περιμένοντας το σαββατοκύριακο

Περιμένοντας το Σαββατοκύριακο

April 7, 2018

by — Posted in Αυτοβελτίωση, Δημιουργικότητα, Κοινωνία, Ψυχολογία

Παρασκευή απόγευμα. Όλοι περίμεναν εδώ και πολλές μέρες τη στιγμή αυτή. Τη στιγμή που επιτέλους θα απαλλαγούν για λίγο από τις υποχρεώσεις τους και θα μπορέσουν να ζήσουν για λίγο όπως αυτοί θέλουν. Το ραδιόφωνο στο αυτοκίνητο της επιστροφής παίζει χαρούμενη μουσική. Πιο χαρούμενη από τις προηγούμενες μέρες. Οι παρουσιαστές της εκπομπής φαίνονται και αυτοί ενθουσιασμένοι. “Επιτέλους Σαββατοκύριακο”, λένε. “Λίγες ώρες ακόμα και τελειώνουμε και εμείς αυτή την ριμάδα την εκπομπή”. Η σκηνή αυτή μπορεί να μοιάζει σαν μια συνηθισμένη Παρασκευή και σαν μία αυθόρμητη αντίδραση, στη πραγματικότητα όμως είναι ένα κάδρο με θλιβερούς ανθρώπους που σπαταλάνε τον χρόνο τους ζώντας μία θλιβερή ζωή. Και συνήθως, όχι μόνο δεν κάνουν κάτι για να την αλλάξουν, αλλά δε συνειδητοποιούν ποτέ το πόσο θλιβερή είναι.

Ένα αρκετά ισχυρό εργαλείο είναι να κάτσει κάποιος να σκεφτεί δύο πράγματα: Το πόσο τυχαίο είναι ότι ζει και το πόσο τυχαίο είναι ότι ζει σε μία εποχή σαν τη σημερινή και μάλιστα σε ένα σημείο του κόσμου που απολαμβάνει δημοκρατία, ελευθερία του λόγου και τεχνολογίες όπως το internet. Συνωμότησαν πολλά πράγματα για να βρίσκεσαι εδώ. Ένας πλανήτης ικανός να αναπτύξει ζωή παρουσιάστηκε μέσα από ένα χάος τυχαιότητα, πέρασαν δισεκατομμύρια χρόνια εξέλιξης για να δημιουργηθεί ένα είδος σαν τον άνθρωπο και οι γονείς σου έκαναν σεξ τη κατάλληλη στιγμή για να γεννηθείς εσύ. Και το καλύτερο; Γεννήθηκες σε μία χρονική περίοδο που το βιωτικό επίπεδο είναι καλύτερο από οποιαδήποτε παρελθοντική και σε ένα μέρος του κόσμου, απαλλαγμένο από δικτατορικά και κομουνιστικά καθεστώτα (τα παραπάνω ισχύουν κατά το ήμισυ αν βρίσκεσαι στην Ελλάδα).

Και αντί να βλέπεις ανθρώπους οι οποίοι ψάχνουν, δοκιμάζουν και ακολουθούν το πάθος τους, ανθρώπους που δε περιμένουν τα πανεπιστήμια και τα σχολεία, αλλά αποκτούν ό, τι δεξιότητες χρειάζεται μέσα από το internet, βλέπεις ανθρώπους που περιμένουν με αγωνία τη Παρασκευή. Ανθρώπους που συνεχώς γκρινιάζουν. Γκρινιάζουν για το σύστημα, γκρινιάζουν για το ότι όλες οι καλές ιδέες είναι πιασμένες και για το πόσο κίνηση έχει σήμερα στο δρόμο.

Αυτό που χαρακτηρίζει τους παραπάνω ανθρώπους, είναι η έλλειψη πάθους και ο φόβος. Και δεν αναφέρομαι στην προφανή έλλειψη πάθους για τη δουλειά τους. Αλλά στην έλλειψη πάθους για την ίδια τη ζωή. Όταν αποφασίσεις να βολευτείς σε μία εύκολη, επαναλαμβανόμενη και συνήθως γραφειοκρατική δουλειά για το υπόλοιπο της ζωής σου και να περιμένεις με αγωνία το Σαββατοκύριακο, συνήθως για να αράξεις μπροστά από μία τηλεόραση, ή όταν υποστηρίζεις καθεστώτα όπως τα κομουνιστικά τα οποία συνήθως καθορίζουν από πριν τη δουλειά που θα κάνεις, μάλλον δεν έχεις καθόλου πάθος για τη ζωή. Δεν έχεις πάθος να εξερευνήσεις, να γίνεις δημιουργικός, να σκεφτείς λίγο παραπέρα, να προχωρήσεις λίγο την επιστήμη ή να παράξεις ένα προϊόν που θα κάνει τις ζωές των ανθρώπων ευκολότερες και καλύτερες.

Στην εποχή του internet, όπου ο καθένας μπορεί να αρχίσει κάτι δικό του από το σπίτι του, κανείς δε θα έπρεπε να περιμένει τα Σαββατοκύριακα. Κανείς δε θα έπρεπε να περνάει ένα τεράστιο ποσοστό της ζωής τους σε μία δουλειά που μισεί. Κανείς δε θα έπρεπε να χάνει την όρεξη για ζωή, όταν υπάρχουν τόσες πολλές ευκαιρίες. Ο κύριος λόγος που συμβαίνει αυτό, είναι κάτι που δεν άλλαξε ποτέ εδώ και δεκάδες χρόνια. Ένα απολίθωμα μίας εποχής που χρειαζόταν ανθρώπους που δε μπορούσαν να σκεφτούν παρά πέρα, ικανούς μόνο να κάνουν σωστά και με ακρίβεια επαναλαμβανόμενες ενέργειες: Το εκπαιδευτικό σύστημα. Περισσότερα σε επόμενο άρθρο!

Ακολουθήστε μας εδώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *