Περιμένοντας τo κράτος να μας σώσει

July 27, 2018

by — Posted in Κοινωνία, Πολιτική

Το κράτος είναι ο χειρότερος επιχειρηματίας που υπάρχει στη γενική περίπτωση. Όταν το κράτος αναλάβει να παράξει κάτι, ξέρουμε ότι σχεδόν σίγουρα ότι ο οργανισμός θα χρεοκοπήσει και αν δε χρεοκοπήσει, θα είναι επειδή θα αυξήσει τα έσοδά του οργανισμού αυτού αυξάνοντας τους φόρους. Αυτό συμβαίνει επειδή το κράτος έχει μία διαφορετική δύναμη από τις άλλες επιχειρήσεις: Τη δύναμη να αρπάξει όσα λεφτά των πολιτών χρειάζεται όποτε τα χρειάζεται και για όποιο λόγο τα χρειάζεται . Το χαρακτηριστικό αυτό του κράτος, προφανώς δεν ισχύει μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε οποιαδήποτε χώρα όσον αφορά τις δραστηριότητες που αναλαμβάνει το κράτος.

 

Για παράδειγμα το 1840 όταν ο  Samuel Morse εφηύρε τον τηλέγραφο, ο οποίος ήταν ένα σύστημα που χρησιμοποιώντας τον λεγόμενο “κώδικα Morse” μπορούσε να μεταδώσει πληροφορία σε μεγάλες αποστάσεις, πράγμα που ήταν αρκετά επαναστατικό για την εποχή, αποφάσισε να δώσει την εφεύρεση στο κράτος στο όνομα του “κοινού συμφέροντος”. Η κυβέρνηση ανέλαβε την αξιοποίηση του εφεύρεσης και 5 χρόνια αργότερα η ζημιές της από αυτή είναι 6 με 10 φορές μεγαλύτερες από τα έσοδα! Το κράτος, μη μπορώντας να μετατρέψει τον τηλέγραφο σε κάτι κερδοφόρο (!!!) αποφάσισε να το περάσει στον ιδιωτικό τομέα. Στα χέρια των επιχειρηματιών ο τηλέγραφος μετατράπηκε σε μία από τις σπουδαιότερες εφευρέσεις στην ιστορία της ανθρωπότητας. Ξεκίνησε να αναπτύσσεται η δημοσιογραφία, μιας και ιστορίες μπορούσαν πλέον να μεταδοθούν εκατοντάδες  μίλια μακριά και οι άνθρωποι είχαν ένα πρώτο τρόπο για να επικοινωνούν. Το δίκτυο από 40 μίλια καλωδίων το 1846 έγινε 23000 μίλια το 1852. Μέχρι το 1860 δημιουργήθηκαν υποδομές σε Ευρώπη, Αφρική και Ασία και το 1891 η γραμμή διέσχισε τον Ατλαντικό ωκεανό!  Φυσικά υπάρχουν χιλιάδες τέτοια παραδείγματα ανά τον κόσμο.

 

Γιατί συνέβη αυτό; Ο λόγος είναι απλός και ανθρώπινος. Όταν δε βάζεις δικό σου κόπο σε μία δουλειά, αλλά βάζεις τους φόρους των πολιτών και δεν έχεις κάποιο ρίσκο αποτυχίας επειδή μπορείς πάλι να πάρεις περισσότερους φόρους από τους πολίτες, τότε δεν έχεις κανένα ενδιαφέρον να βελτιώσεις τις υπηρεσίες, να βρεις νέους πελάτες ή να επεκταθείς σε περισσότερες πόλεις. Η απάντηση βασίζεται στην ανθρώπινη ψυχολογία και δεν μας οδηγεί απαραίτητα στο συμπέρασμα ότι οι συγκεκριμένοι άνθρωποι είναι κακοί.

 

Πέρα όμως από τη χαμηλή ποιότητα των υπηρεσιών, τη κακή εκμετάλλευση των πόρων και τη μη αξιοποίηση των τεχνολογιών υποβόσκει και κάτι άλλο πιο καταστροφικό στη λογική ότι το κράτος πρέπει να ελέγχει τα πάντα και είναι υπεύθυνο για τα πάντα. Κάνει τους ανθρώπους απαθείς! Οι άνθρωποι βλέπουν το κράτος ως τον πατερούλη που θα είναι εκεί να τους σώσει οποιαδήποτε στιγμή, κάνοντας του και παράλληλα όλα τα χατίρια. Και όταν πάει κάτι στραβά αυτός θα έχει την ευθύνη φυσικά. Το  μεγάλο κράτος κάνεις τους ανθρώπους απαθείς με δύο τρόπους: αφαιρώντας του τα κίνητρα για δημιουργία και δημιουργώντας αρρωστημένες πελατειακές σχέσεις με αυτό.

 

Όπως είδαμε στο παράδειγμα με τον Morse, οι άνθρωποι σαν αυτόνομες οντότητες αποδείχτηκαν πολύ πιο ικανοί από το κράτος στο να παράξουν υπηρεσίες καλύτερης ποιότητας, άρα μεγαλύτερης ασφάλειας και όλα αυτά με πολύ μικρότερο κόστος, μίας και κανένας ιδιώτης δε θα προσλάμβανε και θα πλήρωνε από τη τσέπη του άχρηστους ανθρώπους, σε αντίθεση με το κράτος. Όταν λοιπόν το κράτος αποφασίσει να αναλάβει έναν μεγάλο αριθμό δραστηριοτήτων τότε αυτό αναγκαστικά αυξάνει τους φόρους έτσι ώστε να ταϊστεί αυτό το σύστημα, με αποτέλεσμα οι άνθρωποι να χάσουν ένα μεγάλο μέρος των κινήτρων που είχαν για να παράξουν πράγμα που οδηγεί ουσιαστικά στη φυλάκιση αυτών των ικανοτήτων και των δυνατοτήτων που είχαν. Όλοι οι άνθρωποι τώρα, εκ κατασκευής μας, τείνουμε να θέλουμε να μείνουμε σε μία κατάσταση η οποία είναι εύκολη για εμάς και δεν απαιτεί κόπο. Εξελικτικά, ο προϊστορικός άνθρωπος όταν ήταν χορτάτος και είχε ικανοποιήσει τις σεξουαλικές τους ορμές, το πιο αποδοτικό που μπορούσε να κάνει ήταν να αράξει και μη κάνει τίποτα, έτσι ώστε να είναι κρατήσει δυνάμεις για όταν ξαναπεινάσει ή για όταν βρεθεί σε κίνδυνο. Αυτό συμβαίνει και σήμερα. Όταν κάποιος έχει την ευκαιρία να μη παράξει και να λύσει προβλήματα χάρη στη δυνατότητα που του δίνει το κράτος, τότε προτιμάει και μείνει απαθής, να βολευτεί σε μία δουλειά στο δημόσιο και να βρίζει το κράτος όταν κάτι πάει στραβά.

 

Φανταστείτε για παράδειγμα πόσες επιχειρήσεις και πόσες εφαρμογές θα μπορούσαν να έχουν δημιουργηθεί για τη πρόβλεψη των καταστροφών. Σαν σύγχρονοι Αμερικάνοι του 1850, ενώ έχουμε στα χέρια μας μια απίστευτη τεχνολογία που μπορεί να προβλέψει, εντοπίσει και μοντελοποιήσει φωτιές την έχουμε δώσει στο κράτος το οποίο δε μπόρεσε να σκεφτεί καν να ενεργοποιήσει το σύστημα 112 το οποίο θα έστελνε sms σε όσους βρίσκονταν στη περιοχή που κατευθύνεται η φωτιά και θα τους ενημέρωνε για το πώς και εκκένωναν τη περιοχή. Γιατί αφήνοντας το κράτος να μας κάνει απαθή σκυλάκια, δε του δώσαμε απλά το μονοπώλιο στο νερό και στο ρεύμα, αλλά και στις ίδιες μας τις ζωές.

Σε άλλες χώρες τα πράγματα φυσικά δεν είναι έτσι.

 

 

To μεγάλο κράτος, με μεγάλες δικαιοδοσίες και δύναμη, αφού πρώτα κάνει τους ανθρώπους απαθής του κάνει και πελάτες του. Ο βουλευτής θα σου κάνει όποια χάρη του ζητήσεις έτσι ώστε να βγει και να πάρει τη θέση μεγάλης εξουσίας. Με αυτό τον τρόπο αν έχεις ένα αυθαίρετο σπίτι πάνω στο κύμα θα τα κανονίσεις με τον βουλευτή έτσι ώστε να σε αφήσει να το κτήσεις με αντάλλαγμα τη ψήφο σου. Βλέπετε ένα άλλο κουσούρι που έχουμε σαν άνθρωποι είναι το πάθος για εξουσία. Και αυτό βιολογικό, μίας και οποίος ήταν ψηλότερα στην ιεραρχία τόσο ευκολότερο ήταν να βρεις ταίρι, άρα και να διαιωνίσεις τα γονίδιά σου. Και προφανώς η άνοδος στην ιεραρχία μέσω της πολικής ιδικά σε ένα διαλυμένο και άρρωστο σύστημα είναι μία πολύ ευκολότερη διαδικασία από την άνοδο μέσω της επιστήμης ή της επιχειρηματικότητας. Συνεπώς ο υποψήφιος βουλευτής για να κερδίζει δε θα ενδιαφερθεί για το ότι το σπίτι που θα φτιάξεις πάνω στο δρόμο μπορεί σε 50 χρόνια να οδηγήσει στο θάνατο 20 ανθρώπους που θα καούν ζωντανοί επειδή δε θα μπορέσουν να βρουν τη θάλασσα…

Ο κρατισμός νεκρώνει. Αδρανοποιεί το νευρικό σύστημα. Αντί για αυτόνομη σκέψη και δράση έρχεται το θανατερό “που είναι το κράτος;”. Οι φωτιές είναι μια ξεκάθαρη και κατηγορηματική απάντηση σε αυτή την ερώτηση.

 

Ακολουθήστε μας εδώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *