Η ταπείνωση του να γιορτάζεις την Πρωτομαγιά

by O Σι ή Όου | May 1, 2020

__________________________________________________________________________

Διανύουμε το 2020 και κάποιοι σήμερα βγήκαν να γιορτάσουν την εργατική πρωτομαγιά. Να γιορτάσουν δηλαδή το ότι δουλεύουν 8 ώρες την ημέρα για κάποιον άλλον για να κερδίσουν ένα Σαββατοκύριακο και δύο εβδομάδες διακοπές το καλοκαίρι. Σε έναν κόσμο όπου η – προερχόμενη από τον καπιταλισμό και το κέρδος – τεχνολογία προσφέρει ευκαιρίες για μία ελεύθερη ζωή, κάποιοι αρνούνται να διαπιστώσουν ακόμα και την ύπαρξή τους. Αντίθετα προτιμούν να μένουν προσκολλημένοι σε αντιφατικές ιδέες, μέσα με μία σύγχυση και θολούρα την οποία μάλιστα δε μπορούν καν να αντιληφθούν.

Αυτό το άρθρο αφορά όλους εκείνους που γιορτάζουν την εργατική πρωτομαγιά, είτε κατεβαίνοντας στις πορείες είτε ποστάροντας ασταμάτητα από πρωί. Έχει σκοπό να αναδείξει το πως η όποια προπαγάνδα ή η όποια σχολή σκέψης μπορεί να κάνει κάποιον λογικό άνθρωπο να γιορτάζει αυτό που μισεί χωρίς καν να το καταλαβαίνει και δεν έχει σκοπό να θίξει κάποιον, πάρα μόνο να τον προβληματίσει.

Τα βασικά

Ξεκινώντας από τα βασικά, η απεργία του Σικάγου δεν πέτυχε απολύτως τίποτα. Η απεργία αυτή (με ή χωρίς νεκρούς) έλαβε χώρα το 1886 ενώ το οκτάωρο καθιερώθηκε στη δύση το 1950. Φυσικά στη δύση δε συμπεριλαμβάνεται η μαμά Ρωσία (σσ. Σοβιετική Ένωση), εκεί που όχι μόνο δεν υπήρχε οκτάωρο, αλλά ο συνδικαλισμός και η απεργία αποτελούσε λόγο εκτέλεσης ως εχθρός του λαού. Οι αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις από τις πολύ σκληρές σε αυτές που περίπου γνωρίζουμε σήμερα ξεκίνησαν από επιχειρηματίες, όπως Ο Χένρυ Φόρντ. “Όταν οι εργάτες στην αυτοκινητοβιομηχανία έπαιρναν, το 1914, $ 2,34 τη μέρα, ο Φόρντ προσέφερε υπερδιπλάσιο μεροκάματο: 5 δολάρια (120 δολάρια σημερινά!) για εργαζόμενους που πληρούσαν συγκεκριμένες προϋποθέσεις (και “εξωεργασιακής” ζωής), με σκοπό να πάρει τους καλύτερους, το ιστορικό “five dollar day”. Τα κατάφερε, μειώνοντας ταυτόχρονα το κόστος των αυτοκινήτων του έτσι ώστε να μπορεί να τα αγοράσει ο καθένας! Οι ανταγωνιστές του τον μιμήθηκαν και ο ανταγωνισμός βελτίωσε την παραγωγικότητα, αύξησε την παραγωγή και ώθησε όλους τους μισθούς πολύ ψηλότερα. Η εβδομάδα 5 ημερών είναι επίσης δική του έμπνευση (την καθιέρωσε το 1926), όπως και η άδεια μετ’ αποδοχών, σκεπτόμενος ότι ο περισσότερος ελεύθερος χρόνος θα κάνει τους εργαζόμενους να καταναλώνουν περισσότερο. Ούτε απεργίες, ούτε αγωνιστικές κινητοποιήσεις! Το αφεντικό μοιράζει λεφτά όταν έχει. Όταν δεν έχει, δεν πα’ να λιώσεις δέκα παπούτσια σε διαδηλώσεις – ούτε ο μισθός θα αυξάνεται, ούτε οι ώρες εργασίας θα μειώνονται.” [1]

Dear robots, welcome home

H βιομηχανική επανάσταση δημιούργησε πολλές δουλειές για τι οποίες χρειάζονταν ελάχιστες δεξιότητες και η παραγωγικότητα ήταν σχεδόν ανάλογη του χρόνου. Ένας εργάτης που έκανε και τον μηχανικό σε μία γραμμή παραγωγής θα μπορούσε να δουλέψει 12 ή παραπάνω ώρες, χωρίς σοβαρά προβλήματα στην παραγωγή. Η τεχνολογική εξέλιξη όμως, η οποία ήταν άμεση απόρροια της ελεύθερης αγοράς, οδήγησε σε αυτοματοποιημένες λύσεις με αποτέλεσμα οι νέες δουλειές να γίνουν περισσότερο πνευματικές. Χαρακτηριστικό είναι πως ενώ το 1400 περίπου το 80% των ανθρώπων ασχολούνταν με τη γεωργία, σήμερα ασχολείται περίπου το 1% [2]. Εφόσον οι δουλειές έγιναν πιο πνευματικές, η παραγωγικότητα έπαψε να είναι ανάλογη του χρόνου εργασίας. Συνεπώς, κανένας εργοδότης δε θα πάρει κάποιον για 12 ή 15 ώρες για μία σημερινή δουλειά μίας και καθώς η παραγωγικότητα μέσα στη μέρα θα πέφτει, θα παύει πλέον να τον συμφέρει. Πριν 100 χρόνια οι έξυπνοι εργοδότες, όπως ο Φορντ, είδαν ότι τους συμφέρει να έχουν χαρούμενους και ξεκούραστους εργαζομένους. Σήμερα, λόγω του είδους των νέων εργασιών, αυτό το βλέπει ο καθένας.

Γιορτάζεις αυτό που μισείς

Τι ακριβώς γιορτάζεις λοιπόν αγαπητέ σύντροφε; Το ότι ο εργοδότης θα έχανε λεφτά αν σε κρατούσε για 12 ώρες επειδή στο σημερινό εργασιακό περιβάλλον δε γίνεται να είσαι παραγωγικός για τόσο; Ή για το ότι σε αφήνει ελεύθερο τα Σαββατοκύριακα για να έχεις χρόνο να καταναλώσεις τα προϊόντα του;

Οι αριστεροί μέσα στη θολούρα που έχουν καταλήγουν να γιορτάζουν την παράδοση της ζωής τους στους καπιταλιστές. Μέσα από τα γραφεία της ΚΝΕ αυτοπροσδιορίζονται από μικροί ως εργάτες. Αυτό γίνεται αναπόσπαστο κομμάτι της ταυτότητάς τους. Δεν μπορούν να το αλλάξουν και δεν μπορούν να θελήσουν να το αλλάξουν!

Αντίθετα, αυτοί που χτίζουν πράγματα από το μηδέν, αυτοί που φτιάχνουν δικές τους εταιρείες, αυτοί που δημιουργούν παθητικό εισόδημα και αυτοί που επενδύουν, χαρακτηρίζονται ως “βρωμεροί καπιταλιστές του συστήματος” και είναι οι πρώτοι που θα απορρίψουν οι αριστεροί. Έλα όμως που μόνο αυτοί κερδίζουν την πραγματική ελευθερία στη ζωή ή τουλάχιστον έχουν την ευκαιρία να την κερδίσουν. Οι άλλοι, οι άνθρωποι των πορειών και της πρωτομαγιάς μάλλον θα παραμείνουν χαρούμενοι εργάτες με ένα μαραμένο γαρίφαλο στο χέρι που μάζεψαν την Παρασκευή το απόγευμα από έναν κήπο λίγο πιο κάτω από το γραφείο.

[1] http://marketnews.gr/article/1817228/prwtomagia-akoma-mia-aristerh-apath

[2] https://ourworldindata.org/employment-in-agriculture