Το γοητευτικό μοτίβο του παράδοξου – Κεφάλαιο II

August 10, 2018

by — Posted in Διηγήματα

Η ώρα ήταν μόλις έξι και τριάντα επτά. Μια λεπτή ακτίνα φωτός ξεπρόβαλε από τα παραθυρόφυλλα και διαπέρασε για μια στιγμή τα κλειστά του μάτια κάνοντάς τον να τιναχτεί ολόκληρος. Το αμέσως επόμενο δευτερόλεπτο μια απερίγραπτη αίσθηση πληρότητας κατέκλυσε όλο του το σώμα. Είχαν περάσει αρκετές μέρες από την τελευταία φορά που κοιμήθηκε και η ανάγκη του για ξεκούραση ήταν τόσο επιτακτική που ένιωθε άλλος άνθρωπος τώρα, παρόλο που είχε κοιμηθέι μόλις πέντε ώρες. Σηκώθηκε από το κρεβάτι αστραπιαία γεμάτος ανυπομονησία να ετοιμαστεί για τη μέρα που ξημερώνει σαν παιδάκι που θα ετοιμαζόταν για σχολική εκδρομή. Έστρωσε το κρεβάτι του, άνοιξε το παράθυρο, και μπήκε για το πρωινό του μπάνιο. Η σημερινή μέρα δεν θα ήταν εύκολη και αυτό του έδινε κουράγιο.

Η ικανότητά του να ανταπεξέρχεται στις αντιξοότητες και τις δυσκολίες ήταν αξιωσημείωτη άλλωστε. Το παράξενο ήταν ότι τις περισσότερες φορές υπέβαλε επίτηδες τον εαυτό του σε δύσκολες δοκιμασίες μιας και αυτό του έδινε δύναμη και πυροδοτούσε μέσα του μια μικρή θέληση για ζωή. Οι δοκιμασίες αυτές ήταν πάσης φύσεως: από το να τρώει όλα τα φαγητά με πιρούνι μέχρι το να πλένει το σώμα του τρίβοντάς το με υαλόχαρτο. Μάλιστα ορισμένες φορές είχε οδηγηθεί σε ιδιαίτερα ακραίες συμπεριφορές όπως το να παραδοθεί στην αστυνομία για φόνο. Ένα φόνο που φυσικά δε διέπραξε. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Όσο πιο δύσκολο κι επώδυνο ήταν αυτό που είχε να κάνει τόσο πιο ζωντανός ένιωθε.

Η συμπεριφορά του αυτή θα μπορούσε να θεωρηθεί ιδιαίτερα παράξενη από πολλούς. Η εξήγηση όμως είναι πιο απλή από όσο μπορεί κανείς να φανταστεί. Κάθε πόνος που αντιμετώπιζε τον έκανε να νιώθει ζωντανός επειδή απλά δεν μπορούσε να νιώσει αυτή την αίσθηση με οποιονδήποτε άλλο τρόπο. Ο πόνος είναι το πιο έντονο συναίσθημα. Αρνητικό μεν αλλά έντονο. Όταν λοιπόν δε μπορείς να νίωσεις τίποτα πέρα από πόνο επιδιώκεις αυτό που μπορείς να νιώσεις προκειμένου να αποφύγεις το κενό. Δεν ήταν λίγες οι φορές που με αυτή την πρόφαση έβαζε τη ζωή του σε κίνδυνο. Άλλωστε δεν είχε και τίποτα να χάσει στη ζωή του και ο πόνος του έδινε ζωή.

Το μαναδικό πράγμα που δε μπορούσε να αντέξει ήταν το αλλοπρόσαλλο μοτίβο των σκέψεών του που τον βασάνιζε. Μάλλον δεν το βασάνιζε με τη κυριολεκτική σημασία της λέξης. Δεν ένιωθε ακριβώς πόνο. Δεν ένιωθε σχεδόν τίποτα βασικά. Απλά χανόταν. Χανόταν μέσα σε αυτό το χάος από σκέψεις και όσο κι αν προσπθούσε ήταν αδύνατο να βρει τρόπο διαφυγής. Το μοτίβο σταματούσε μόνο όταν το ίδιο ήθελε, σαν να λειτουργούσε αυτόνομα από εκείνον, και δε μπορούσε με κανένα τρόπο να του επιβληθεί. Και το μοτίβο συνεχιζόταν. Και συνεχιζόταν και συνεχιζόταν. Αλλοιώνοντας κάθε λογική σκέψη στο πέρασμά του και αφαιρόντας του κάθε ίχνος λογικής.

Αυτή τη φορά όμως κατάφερε να κάνει μια συνειδητή σκέψη μέσα στο χάος του μοτίβου προκειμένου να το κατευνάσει. Και το πέτυχε. Γράπωσε το μπράτσο του με τέτοια δύναμη, τόση που δε θα πίστευε ποτέ ότι μπορούσε να καταβάλει, και έμπιξε τα νύχια του τόσο βαθυά μέσα στο δέρμα του που βάφτηκαν με αίμα. Ο πόνος ήταν τόσο οξύς που ούτε που κατάλαβε πότε εξαφανίστηκε το μοτίβο από το μυαλό του. Είχε καταφέρει το ακατόρθωτο. Είχε καταφέρει να νικήσει τον “πόνο” με πόνο. Ήταν φανερό πως τα σημάδια των νυχιών πάνω στη πληγωμένη σάρκα του θα έσβηναν γρηγορότερα από ότι το μοτίβο -αν του είχε επιτρέψει να συνεχιστεί. Αμέσως ένιωσε μια πνευματική διάυγεια μετά από ένα απροσδιόριστα μεγάλο χρονικό διάστημα. Η διαύγεια μάλιστα συνοδεύτηκε από ένα αίσθημα ανακούφισης και ικανοποίησης, αισθήματα που μέχρι τότε παρέμεναν άγνωστα για εκείνον.

Χωρίς να χάσει άλλο χρόνο τράβηξε έναν επίδεσμο από το συρτάρι του γραφείου και έδεσε κάπως ατσούμπαλα το μπράτσο του. Φόρεσε το σακάκι του, βούτηξε τον χαρτοφύλακά του και έφυγε βιαστικός κλειδώνοντας σχολαστικά επτά φορές την πόρτα πίσω του.

 

Διαβάστε το πρώτο κεφάλαιο εδώ

 

Νάσια Καλούδη

Ερωτευμένη με την έρευνα, τη ποίηση και τις γάτες. Ευαίσθητη, παρορμητική και ανοιχτόμυαλη με πολλές ανησυχίες αλλά και πάθος για τη ζωή. Με χαρακτηρίζουν τρελή και περίεργη. Προτιμώ να ακούω παρά να μιλάω. Απολαμβάνω τον καλό καφέ και τους καλούς ανθρώπους.

Ακολουθήστε μας εδώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *