Το γοητευτικό μοτίβο του παράδοξου – Κεφάλαιο I

August 8, 2018

by — Posted in Διηγήματα

Έκλεισε τα μάτια και έκανε μια ακόμα προσπάθεια να κοιμηθεί. Δεν μπορείς όμως να αναγκάσεις τον ύπνο να έρθει επειδή δεν μπορείς να βρεθείς αντιμέτωπος με τον εαυτό σου. Και το μοτίβο άρχισε να κατακλύζει πάλι το μυαλό του. Ίδια πρόσωπα, ίδια γεγονότα, ίδια σειρά, ίδια μουσική. Δεν μπορούσε να εξηγήσει γιατί του συνέβαινε αυτό. Ήταν λες και αυτές οι φαινομενικά τυχαίες σκέψεις που εμφανιζόταν στο μυαλό του κάθε φορά που έμενε μόνος, είχαν ένα σκοπό. Άλλωστε ακολουθούσαν ένα μοτίβο. Δεν είχαν κάποια συγκεκριμένη ροή, ούτε ιδιαίτερη συνεκτικότητα, οι περισσότερες μάλιστα δεν αντικατόπτριζαν καν δικές του αναμνήσεις ή βιώματα. Σε κάθε προσπάθεια προσέγγισης του λόγου ύπαρξής τους ένιωθε ένα βήμα πιο κοντά στην απώλεια της λογικής του. Όσης λογικής του είχε απομείνει.

Και το μοτίβο συνεχιζόταν. Μπερδεμένες σκέψεις επιμελώς τακτοποιημένες σε μια τυχαία, επαναλαμβανόμενη σειρά. Όμως αυτή τη φορά, κάτι είχε αλλάξει. Δεν μπορούσε να προσδιορίσει με ακρίβεια τί ήταν αυτό, αλλά σίγουρα κάτι ήταν διαφορετικό. Οι εικόνες ήταν ίδιες, ξεπηδούσαν με την ίδια σειρά, ακολουθώντας τον ρυθμό της ίδιας ενοχλητικής μουσικής. Ένιωθε, όμως, για πρώτη φορά, πως αυτό που του συνέβαινε δεν τον ενοχλούσε. Δεν του άρεσε, αλλά δεν τον ενοχλούσε κιόλας. Σαν να το είχε πλέον αποδεχτεί. Ήταν η πρώτη φορά που δεν προσπάθησε να το σταματήσει. Όχι ότι μπορούσε βέβαια, αλλά του άρεσε να έχει την ψευδαίσθηση.

Και τότε κατάλαβε. Το χρώμα. Είχε αλλάξει το χρώμα. Αυτό το σάπιο κίτρινο χρώμα που τύλιγε αυτή τη μικρού μήκους ταινία που το μυαλό του πρόβαλε αυθαίρετα σε κάθε ευκαιρία, είχε αλλάξει. Είχε αντικατασταθεί από ένα βαθύ αλλά ταυτόχρονα διάφανο κόκκινο. Σαν ένα κόκκινο πέπλο. Μπορείς να το πεις και βελτίωση. Ένα βήμα τη φορά. Αυτή ήταν άλλωστε και η συμφωνία. Ένα μόνο βήμα τη φορά. Το περισσότερο μπορεί να σε πληγώσει.

Αυτή του η συνήθεια, να βάζει συνεχώς όρια στον εαυτό του και να τοποθετεί τα πάντα σε κουτάκια, του είχε φανεί χρήσιμη πολλές φορές. Του είχε στερήσει βέβαια πολλά περισσότερα. Είχε πλήρη επίγνωση του γεγονότος αυτού, δεν μπορούσε όμως να το αλλάξει. Ίσως και να μην ήθελε να το αλλάξει. Όλα στη ζωή του ήταν τακτοποιημένα και οργανωμένα. Από τις χειρόγραφες σημειώσεις του που αρχειοθετούσε με χρονολογική σειρά μέχρι τα πουκάμισα που ταξινομούσε από το πιο ανοιχτόχρωμο μαύρο στο πιο σκουρόχρωμο μαύρο. Ακόμα και οι σκέψεις του ήταν πλήρως οργανωμένες. Είχε τον απόλυτο έλεγχο σε κάθε πτυχή της ζωής του. Το μόνο που δεν μπορούσε να ελέγξει, πόσο μάλλον να εξηγήσει, ήταν αυτό το παιχνίδι που του έπαιζε το μυαλό του, όπως πίστευε ο ίδιος τουλάχιστον.

Η διάγνωση του γιατρού: αρχή σχιζοφρένειας. Όπως το περίμενε. Από τη μια ήταν πεπεισμένος ότι αυτό που συνέβαινε μέσα στο κεφάλι του δεν προερχόταν από κανενός είδους ψυχική διαταραχή. Γνώριζε καλά τον εαυτό του και πίστευε με μεγάλη βεβαιότητα ότι το τελευταίο διάστημα δεν είχε αλλάξει τίποτα στην σκέψη, την συμπεριφορά ή τα συναισθήματά του πέρα από τις παράξενες εικόνες που έβλεπε. Από την άλλη βέβαια η διάγνωση ήταν ιδιαίτερα βολική προκειμένου να μην μπει στην διαδικασία να αναζητήσει την προέλευση τους. Τηρούσε με ευλάβεια τη φαρμακευτική αγωγή καθώς και τις επισκέψεις στον ψυχίατρο. Το διάστημα των δεκατεσσάρων ημερών μέσα στο οποίο ο γιατρός είχε υποσχεθεί σημαντική βελτίωση είχε παρέλθει χωρίς κανένα αποτέλεσμα.

Ένας νέος κύκλος φαρμακευτικής αγωγής ξεκίνησε με ανησυχητικά αισιόδοξες υποσχέσεις. Το μοτίβο εξακολουθούσε όλο αυτό το διάστημα να διαδραματίζεται στο μυαλό του. Η θεραπεία όχι μόνο δεν κατάφερε να το κατευνάσει αλλά θα ορκιζόταν πως είχε αυξηθεί η συχνότητα εμφάνισής του. Φυσικά για κάτι τέτοιο δεν μπορούσε να είναι σίγουρος καθώς κάθε φορά που συνέβαινε αυτό, έχανε την αίσθηση του χρόνου με αποτέλεσμα να μην μπορεί να προσδιορίσει ούτε την συχνότητα αλλά ούτε και την διάρκεια του. Κάποιες φορές ένιωθε ότι διαρκούσε μόλις μερικά δευτερόλεπτα ενώ άλλες φορές του φαίνονταν ατελείωτες.

Αν ήταν θρησκευόμενος θα μπορούσε να δώσει μια εξήγηση με μεγάλη ευκολία. Θα έλεγε κάποιος ότι οι εικόνες που βλέπει παρουσιάζονται σε εκείνον από κάποιον άγιο σαν προμήνυμα. Ίσως να ήταν ο εκλεκτός του Θεού για κάτι. Αρκετά βολική ερμηνεία. Η θρησκεία όμως ποτέ δεν του ταίριαζε. Αν πάλι πίστευε σε παραφυσικά φαινόμενα θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι προσπαθεί να επικοινωνήσει μαζί του κάποιο ον από άλλη διάσταση. Ή ότι είναι δαιμονισμένος. Ποτέ δεν υπήρξε λάτρης του μεταφυσικού βέβαια. Ο ορθολογικός τρόπος σκέψης που τον διέκρινε δεν άφηνε περιθώρια για τέτοιου είδους θεωρίες.

Στην προσπάθεια του να εκλογικεύσει αυτό που του συνέβαινε δημιουργούσε πλασματικά ενδεχόμενα που ποτέ δεν θα πίστευε ότι μπορούν ισχύσουν. Μόνο και μόνο για να τα καταρρίψει την αμέσως επόμενη στιγμή και να θεωρήσει πως έγινε μία κάποια αρχή. Στην πραγματικότητα δεν έκανε τίποτα άλλο πέρα από μερικούς παραλογικούς συλλογισμούς. Είχε τοποθετήσει μόνος του τον εαυτό του σε ένα φαύλο κύκλο από τον οποίο αρνούνταν να διαφύγει.

Διαβάστε το δεύτερο κεφάλαιο εδώ

Νάσια Καλούδη

Ερωτευμένη με την έρευνα, τη ποίηση και τις γάτες. Ευαίσθητη, παρορμητική και ανοιχτόμυαλη με πολλές ανησυχίες αλλά και πάθος για τη ζωή. Με χαρακτηρίζουν τρελή και περίεργη. Προτιμώ να ακούω παρά να μιλάω. Απολαμβάνω τον καλό καφέ και τους καλούς ανθρώπους.

Ακολουθήστε μας εδώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *