__________________________________________________________________________

Οι περίοδοι κρίσεων είναι πάντα οι καλύτεροι περίοδοι όταν θέλουμε να ανακαλύψουμε το ποιοι πραγματικά είμαστε και το τι πραγματικά έχουμε γίνει. Οι κρίσεις βγάζουν στην επιφάνεια τους πραγματικούς μας εαυτούς και τις πραγματικές μας προτεραιότητες στη ζωή. Όπως όλες οι κρίσεις, έτσι και αυτή της πανδημίας αποκάλυψε κάτι ιδιαίτερο.  Αποκάλυψε ότι η ανθρωπότητα κινείται σχεδόν αποκλειστικά γύρω από τα πρωτόγονα ένστικτά της και λιγότερο γύρω από υψηλές αξίες και ιδανικά και ότι οι πιθανότητες να ξεφύγει από αυτά σύντομα είναι ελάχιστες.  Η πολιτική των Lockdowns, πέρα από τον αντιδημοκρατικό και αντιεπιστημονικό χαρακτήρα της, βγάζει στην επιφάνεια την ηθική και πνευματική παρακμή του σύγχρονου ανθρώπου. 

Η αφθονία του δυτικού πολιτισμού, δυστυχώς, δεν οδήγησε τους περισσότερους ανθρώπους σε μία καλύτερη ποιότητα ζωής από άποψη πνευματικότητας, well-being, υγείας και τρόπου σκέψης, αλλά απλά σε μία αύξηση της ποσότητας των υλικών αγαθών χάρη στην άνθηση του καπιταλισμού και την αύξηση του προσδόκιμου ζωής, χάρη στην ανάπτυξη της ιατρικής και της φαρμακευτικής επιστήμης. Οι επιστήμες αυτές πλέον μπορούν να σώσουν και να προσθέσουν δεκαετίες ζωής σε ανθρώπους με τρομερά προβλήματα υγείας τα οποία οι ίδιοι δημιουργούν καθημερινά λόγω των κακών συνηθειών, της κακής διατροφής και της καθιστικής ζωής. Παρ’ όλα αυτά, εκατομμύρια έτη ζωής χάνονται κάθε χρόνο εξαιτίας του ανθυγιεινού τρόπου ζωής.  O μέσος άνθρωπος του δυτικού πολιτισμού της αφθονίας έχει μάθει να ζει με ένα συγκεκριμένο και προκαθορισμένο μοτίβο. Πήγε σχολείο, σπούδασε, βρήκε μία δουλειά, έκανε οικογένεια και βλέπει netflix με πίτσα κάθε βράδυ. Η απάθεια για ζωή, η οποία εν μέρη προέρχεται από την έλλειψη ελέγχου που είχε για αυτή, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην υπερλειτουργία των κατώτερων στρωμάτων του εγκεφάλου, τα οποία επιζητούν άμεση έκκριση ντοπαμίνης, ασφάλεια και σταθερότητα και όχι απαραίτητα ανάπτυξη εάν αυτή δεν κρίνεται απαραίτητη.

Βλέπετε, ο ανθρώπινος εγκέφαλος χοντρικά αποτελείται από τρία μέρη: Τον ερπετοειδή εγκέφαλο, ο οποίος αποτελεί το κατώτερο και παλαιότερο κομμάτι του εγκεφάλου το οποίο είναι υπεύθυνο για τη ρύθμιση των βασικών ζωτικών λειτουργιών, έχει δηλαδή να κάνει με την επιβίωση. Το συγκεκριμένο μέρος το συναντάμε και σε ζώα με τα οποία έχουμε πολύ μακρινό κοινό πρόγονο, όπως στα ερπετά. Το δεύτερο μέρος ονομάζεται λιμπικό σύστημα, εμπλέκεται στην επεξεργασία και τη ρύθμιση των συναισθημάτων, της μνήμης, και της σεξουαλικής διέγερσης. Τέλος, ο νεοφλοίος ο οποίος εμφανίστηκε πολύ αργότερα και είναι πολύ πιο εξελιγμένος στους ανθρώπους σε σχέση με άλλα ζώα είναι ουσιαστικά υπεύθυνος για τη σκέψη, την κατανόηση των συναισθημάτων, την κατανόηση συμβόλων κτλ. Αυτό είναι πρακτικά το κομμάτι το οποίο ξεχωρίζει τις ανθρώπινες ικανότητες από αυτές άλλων πολύ εξελιγμένων ζώων. Το πρόβλημα βέβαια είναι ότι τα αρχαία τμήματα του εγκεφάλου μας δεν έχουν εξελιχθεί για τον σύγχρονο κόσμο και είναι πολύ πιο ισχυρά από τον νεοφλοιό. Αυτό σημαίνει ότι ο πυρήνας του εγκεφάλου μας, αδυνατεί να καταλάβει κάποιες συνειδητές μας επιλογές, οπότε τις σαμποτάρει με όλη του τη δύναμη. Για παράδειγμα, πώς γίνεται ένας αρχαίος εγκέφαλος να πειστεί ότι αντί για ξεκούραση και συλλογή δυνάμεων πρέπει να τρέχεις στο πάρκο χωρίς να υπάρχει κάποιος κίνδυνος ή πώς γίνεται να πεις όχι σε μία πίτσα ή ένα γλυκό που θα σε κάνουν να αποθηκεύσεις ενέργεια (με τη μορφή λίπους) για όταν έρθει η πείνα; Ο εγκέφαλός μας έχει εξελιχθεί για να επιβιώνει στην άγρια φύση και στην άγρια φύση τα περισσότερα από αυτά που σκεφτόμαστε και θέλουμε να κάνουμε στον σύγχρονο κόσμο είναι ανήκουστα. Το αυτοσαμποτάζ νευρολογικά πηγάζει από τη μάχη που δίνει ο αρχαίος εγκέφαλός μας για να μας λογικεύσει με βάση τα δικά του αρχαία κριτήρια.

Ο βασικότερος στόχος ενός εγκεφάλου είναι εξελικτικά η επιβίωση, αλλά η επιβίωση στη σύγχρονη εποχή της γνώσης και της κατανόησης διαφέρει αρκετά από την επιβίωση στις πρωτόγονες εποχές. Η αλήθεια αυτή, σε συνδυασμό με τη γενική απομάκρυνση του σύγχρονου ανθρώπου από τη συνειδητότητα, μας οδηγεί σε εγκληματικές πολιτικές. Και έτσι φτάνουμε στα lockdowns. Τα Lockdowns ξεκίνησαν από αθώο φόβο απέναντι στο άγνωστο, συνεχίστηκαν σαν ασπίδα προστασίας των κυβερνήσεων από τις επιθέσεις και τη ρίψη ευθυνών από την αντιπολίτευση και θα καταλήξουν στην ιστορία σαν ένας μικρός μεσαίωνας ηθικής παρακμής όπου οι άνθρωποι πείστηκαν να παρατήσουν τις ελευθερίες τους και τις ζωές τους επειδή πίστεψαν ότι έτσι θα μειώσουν την πιθανότητα του θανάτου τους κατά 0.3%. Μπορεί το λογικό μέρος του εγκεφάλου να γνωρίζει ότι η έλλειψη κοινωνικών συναναστροφών, η έλλειψη καλής διατροφής,  η έλλειψη άσκησης, η έλλειψη θετικών σκέψεων και καλής ψυχολογίας και η έλλειψη της αίσθησης του ελέγχου της ζωής θα αυξήσουν την πιθανότητα θανάτου κατά πολύ περισσότερο από 0.3% ή θα χαμηλώσουν κατά πολύ την ποιότητα της υπόλοιπης ζωής μας, αλλά ο ερπετοειδής εγκέφαλος όχι.  Ο ερπετοειδής εγκέφαλος θέλει να επιβιώσει από τον κίνδυνο που βλέπει μεγενθυμένο μπροστά του και θα θυσιάσει τα πάντα για αυτό. Και ξαφνικά όλη η επιστημονική γνώση και όλο το οικοδόμημα της λογικής καταρρέει, κυριολεκτικά χωρίς να ανοίξει μύτη. Οι άνθρωποι καταστρέφουν την υγεία τους, παθαίνουν σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα, δεν κάνουν εξετάσεις για καρκίνο και δεν κάνουν χειρουργεία . Η επιστήμη ουρλιάζει ότι τα χρόνια που χάνονται μόνο από τα ψυχολογικά αίτια είναι πολλές φορές περισσότερα από αυτά που μπορεί να σώζονται από το Lockdown, αλλά κανείς δεν συγκινείται. Εντελώς συνειδητά πλέον, εφαρμόζουμε πολιτικές που καταστρέφουν και σκοτώνουν χωρίς κανένα όφελος. Ο λόγος για τον οποίο δεν υπάρχει κάποιο όφελος ούτε για την εξέλιξη του covid πέρα από το ότι κλείνουμε τους ευπαθής στα σπίτια μαζί με τους νέους που μπορεί να μεταδίδουν τον ιό,  είναι ότι πλέον το cost–benefit analysis στο μυαλό του καθενός καταλήγει στο ότι η όποια επιπρόσθετη πιθανότητα για σοβαρή νόσηση ή και θάνατο λόγω covid είναι μικρότερη από αυτή την αντίστοιχη πιθανότητα λόγω συνέχισης του lifestyle του εγκλεισμού.  Από τον φόβο του ιού πηγαίνουμε έτσι στον φόβο της αστυνομίας με την ψυχολογική πίεση να γίνεται ακόμα μεγαλύτερη. Ακόμα και αν δούλευαν όμως και ακόμα και αν δεν είχαν συνέπειες, σε μία ελεύθερη κοινωνία ο καθένας θα έπρεπε να είχε το δικαίωμα να πάρει τα ρίσκα του. Όποιος  φοβάται θα μπορούσε να μείνει σπίτι του για χρόνια με ένα extra επίδομα φόβου από το κράτος.

Έχει αναρωτηθεί κανένας τι ακριβώς διδάσκουμε στα μικρά παιδιά τα οποία βρίσκονται σε κρίσιμη περίοδο για την ανάπτυξή τους;  Τους διδάσκουμε ότι ο τρόπος να αντιμετωπίσουμε έναν κίνδυνο είναι να κρυφτούμε μακριά του. Τους διδάσκουμε ότι υγεία σημαίνει να κάθομαι σπίτι και να βλέπω τηλεόραση και ότι το κράτος έχει το δικαίωμα να καθορίσει και να απαγορεύσει  σχεδόν το 100% της ζωής των ανθρώπων. Αυτό που θα έπρεπε να τους διδάσκουμε όμως και αυτό που πρέπει να διδάξουμε στους εαυτούς μας είναι ότι για  να αναπτυχθούμε πρέπει να κυνηγάμε τα ρίσκα και όχι να τα αποφεύγουμε. Όσοι κατάφεραν κάτι μεγάλο σε αυτό τον κόσμο σίγουρα ρίσκαραν πολλές φορές. Κανείς από αυτούς που ονειρεύονται ποτέ δεν είπε ότι θα κάνει παύση στο όνειρά του επειδή η πιθανότητα θανάτου του αυξήθηκε κατά 0.3%. Πολλοί πιλοτάρουν ελικόπτερα, είναι οδηγοί αγώνων και πηδάνε από αεροπλάνα στο κενό. Το ρίσκο του θανάτου είναι εξωφρενικά μεγάλο, αλλά αυτό δεν τους σταματάει και ο λόγος που δεν τους σταματάει είναι ότι οι άνθρωποι αυτοί έχουν κάποιο λόγο να ζουν και ένα μεγάλο “γιατί” πίσω από τους στόχους και τα όνειρά τους. Σε απόλυτη αντίθεση με αυτό, ο περισσότερος κόσμος ακολουθεί τυφλά μία πορεία που άλλοι χάραξαν για αυτόν, δεν έχει τη σπίθα και πιθανότατα μισεί τη δουλειά του, οπότε ένα επιδοματάκι για να μην χρειάζεται να πηγαίνει σε αυτή, είναι για αυτούς ονειρικό.  Πρέπει να διδάξουμε επίσης ότι υγεία σημαίνει καλή διατροφή, καθημερινή άσκηση και θετικό περιβάλλον- καλή ψυχολογία. Οτιδήποτε αντίθετο από αυτό σε μη ευπαθείς ανθρώπους είναι διεστραμμένο και αντιεπιστημονικό. Ένα καλό ανοσοποιητικό σύστημα που χτίζεται με προσπάθεια, κόπο, συνειδητότητα και περιορισμό των κάτω στρωμάτων του εγκεφάλου,  είναι το μεγαλύτερο όπλο απέναντι στους ιούς. Πρέπει να διδάξουμε ότι η ελευθερία είναι αδιαπραγμάτευτη και πως ιστορικά, όταν ένα κράτος αποκτά υπερεξουσίες τα νέα δεν είναι καλά.

Όποια και να είναι τα ζητήματα, όμως, ο μόνος τρόπος για συνεισφέρουμε είναι να κυνηγήσουμε αυτά που θέλουμε και να επηρεάσουμε τον κόσμο προς το καλύτερο!

Είμαστε σε πόλεμο. Με έναν εχθρό που είναι αόρατος. Μην μπερδευτείτε όμως. Ο εχθρός δεν είναι ο ιός. Ο εχθρός είναι το ίδιο μας το mindset. Αυτό πρέπει να δαμάσουμε και αυτό πρέπει να βελτιώσουμε έτσι ώστε να είμαστε ένα βήμα μπροστά από ό,τι συμβαίνει στον κόσμο και μας επηρεάζει. Οι περισσότερες καταστροφές και κυρίως οι ψυχολογικές δημιουργούνται κυρίως εξαιτίας μας δηλαδή εξαιτίας του τρόπου που αντιμετωπίζουμε τις καταστάσεις που μας συμβαίνουν.  Όπως θα σας πει ο κάθε self-improvement coach εκεί έξω, η οποιαδήποτε δυσκολία που παρουσιάζεται στη ζωή θα πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν μία ευκαιρία και όχι σαν την μαύρη μας την τύχη. Αντικειμενικά, το Lockdown μπορεί να είναι καταστροφικό, αλλά για κάποιον που έχει χτίσει ένα growth mindset, το lockdown είναι η μεγαλύτερη ευκαιρία της ζωής του.   Πολλοί χρησιμοποιούν συνεχώς την έλλειψη χρόνου ως την αιτία που δεν έχουν κυνηγήσει αυτά που θέλουν και ξαφνικά παρουσιάστηκε από το πουθενά άπλετος χρόνος. Η τέλεια ευκαιρία να διαβάσεις περισσότερο, να φτιάξεις το σώμα που ήθελες ή να υλοποιήσεις την μεγάλη σου ιδέα. Επιπλέον σε μία κρίση δημιουργούνται πολλά προβλήματα, άρα ανοίγονται και ευκαιρίες για businesses που θα τα επιλύσουν. 

Πολύ σωστά όλα αυτά, όμως ο λόγος που η πλειοψηφία αρκέστηκε στο netflix, στο αλκοόλ και στην κακομοιριά πηγάζει από την απουσία του growth mindset η οποία με τη σειρά της προέρχεται από την έλλειψη προσοχής σε αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. Γεννιόμαστε και αφομοιονόμαστε από μία κοινωνία στην οποία υπάρχουν διάφορες ομάδες οι οποίες στον συλλογικό τους νου έχουν μία δικιά τους εικόνα για τον κόσμο.  Η κάθε μία από τις ομάδες αυτές συνήθως ασχολείται με κάτι πολύ συγκεκριμένο και έτσι η εικόνα που έχει για τον κόσμο είναι επικεντρωμένη σε αυτό. Κάποιοι πιστεύουν ότι το σημαντικότερο πρόβλημα στον κόσμο είναι η αστυνομία, κάποιοι ότι είναι η πατριαρχία,  κάποιοι ότι είναι το fat shaming,  κάποιοι ότι είναι το “σύστημα”, κάποιοι ότι είναι το μεγάλο κράτος και η φορολογία κτλ.  Σχεδόν όλες αυτές οι ομάδες σκέψης – άλλες περισσότερο και άλλες λιγότερο – αποτελούν το μεγαλύτερο όπλο του λιμπικού μας συστήματος, μιας και μεταφέρουν όλες τις ευθύνες σε κάποιον εξωτερικό παράγοντα οδηγώντας μας στην απάθεια. Αν θέλουμε να αποκτήσουμε growth mindset θα πρέπει αρχικά να παρατηρήσουμε και να κατανοήσουμε αυτές τις ομάδες. Θα πρέπει να δούμε σε βάθος τους θλιβερούς χοντρούς στο μυαλό ανθρώπους που βρίσκονται πίσω από ορισμένα γεγονότα της καθημερινότητας και να τους αντιμετωπίσουμε σαν αντιπαράδειγμα και σαν motivation για να μην αφήσουμε τον εαυτό μας να φτάσει ποτέ εκεί.  Τέλος πρέπει  να διαπιστώσουμε σε ποιες από αυτές ανήκουμε και να φύγουμε όσο πιο γρήγορα μπορούμε.

Αυτό που δεν συζητά κανείς στο politically correct self improvement community είναι ότι κάποιες από τις ομάδες που μάλιστα έχουν πολύ μεγάλη επιρροή σε νέους ανθρώπους, θεμελιώνονται πρακτικά πάνω στην ιδέα ότι δεν πρέπει να αλλάξει το κάθε άτομα ξεχωριστά, αλλά ότι κάποιος πρέπει να επιβάλει με την βία μία αλλαγή στο σύνολο έτσι όπως αυτός τη θεωρεί σωστή.  Αν ένα άτομο που θέλει μέσα του να γίνει καλύτερος, δεν ξεκινήσει το ταξίδι του αποδομώντας και ξεφτυλίζοντας τέτοιες ιδέες πολιτικού χαρακτήρα που ως επί το πλείστον προέρχονται από την άκρα αριστερά, αλλά και από την ψεκασμένη δεξιά, τότε το οικοδόμημά του θα χτιστεί σε σαθρά θεμέλια και το λιμπικό σύστημα θα είναι εκεί για να αποδώσει το φταίξιμο κάθε στραβοπατήματος σε κάποιον άλλον. Κάπου εκεί θέλουμε να βρίσκεται η συνεισφορά του aformes.com. Ας αρχίσουμε λοιπόν να απομυθοποιούμε τις ιδέες που έχουν ποτίσει τα μυαλά μας αυτοί που θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο χωρίς να μπορούν να αλλάξουν τον εαυτό τους και ας αντιμετωπίσουμε την κρίση αυτή με πάθος για ζωή, πολλά 6 στο 13033, πολλές ιδέες και μεγάλη εξέλιξη.

Η επόμενη εβδομάδα είναι κρίσιμη.  Όχι επειδή για άλλη μια φορά θα αυξηθούν τα κρούσματα παρ’ ότι το Lockdown λένε ότι λειτουργεί, αλλά γιατί πρέπει να τη ζήσουμε στο έπακρο και να ακολουθήσουμε τους στόχους μας. Και ο στόχος μας δεν πρέπει να είναι απλώς να επιβιώσουμε. Ο στόχος μας πρέπει να είναι να ξυπνάμε κάθε μέρα με όρεξη και τρέλα και να μην ξυπνήσουμε μία μέρα 50 χρονών μετανιωμένοι για αυτά που δεν κάναμε.

#everyday6. Follow us @aformescom στο instagram και στο facebook.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *