Γιατί τα πτυχία δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως κάτι με αξία

by O Σταρτάπερ | May 22, 2019

__________________________________________________________________________

Η απόκτηση ενός πτυχίου είναι κάτι που η κοινωνία σήμερα θεωρεί σχεδόν ως δεδομένο από τους νέους της αν και παρ’ όλα αυτά όλοι πανηγυρίζουν σαν τρελοί όταν κάποιος το επιτυγχάνει! Το θεωρεί μάλιστα ως το εισιτήριο για την αγορά εργασίας, κάτι που λίγες φορές είναι αληθές ιδιαίτερα όταν πρόκειται για το δημόσιο ή για κάποιες λίγες συγκεκριμένες δουλειές (ιατρική, νομική κτλ). Η αντιμετώπιση αυτή όμως δημιουργεί αναμφίβολα πολλά προβλήματα και ανωμαλίες στη συμπεριφορά των ανθρώπων οι οποίοι είναι προγραμματισμένοι να υπακούν στο minimal effort strategy.

Η υιοθέτηση της άποψης ότι ένα χαρτί είναι ικανό να σου εξασφαλίζει το μέλλον ξεκινάει είναι το εναρκτήριο λάκτισμα στο πρόβλημα. Πλέον ο στόχος των ανθρώπων αλλάζει. Δεν είναι να αποκτήσουν γνώσεις πάνω σε ένα αντικείμενο και να εξερευνήσουν ένα πεδίο γνωρίζοντάς το σε βάθος, αλλά να πάρουν το “χαρτί”. Κάτι ανάλογο συμβαίνει με την ξενόγλωσσες πιστοποιήσεις, κάτι που κατά κάποιο τρόπο είναι μία πολύ καλά στημένη “μπίσνα”. Από ένα σημείο και μετά (ίσως και από την αρχή), ο στόχος είναι η απόκτηση της πιστοποίησης της ξένης γλώσσας και όχι η γνώση αυτή καθ’ αυτής, συνεπώς η εκμάθηση της γλώσσας μετατρέπεται σε εκμάθηση επιτυχίας στις εξετάσεις, πράγματα που διαφέρουν αρκετά στη πράξη. Σημασία πλέον έχουν τα “κολπάκια” για να βρεις τη σωστή απάντηση στο τεστ, οι sos παπαγαλίστηκες ερωτήσεις και όχι η πραγματική γνώση.

Εξελικτικά, η εύρεση της γρηγορότερης και πιο εύκολης διαδρομής είναι κάτι ισχυρό. Στον τομέα της εκπαίδευσης όμως, όταν υπάρχει η δυνατότητα για shortcuts χάνεται το νόημα και πλέον βρισκόμαστε σε μία κατάσταση όπου ο ένας κοροϊδεύει τον άλλον. Ο μέσος φοιτητής θα εθιστεί στην άποψη ότι το χαρτί έχει σημασία και θα προσπαθήσει απλά να το αποκτήσει με τον ελάχιστο δυνατό κόπο. Όπως και στις ξενόγλωσσες πιστοποιήσεις τα sos θέματα, τα παλιά θέματα και η αποστήθιση θα παίξουν κρίσιμο ρόλο στην “επιτυχία”.

Ο δημόσιος τομέας είναι ίσως ο μοναδικός θεσμός που θρέφει αυτή την τρέλα δίνοντας άπειρη αξία στα χαρτιά αυτά και όχι στις πραγματικές γνώσεις. Μιας και δεν έχει ως σκοπό το κέρδος, μιας και τα χρήματα ρέουν διαρκώς από τις τσέπες των φορολογούμενων το κράτος δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για την πραγματικότητα, αλλά συνήθως ενδιαφέρεται για τις πολιτικές συναλλαγές που θα εξασφαλίσουν την επανεκλογή στο κυβερνόν κόμμα. Δεν ενδιαφέρεται επίσης για το αν οι γνώσεις που παρέχονται στα πανεπιστήμιο είναι outdated και δεν έχουν πλέον καμία αξία στον πραγματικό κόσμο.

Για τους λόγους αυτούς το πτυχίο θα πρέπει να μην αντιμετωπίζεται σαν κάτι που δεν είναι. Το πανεπιστήμιο θα πρέπει να γίνει ένας χώρος όπου οι φοιτητές μπορούν να μάθουν, να ερευνήσουν, να εξελιχθούν και να κοινωνικοποιηθούν. Ένας χώρος όπου θα επιλέγουν με τι θα ασχοληθούν και με τι όχι και θα ξέρουν ότι τα χρόνια που περνάνε εκεί είναι αποκλειστικά για την εξέλιξή τους. Δε θα έχει σημασία αν κόβονται στο άσχετο μάθημα που δεν τους ενδιέφερε ποτέ,  ούτε θα χρειάζεται να κάνουν σκονάκια και να μαθαίνουν sos. Όσο το πτυχίο όμως αντιμετωπίζεται σαν κάτι που έχει αξία τίποτα τέτοιο δεν πρόκειται να γίνει και θα συνεχίζουμε να κοροϊδευόμαστε.

Ακολουθήστε μας εδώ:
error