Avenged Sevenfold, The Stage

Avenged Sevenfold, The Stage – Ένας ύμνος στην ανθρώπινη (παρα)φύση

December 4, 2017

by — Posted in Άλλα

Ένα χρόνο πριν κυκλοφόρησε το νέο τραγούδι των Avenged Sevenfold με τίτλο The Stage. Το τραγούδι αυτό, σε συνδυασμό με το αριστουργηματικό βίντεο χτύπησε καμπανάκια στο blog μας, μιας και αποτελεί από μόνο του αφορμή για διάφορα θέματα που ξεκινούν από τη μισαλλοδοξία και τη χαιρεκακία του ανθρώπινου γένους, την χειραγώγηση των μαζών και φτάνουν μέχρι και τη βιολογία, τη  θεωρία της προσομοίωσης (simulation theory) και την ασημαντότητα της ύπαρξης.

 

Οι Avenged Sevenfold μέσα από ένα τραγούδι γεμάτο ένταση και ένα βίντεο γεμάτο κρυφά νοήματα αφηγούνται την ιστορία της ανθρωπότητας η οποία είναι γεμάτη αίμα και μίσος. Το βίντεο ξεκινά με μια ομάδα ανθρώπων να πληρώνουν εισιτήριο για να παρακολουθήσουν της παράσταση: “the fantastical history of the world” του Vlauder Lauders, ο οποίος στη πραγματικότητα είναι καθηγητής εξελικτικής βιολογίας.

Με σλόγκαν επιγραφές όπως η “see the past come to life” οι θεατές κάθονται στις θέσεις τους για να παρακολουθήσουν την παράσταση. Με μια πρώτη ματιά στους θεατές παρατηρεί κανείς ότι δεν είναι απλά τυχαίοι θεατές σε μια παράσταση. Οι θεατές συμβολίζουν την επικρατούσα άποψη κάθε εποχής. Συμβολίζουν τον λαό ο οποίος παρασύρεται από τους δημαγωγούς αποκτώντας τα συναισθήματα που χρειάζονται για να εδραιώσουν την κυριαρχία τους είτε για να εκπληρώσουν τις επιθυμίες τους. Παρουσιάζονται εσκεμμένα άσχημοι, με το μίσος και την ειρωνεία ζωγραφισμένα στα πρόσωπά τους.

 

Η ιστορία της ανθρωπότητας ξεκινάει με τον άνθρωπο των σπηλαίων. Καθώς ο άνθρωπος αυτός περπατά στο χιόνι πέφτει πάνω σε έναν όμοιό του και ενστικτωδώς τον σκοτώνει.

So I arrived, naked and cold

A welcomed change from the abeyance of a ghost town catacomb

Ένστικτο ονομάζεται η έμφυτη τάση/παρόρμηση των ατόμων κάθε ζωικού είδους να εκδηλώνουν συγκεκριμένες συμπεριφορές υπό την επίδραση ορισμένων περιβαλλοντικών συνθηκών. Σύμφωνα με μία άποψη που πρώτος διατύπωσε ο Paul MacLean, ο σημερινός εγκέφαλος του ανθρώπου και των άλλων θηλαστικών αποτελεί σύμπλεγμα τριών “εγκεφάλων” οι οποίοι δημιουργήθηκαν και προστέθηκαν σταδιακά κατά τη διάρκεια της εξέλιξης. Τα τρία αυτά τμήματα τα οποία προοδευτικά ενσωμάτωσε ο εγκέφαλός μας είναι με τη σειρά της εμφάνισής τους ο “εγκέφαλος του ερπετού”, ο “συναισθηματικός εγκέφαλος” και ο “σκεπτόμενος εγκέφαλος”. Ο πρώτος και αρχαιότερος θεωρείται ότι διεκπεραιώνει τις βασικές ενστικτώδεις εγκεφαλικές λειτουργίες από τις οποίες εξαρτάται η ζωή, ο δεύτερος, τον οποίο σε μεγάλο βαθμό ταυτίζουμε με το στεφανιαίο σύστημα του εγκεφάλου, δίνει τη δυνατότητα σ’ εμάς και τα υπόλοιπα θηλαστικά να αναπτύξουμε και να εκδηλώσουμε ένα ολόκληρο σύστημα συναισθηματικών κωδίκων, ενώ τέλος ο τρίτος, ο “σκεπτόμενος εγκέφαλος”, μας επιτρέπει να αποφασίζουμε για τη συμπεριφορά μας, δίνοντάς μας τη δυνατότητα να οργανώσουμε και να σχεδιάσουμε τις δράσεις μας.

Ο άνθρωπος των σπηλαίων μιας και βρίσκεται στο στάδιο του “εγκεφάλου του ερπετού” νιώθοντας πως απειλείται η ζωή του σκοτώνει τον άλλον άνθρωπο με το  κοινό να ξεσπά σε ζητωκραυγές μίσους.

Στα παιδικά χρόνια της ανθρωπότητας δημιουργούνται κοινωνίες όπως αυτή της Αιγύπτου, με τους ανθρώπους παρά τον πολιτισμό που ανέπτυξαν να φέρονται με ασχήμια σε κάποιους άλλους.  Η δουλεία στην αρχαιότητα ήταν αποδεκτό καθεστώς και οι δούλοι δεν είχαν κανένα απολύτως δικαίωμα. Δεν διέθεταν περιουσία και δεν μπορούσαν να δημιουργήσουν οικογένεια. Δούλοι γίνονταν συνήθως oι ηττημένοι που πιάνονταν αιχμάλωτοι στον πόλεμο ή όσοι έχαναν την ελευθερία τους λόγω χρεών. Επίσης δούλος μπορούσε να γίνει κάποιος αν τον πούλαγαν οι γονείς ή οι συγγενείς του σε περίπτωση που ήταν ορφανός. Στην Αίγυπτο χρησιμοποιήθηκαν χιλιάδες σκλάβοι στα λατομεία, τα μεταλλεία, τα βασιλικά κτήματα αλλά και για την κατασκευή των πυραμίδων όπου οι περισσότεροι έχασαν τη ζωή τους από την κακομεταχείριση. Το μόνο τους μέλημα ήταν να υπηρετούν τα αφεντικά τους με κάθε τρόπο, ακόμα και αν οι απαιτήσεις  ήταν παράλογες. Ένα από τα καθήκοντά όσων σκλάβων υπηρετούσαν τον Φαραώ, ήταν  να αλείφονται με μέλι. Έτσι οι μύγες κόλλαγαν πάνω τους και δεν ενοχλούσαν τον Φαραώ . Σε κάποιες περιόδους, όταν ο αφέντης που υπηρετούσαν έφευγε από τη ζωή, τελείωνε και η ζωή των δούλων και μάλιστα με τον πιο αργό και βασανιστικό θάνατο. Τους έθαβαν ζωντανούς, μαζί με τα κατοικίδια και τις παλλακίδες τους.

There were days these child eyes

Would overlook the ugliness and fantasize

 

Η ιστορία συνεχίζεται με τους Έλληνες, οι οποίοι παρά τον τεράστιο πολιτισμό τους συνέχισαν να έχουν τον πόλεμο στη κουλτούρα του. Η τέχνη του πολέμου ήταν ιερή και πολλές κοινωνίες, όπως αυτή της Σπάρτης, δομούνταν πάνω στον πόλεμο. Τα παιδιά στρατεύονταν σε πολύ νεαρή ηλικία, ενώ ο θάνατος στο πεδίο της μάχης για τη πατρίδα ήταν ευλογία.

 

Προχωρώντας προς την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, η ηγεσία είχε μετατρέψει τα βασανιστήρια των ανθρώπων στη διασκέδαση των άλλων. Άνθρωποι μαζεύονταν στο στάδιο για να δουν μονομαχίες τελικής πτώσης μεταξύ των μονάχων ή για να δουν λιοντάρια να κατασπαράζουν τους εχθρούς.

 

Στο σημείο αυτό αξίζει να παρατηρήσουμε το πάθος με το οποίο το κοινό ενθαρρύνει τον αυτοκράτορα να δώσει το σήμα για την επίθεση των λιονταριών. Μπορεί σε αυτή την εποχή ο άνθρωπος να φαίνεται να έχει ξεπεράσει ακόμα και το στάδιο του “συναισθηματικού εγκεφάλου” παρ’ όλα αυτά δείχνει να διασκεδάσει ιδιαίτερα με τον πόνο του άλλου.

Το αγόρι γίνεται άντρας, δηλαδή το ανθρώπινο γένος ωριμάζει και  είναι πλέον αρκετά ήρεμο και βιολογικά αρκετά σκεπτόμενο. Παρ’ όλα αυτά ο μεσαίωνας που σημαδεύτηκε από τις επιδρομές των βαρβάρων και μετά τη πτώση του δυτικού ρωμαϊκού κράτους έφερε μια περίοδο σκοταδισμού η οποία φυσικά και συνοδεύτηκε από μίσος. Από πολύ μίσος.

As the boy became a man

In came a calm sophistication I can hardly understand

So lost in ego, didn’t notice when the time had slipped away

Ο ερχομός του Ιησού δεν κατάφερε να αλλάξει πολλά, μιας και οι άνθρωποι συνέχισαν να βρίσκουν ευκαιρίες να σκοτώνονται μεταξύ τους. Μία από αυτές ήταν και η ίδια η θρησκεία, με τις σταυροφορίες στο τέλος του μεσαίωνα να αποτελούν σημείο ορόσημο της ιστορίας. Στους στίχους διαπιστώνεται το προφανές: Ότι είμαστε απλά ψυχοπαθής χωρίς καμία επικοινωνία, ενώ στο φόντο οι σκοτωμοί συνεχίζονται και το κοινό ζητοκραυγάζει για ακόμα μία φορά.

Jesus Christ, was born to die

Leave it to man to levitate his own to idolize

We’re simply sociopaths with no communication baby

I see your angle but we differ from our points of view

Από την αναδρομή δε θα μπορούσε να λείπει το κυνήγι των μαγισσών. Η κλασική εποχή του κυνηγιού μαγισσών ήταν η περίοδος 1480-1700. Μετά από συλλογή στοιχείων, οι ύποπτοι για χρήση μαγείας θανατώνονταν υποδειγματικά διαιωνίζοντας το μίσος.

 

Ο αποκεφαλισμός στην αρχαία Ρώμη ήταν ένας από τους λιγότερα ταπεινωτικούς και περισσότερο αξιοπρεπείς τρόπους εκτέλεσης, για τούτο και πολλοί θανατοποινίτες ένιωθαν ικανοποιημένοι για την ποινή και τον τρόπο εκτέλεσής της.

Χρησιμοποιήθηκε ευρέως σε Ευρώπη και Ασία. Η πρόοδος της τεχνολογίας, ωστόσο, συνετέλεσε ώστε ο θάνατος διά αποκεφαλισμού να καταστεί σχεδόν τελείως ανώδυνος με την εφεύρεση της γκιλοτίνας (πιο εντυπωσιακά και πιο εύχρηστα «καρμανιόλας») με τους δύο ψηλούς ορθοστάτες και τη βαριά λεπίδα που έπεφτε από ψηλά ώστε ο εκτελούμενος «ούτε που καταλάβαινε». Εκτός και εάν δεν έχανε αμέσως τις αισθήσεις του, οπότε μπορούσε να τις διατηρήσει ενδεχομένως για περίπου 5-6 δευτερόλεπτα, κατά πώς λένε μελετητές του θέματος, βλέποντας με οδύνη το κορμί του χωρισμένο από το κεφάλι του. Ο θάνατος επερχόταν λόγω του αποχωρισμού του μυελού από τη σπονδυλική στήλη και τη συνακόλουθη πρόκληση ακατάσχετης αιμορραγίας.

Η ιστορία συνεχίζεται με τον αποδεκατισμό των Ινδιάνων την Αμερικής και με τους παγκόσμιους πολέμους.  Στην σκηνή των τανκ παρατηρούμε τους οργανωτές του πολέμου να πίνουν χαρούμενοι τα ποτά τους στην υγειά τον κορόιδων.

Μέσα από τα συντρίμμια όμως γεννιέται η ελπίδα. Η ειρήνευση της μουσικής, τα λουλούδια και το περιστέρι δείχνουν ότι ίσως πλέον να έχει έρθει η στιγμή της γαλήνης μεταξύ των ανθρώπων.

Η ελπίδα χάνεται σύντομα με το τανκ να ποδοπατάει τι προσδοκίες μας και το πλήθος να το ευχαριστιέται.

It took the birth of sin to snake-rattle the mind

Before a blow to the head by the gavel of time

To wake up

Won’t you wake up?

Μέχρι που συμβαίνει το απρόσμενο!

Η αίθουσα γεμίζει καπνούς, το κοινό εξαφανίζεται και το παρακάτω ανατριχιαστικό μήνυμα ακούγεται αχνά: “You do know this is just a simulation, don’t you?”

Εύκολα μπορεί κάποιος να μη δώσει σημασία σε αυτό το μήνυμα, για ‘μένα πάντως είναι ένα κομβικό σημείο. Δείχνει άμεσα (αν βέβαια καταφέρεις και ακούσεις τον στοίχο που ακούγεται αρκετά σιγά), ότι σύμφωνα με τους δημιουργούς ζούμε σε μία προσομοίωση. Η θεωρία αυτή έχει επιστημονική βάση και υποστηρίζεται από πολλούς ανθρώπους σήμερα. Η λογική της θεωρίας αυτής είναι η εξής: Βλέποντας την σημερινή εξέλιξη της τεχνικής νοημοσύνης είναι αναπόφευκτο ότι σε λίγα χρόνια οι μηχανές θα ξεπεράσουν σε ευφυΐα  τον άνθρωπο. Κανείς δε μπορεί να το αμφισβητήσει αυτό. Η διαφωνία στον επιστημονικό κύκλο είναι το πότε θα γίνει αυτό. Άλλοι λένε σε 50 χρόνια άλλοι σε 1000. Σημασία έχει ότι θα γίνει. Τότε είναι αρκετά πιθανό ότι κάποιος θα δοκιμάσει να δημιουργήσει ένα ψεύτικο σύμπαν, μια προσομοίωση η οποία θα μας βοηθήσει να κατανοήσουμε διάφορα πράγματα, για το πως δημιουργήθηκε η ζωή κτλ. Θα μπορούμε να έχουμε δηλαδή ένα σύστημα το οποίο θα περιέχει προγραμματισμένα σωματίδια ίσως, τα οποία με την πάροδο του χρόνου ίσως να σχηματίζουν νοήμονες οργανισμούς. Οι οργανισμοί αυτοί εφόσον εξελιχθούν πνευματικά και τεχνολογικά ίσως καταφέρουν να κάνουν το ίδιο και πάει λέγοντας. Έτσι, οι πιθανότητες να είμαστε εμείς το πρώτο σύμπαν που δημιουργήθηκε, δηλαδή να μην είμαστε προσομοίωση είναι αρκετά μικρές. Σύμφωνα με τον Elon Musk είναι μία στο δισεκατομμύριο.

 

 

Στην επόμενη σκηνή τα άτομα που αποτελούν το κοινό έχουν μετατραπεί σε κούκλες. Ο συμβολισμός εδώ είναι διπλός. Αρχικά δείχνει ότι οι άνθρωποι είναι απλά υποχείρια των δημαγωγών τους, μιας και στην άλλη άκρη των σχοινιών υπάρχουν οι σημερινοί πολιτικοί κυρίαρχοι του πλανήτη. Οι πολιτικοί μπορούν εύκολα να παρασύρουν και να φανατίσουν τις μάζες ειδικά όταν επενδύουν την αμορφωσιά και στον περιορισμό των ελευθεριών. Επιπλέον συμβολίζει την παρουσία μας στην προσομοίωση. Το κοινό δεν είμαστε εμείς, αλλά κάποιοι άλλοι που απλά κοιτούν μέσα από το μηχάνημά τους για να βγάλουν τα συμπεράσματά τους. Η ελεύθερη μας βούληση φαινομενικά μπορεί να υπάρχει αλλά πρακτικά όχι. Η κάθε μας επιλογή εξαρτάται από τις αρχικές συνθήκες του πειράματος.Αν κάποιος γνωρίζει ακριβώς το τι ακριβώς συμβαίνει σε κάθε σωματίδιο στο σύμπαν κάποια χρονική στιγμή καθώς επίσης και το πως συμπεριφέρεται το καθένα μπορεί να προβλέψει τα πάντα μέχρι το τέλος. Ο δημιουργός της προσομοίωσης ίσως να έχει εναποθέσει τη δουλειά αυτή σε ένα μηχάνημα και μέσα σε αυτό να βρισκόμαστε εμείς τώρα.

Who is the crowd that peers through the cage,

As we perform here upon the stage?

Tell me a lie in a beautiful way

I believe in answers just not today

Ο στιχουργός ζητά να ακούσει ένα ψέμα με όμορφο τρόπο, ότι δηλαδή δεν είμαστε υποχείρια ούτε των πολιτικών, ούτε των συνθηκών που έφτιαξε ο δημιουργός καθώς δε νιώθει ακόμα έτοιμος να πιστέψει τη πραγματικότητα.

 

 

Και καθώς μαθαίνουμε ότι το κοινό ελέγχεται από τους πολιτικούς και ότι οι Avanged Sevenfold πιστεύουν ότι η Χίλαρι θα κερδίζει τον Ταμπ στις αμερικανικές εκλογές, παρατηρούμε ότι και οι πολιτικοί είναι κούκλες.

 

 

Καθώς η κάμερα ανεβαίνει προς τα πάνω βλέπουμε τον έναν. Τον δημιουργό του simulation. Αυτός που στην ουσία μπορεί να δει τα πάντα ή να προκαλέσει φαινομενικά τυχαία γεγονότα τα οποία λόγω της θεωρίας του χάους μπορούν να προκαλέσουν τεράστιες αλλαγές σε όλη την ιστορία.

 

 

Ο δημιουργός πατάει με δραματικό τρόπο το κουμπί, η οθόνη γεμίζει με χιόνια  και η ιστορία τελειώνει…

 

Καθώς το χιόνι της οθόνης γίνεται πιο θολό ξεπροβάλει το φυσικό χιόνι με τον άνθρωπο τον σπηλαίων να μπαίνει με δραματικό τρόπο στο πλάνο. Η επανεκκίνηση της προσομοίωσης μόλις έχει ολοκληρωθεί. Ο δημιουργός δίνει άλλη μια ευκαιρία στην ανθρωπότητα. Της δίνει την ευκαιρία να γίνει καλύτερη, χωρίς τις φρικαλεότητες της προηγούμενης προσπάθειας. Ίσως και αυτός να είναι ο λόγος που ο άνθρωπος των σπηλαίων είναι τώρα μόνος του. Ίσως πρέπει να πάψει πρώτα να συμπεριφέρεται σαν ζώο πριν συναντήσει κάποιον άλλον. Ίσως πάλι αυτή να είναι η τιμωρία του.

Και καθώς η αυλαία του θεάτρου πέφτει, διαπιστώνουμε ότι ακόμα και μετά από τόσα χρόνια εξέλιξης τα ζωώδη μας ένστικτα παραμένουν. Τα μέρη του κόσμου όπου υπάρχει μία στοιχειώδης ελευθερία, ειρήνη και δημοκρατία είναι λίγα. Στον περισσότερο κόσμο επικρατεί σκοταδισμός, μίσος, ανελευθερία και μιζέρια, μιας και επικρατούν ολοκληρωτικά καθεστώτα τα οποία κάνουν την απόλυτη πλύση εγκεφάλου στις μάζες. Η πραγματική δημοκρατία σπανίζει.  Ίσως τελικά  να χρειαζόμαστε και εμείς μία επανεκκίνηση. Ή ίσως απλά να αφήσουμε την εξέλιξη να κάνει τη δουλειά της.



Σπύρος Καφτάνης

Passionate about AI, new technologies and problem solving. I like startup mentality, out of the box thinking and pushing everything to the absolute limit.

Ακολουθήστε μας εδώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *