την ουσία. Να μην κοιτάμε να φαινόμαστε σαν ήρωες που κάτι κάνουμε, επειδή αυτό που κάνουμε είναι έντονο και φαίνεται, αλλά να κοιτάμε να λύσουμε τα πραγματικά προβλήματα ακόμα και δεν μας το αναγνωρίσει κανένας. Γιατί η ιστορία όταν γυρίσει μπούμερανγκ εκδικείται και μάλιστα εκδικείται πολύ άσχημα.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *